บันทึกเล่มสุดท้ายที่อ่านจบ

“ถ้านี่คือสิ่งที่เธออยากให้ฉันทำ... ฉันก็จะทำมันให้จบในวันนี้แหละ พาย” มีนาวางหนังสือเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวด้วยจังหวะที่ดังกว่าปกติ จนพายที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดเรียงหมวดหมู่หนังสือบนชั้นวางถึงกับสะดุ้ง กลิ่นกระดาษเก่าเคล้าคลุ้งอยู่ในอากาศ—กลิ่นที่เป็นเหมือนบ้านของเธอ กลิ่นที่ในวันนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่อึดใจ “เธอหมายความว่ายังไงน่ะมีนา? กวินเขาไม่ได้ติดต่อมาเลยตั้งแต่วันที่งานห้องสมุดจบลง” พายเอ่ยเสียงแผ่ว สองมือที่สั่นน้อยๆ พยายามจัดสันปกหนังสือให้ตรง ทั้งที่ในใจกลับสับสนและปั่นป่วนจนแทบไม่มีสมาธิ “เขาทิ้งนี่ไว้” มีนาเลื่อนหนังสือปกผ้าสีน้ำเงินเข้มเล่มหนึ่งมาตรงหน้าพาย มันคือเล่มที่พายเคยยื่นให้กวินยืมเมื่อหลายเดือนก่อน—หนังสือที่เธอสอดที่คั่นหนังสือสีชมพูคู่ใจของเธอไว้ในนั้น “เขาเอามาคืนที่เคาน์เตอร์บรรณารักษ์เมื่อตอนที่เธอไปพักเที่ยง เขาไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ แค่วางมันไว้แล้วเดินออกไป เหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่าง” พายมองหนังสือเล่มนั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนเจ็บหน้าอก ความเงียบในห้องสมุดช่วงบ่ายแก่ๆ ที่เคยเป็นที่พึ่งพิงใจ กลับดูเย็นเยียบและบีบคั้น เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสปกหนังสือที่กวินเคยถือ มันยังคงอุ่นอยู่เล็กน้อย... หรือนั่นอาจเป็นแค่ภาพลวงตาจากความรู้สึกของเธอเอง เธอเปิดหน้าแรกออก ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นลายมือหวัดๆ ของกวินเขียนทิ้งไว้ที่ขอบกระดาษมุมบน *‘ผมขอโทษที่ต้องทิ้งมันไว้ในนี้ แต่มันเป็นวิธีเดียวที่ผมจะกล้าบอกความจริงกับคุณได้... ถ้าคุณอ่านถึงหน้าสุดท้าย แล้วยังอยากจะรู้คำตอบจริงๆ ให้ไปที่มุมประจำของเราใต้ต้นปีบหลังคณะนะ’* พายพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ มือของเธอเริ่มสั่นรุนแรงขึ้นเมื่อเห็นรอยดินสอที่กวินขีดฆ่าประโยคในหนังสือแล้วเขียนคำสารภาพของเขาแทรกไว้ตามขอบหน้ากระดาษ แต่มันไม่ใช่การสารภาพรักที่สวยหรูเหมือนในนิยายที่เธอชอบอ่าน แต่มันคือการสารภาพถึงความกลัว ความลังเล และความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดเวลาที่ผ่านมา “เขาไม่ได้แค่มายืมหนังสือนะพาย เขามาเพื่ออ่านบันทึกที่เธอกับเขาสื่อสารกันผ่านหน้ากระดาษมาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมานี้” มีนาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง เธอเอื้อมมือมาแตะไหล่เพื่อนสนิทเบาๆ “อ่านให้จบเถอะนะ ไม่ว่าบทสรุปจะเป็นยังไง ฉันก็อยู่ตรงนี้กับเธอเสมอ” พายสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดก่อนจะเปิดไปถึงหน้าสุดท้าย ตรงที่ที่คั่นหนังสือสีชมพูถูกเสียบไว้ ที่นั่นไม่มีข้อความหวานๆ ไม่มีคำบอกรักแสนโรแมนติก แต่มีเพียงเศษกระดาษใบเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือหนักแน่นว่า *‘ผมไม่ได้เก่งเรื่องความรักเหมือนพระเอกในเล่มนี้หรอกนะพาย แต่ผมรู้ตัวแล้วว่า... ผมไม่อยากให้ที่คั่นหนังสือเล่มนี้ต้องไปอยู่ในมือของคนอื่นที่ไม่ใช่คุณ’* ทันทีที่อ่านจบ พายก็นิ่งค้างไป ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความโล่งใจ ความเสียใจที่ปล่อยให้ความสัมพันธ์คลุมเครือมานาน และความโหยหาที่แทบจะระเบิดออกมา เธอหันไปมองหน้ามีนา แววตาของเธอมุ่งมั่นขึ้นอย่างที่เพื่อนสาวไม่เคยเห็นมาก่อน “ฉันจะไปหาเขา” พายพูดพลางลุกขึ้นยืนรวดเร็ว จนเก้าอี้ไม้ครูดกับพื้นเสียงดังสนั่น “เดี๋ยวพาย! ตอนนี้ฝนกำลังจะตกนะ แล้ววิศวะฯ ก็น่าจะเลิกคลาสแล้วด้วย!” มีนาร้องเตือน แต่นั่นไม่สามารถหยุดพายได้อีกแล้ว พายวิ่งผ่านชั้นหนังสือสูงตระหง่านราวกับเขาวงกต หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะแห่งการตัดสินใจ เธอไม่สนแล้วว่าเธอจะขี้อายแค่ไหน หรือความมั่นใจของเธอจะน้อยนิดเพียงใด ในวินาทีนี้ มีเพียงกวินและคำตอบที่เธอยังไม่ได้ให้เขาเท่านั้นที่สำคัญที่สุด เมื่อพายวิ่งมาถึงใต้ต้นปีบหลังคณะ ความชื้นของละอองฝนเริ่มโปรยปรายลงมา กลิ่นดอกปีบหอมอบอวลในอากาศท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มมืดสลัว เธอหยุดยืนหอบหายใจอยู่ตรงจุดนัดพบที่คุ้นเคย แสงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องลงมาเป็นลำ สว่างเพียงพอที่จะเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนหันหลังให้เธออยู่ ร่างสูงนั้นยืนนิ่งราวกับกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่าง กวินไม่ได้หันกลับมาทันทีที่เธอมาถึง แต่เขากลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเบาๆ ท่ามกลางเสียงลมที่เริ่มแรงขึ้น “ผมไม่คิดว่าคุณจะมา... เพราะผมเองก็นึกว่าจะไม่มีความกล้าพอที่จะยืนรอคุณอยู่ตรงนี้เหมือนกัน” พายก้าวเท้าเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ หัวใจของเธอสั่นระรัวราวกับกลองรบ เธอหยุดลงข้างหลังเขา ห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน “คุณบอกให้ฉันอ่านบันทึกเล่มสุดท้าย... แต่คุณยังไม่ได้บอกเลยว่าคุณรู้สึกยังไงกันแน่” กวินค่อยๆ หมุนตัวกลับมา สายตาของเขาที่มักจะนิ่งสงบในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและเปราะบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากพูด สายตาของพายก็เหลือบไปเห็นเงาของใครอีกคนหนึ่งที่ยืนหลบอยู่หลังต้นไม้อีกฝั่ง... ชายหนุ่มท่าทางคุ้นตาที่ถือกล้องถ่ายรูปอยู่ในมือและกำลังจดจ้องมาที่พวกเขาด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย “กวิน... อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ” พายกระซิบเสียงแผ่ว สองมือคว้าข้อมือของกวินไว้แน่น “ดูเหมือนว่าความลับของเรา... จะไม่ได้มีแค่เราสองคนที่รู้เรื่องนี้แล้วล่ะ” กวินชะงัก สายตาเขาเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นในทันทีที่มองตามสายตาพายไป เขารู้ดีว่านั่นคือใคร และนั่นหมายความว่าสิ่งที่เขาพยายามปกป้องมาตลอดกำลังจะถูกทำลายลงในพริบตาเดียว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในห้องสมุดแห่งความทรงจำนี้ไปกับพายและกวินนะคะ