คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ

“พาย... ถ้าเธอจะวิ่งหนีกันแบบนี้ไปตลอดชีวิต ฉันก็คงไม่มีวันได้คำตอบหรอกนะ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ท่ามกลางความเงียบสงัดของโซนหนังสือหายากในมุมลึกสุดของห้องสมุด หัวใจของพายเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอหยุดชะงัก ฝ่ามือที่กำลังสั่นระริกกำสันหนังสือปกแข็งแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษเก่าที่เป็นเอกลักษณ์ของกวินลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเสมอ... แต่ในวินาทีนี้ มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เธออยากหายตัวไปเสียให้พ้น พายหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมลมหายใจที่ขาดห้วง เธอไม่อยากหันกลับไปเผชิญกับแววตาคู่นั้น สายตาที่มักจะมองทะลุเข้ามาถึงความรู้สึกที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของเด็กสาวผู้รักความสงบ “กวิน... เรา... เราไม่มีอะไรจะคุยกันหรอกค่ะ” เธอตอบออกไป เสียงที่ควรจะมั่นคงกลับสั่นเครือจนน่าละอาย กวินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งช่วงตัว รองเท้าผ้าใบสีขาวของเขาหยุดลงห่างจากปลายเท้าของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร พายสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แม้จะไม่มีการสัมผัสทางกาย แต่บรรยากาศรอบข้างกลับดูบีบคั้นจนเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลงอย่างประหลาด “ไม่มีอะไรจะคุยจริงๆ น่ะเหรอ” เขาเว้นจังหวะ น้ำเสียงแฝงความนุ่มนวลแต่จริงจังจนพายต้องกัดริมฝีปากตัวเอง “ที่คั่นหนังสือสีชมพูในหน้าหนังสือเล่มนั้น... ข้อความในนั้นไม่ได้เขียนไว้เพื่อให้เป็นความลับตลอดไปหรอกนะพาย” ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ความลับที่เธอเผลอทิ้งไว้ในหนังสือเล่มโปรดเมื่อสัปดาห์ก่อน กลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ย้อนกลับมามัดตัวเธอเอง พายสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่น้อยนิด หันกลับไปประจันหน้ากับเขา แต่ทันทีที่สายตาประสานกัน ความมั่นใจที่สร้างขึ้นมาก็พังทลายลงในพริบตา กวินไม่ได้ดูโกรธ เขากำลังมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความห่วงใยที่ใสซื่อเกินกว่าที่เธอจะรับไหว และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้พายกลัวที่สุด... กลัวว่าถ้าเธอพูดออกไป เธอจะทำลายมิตรภาพที่งดงามนี้ลงด้วยมือของตัวเอง “ขอโทษนะคะ” เธอพึมพำ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่กวินกำลังจะเอื้อมมือมาคว้าไหล่เธอ รวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีแล้ววิ่งออกไปจากมุมนั้นทันที เสียงฝีเท้าของเธอเร่งเร้าไปตามทางเดินแคบๆ ระหว่างชั้นหนังสือ เสียงเรียกชื่อเธอจากด้านหลังดังแว่วเข้ามาในหู แต่มันกลับทำให้พายยิ่งต้องวิ่งเร็วขึ้น เธอไม่รู้ว่ากำลังหนีอะไรกันแน่ หนีจากความจริง หนีจากความรู้สึกของตัวเอง หรือหนีจากความหวาดกลัวที่จะต้องเสียเขาไปหากคำตอบนั้นไม่ได้เป็นไปอย่างที่ใจหวัง พายวิ่งผ่านโถงทางเดินกลางห้องสมุด ท่ามกลางสายตาฉงนของเพื่อนนักศึกษาคนอื่นๆ เธอไม่ได้หยุดจนกระทั่งถึงประตูกระจกทางออก เธอผลักมันออกไปอย่างแรง จนกระทั่งมาหยุดยืนหอบหายใจอยู่ใต้ร่มเงาของต้นจามจุรีใหญ่หน้าอาคาร แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านใบไม้ลงมาทำให้เธอมึนหัวไปชั่วขณะ “พาย! เดี๋ยวสิพาย!” เสียงของมีนาที่ตะโกนเรียกจากทางบันไดทำเอาพายสะดุ้งสุดตัว เพื่อนสาวคนสนิทรีบวิ่งตามออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มีนาคว้าไหล่เพื่อนไว้แน่นก่อนจะถามอย่างรวดเร็ว “เกิดอะไรขึ้น! ฉันเห็นกวินวิ่งตามเธอออกมาหน้าตาตื่นเลยนะ พวกเธอทะเลาะอะไรกัน?” พายได้แต่ส่ายหน้า น้ำตาเม็ดเล็กๆ เริ่มคลอหน่วยที่ดวงตา “เขารู้แล้วมีนา... เขารู้เรื่องในบันทึกนั่นแล้ว” มีนาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว “แล้วมันแย่ตรงไหนล่ะ? นั่นอาจจะเป็นโอกาสที่เธอจะได้สารภาพความในใจจริงๆ สักทีไม่ใช่เหรอ? แทนที่จะวิ่งหนีเหมือนคนทำความผิดแบบนี้” “มันไม่เหมือนกันนะ!” พายสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่ปนไปด้วยความอัดอั้น “ถ้าเขาไม่ได้รู้สึกเหมือนกันล่ะ? ถ้าความลับนั่นมันทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนมองหน้ากันไม่ติดอีกต่อไปล่ะมีนา? ฉันไม่อยากเสียเขาไป... แม้แต่ฐานะเพื่อนฉันก็ยังอยากรักษาไว้” พายทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อน ปิดหน้าด้วยฝ่ามือทั้งสองข้าง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวละครในนิยายที่เนื้อเรื่องกำลังเดินทางมาถึงจุดที่ยากลำบากที่สุด จุดที่ทางเลือกหนึ่งคือการยอมรับความจริง และอีกทางคือการปล่อยให้ทุกอย่างกลายเป็นอดีตที่ฝังใจ ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในความเงียบงัน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งพายและมีนาหันไปมองพร้อมกัน กวินยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อช็อปของเขาดูยับย่นจากการรีบเร่ง ใบหน้าของเขามีเหงื่อซึมเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้พายตกใจยิ่งกว่าคือในมือของเขามีสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง... เล่มที่เป็นของเธอ “เธอทำสิ่งนี้ตกไว้หน้าห้องเก็บของ” กวินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตานั้นวูบไหวอย่างปิดไม่มิด เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอโดยไม่สนใจสายตาของมีนาที่ดูจะรู้หน้าที่ดีและถอยห่างออกไปให้พื้นที่ส่วนตัว กวินก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเธออีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่มีท่าทีจะรุกราน แต่เขากลับค่อยๆ นั่งลงข้างๆ เธอ บนม้านั่งหินอ่อนตัวเดียวกันนั้น เขาเว้นระยะห่างไว้อย่างให้เกียรติ พายพยายามจะขยับหนี แต่เขากลับวางบันทึกเล่มนั้นลงระหว่างพวกเขาทั้งสองคน “พาย... ฉันไม่ได้อ่านมันเพราะอยากจะจับผิดเธอ” กวินพูดเบาๆ สายตามองไปที่ยอดไม้ “แต่ที่ฉันอ่าน เพราะฉันอยากรู้ว่า... เหตุผลที่ทำให้ผู้หญิงที่ฉันเฝ้ามองมาตลอดสามปีต้องหลบหน้าฉัน มันเป็นเพราะความรู้สึกของเธอ หรือเป็นเพราะความขี้ขลาดของฉันกันแน่” พายหันขวับไปมองเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหยุดหายใจ “เธอ... เธอพูดว่าอะไรนะ?” กวินหันกลับมาสบตาเธอ แววตาของเขามีร่องรอยของความเจ็บปวดและความหวังปนเปกัน “ฉันเป็นคนขี้ขลาดนะพาย ฉันกลัวว่าถ้าฉันพูดออกไปก่อน แล้วเธอไม่ได้คิดแบบเดียวกัน ฉันจะเป็นคนเดียวที่เสียเธอไป แต่พอได้อ่านสิ่งที่เธอเขียน... ฉันถึงได้รู้ว่าเราต่างคนต่างกลัวในสิ่งเดียวกัน” เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่สันปกสมุดบันทึกเล่มนั้นเบาๆ “ในนั้น... เธอเขียนไว้ว่าเธอต้องการแค่ใครสักคนที่พร้อมจะเดินเคียงข้างในมุมที่เงียบที่สุดของห้องสมุด... ฉันขอถามเธออีกครั้งนะพาย... คำถามที่เธอไม่ต้องการคำตอบในวันนั้น... วันนี้ถ้าฉันเป็นคนตอบเอง เธอจะว่ายังไง?” พายอ้าปากค้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อกวินเอื้อมมือมาวางทับบนมือของเธอที่วางอยู่บนตัก สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความอบอุ่นไปทั่วทั้งร่าง ในตอนนั้นเองที่เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของพายดังขึ้นขัดจังหวะ มันเป็นข้อความจากมีนาที่ส่งเข้ามา แต่พายไม่ได้สนใจจะเปิดอ่าน จนกระทั่งมีนาเดินย้อนกลับมาด้วยใบหน้าซีดเผือด “พาย... กวิน...” มีนาพูดด้วยเสียงสั่นๆ เธอยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาให้ทั้งคู่ดู ข่าวหน้าเพจของมหาวิทยาลัยขึ้นพาดหัวตัวใหญ่พร้อมรูปถ่ายที่แอบถ่ายในมุมมืดของห้องสมุดเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา 'เผยความลับห้องสมุด! พบหนุ่มวิศวะคนดังแอบซุ่มอ่านบันทึกรักของนักศึกษาสาวอักษรฯ พร้อมหลักฐานคาตา!' ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศทันที กวินขมวดคิ้วแน่นด้วยความโกรธที่ปิดไม่มิด ขณะที่พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง เมื่อเห็นคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นเลื่อนผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว หนึ่งในนั้นคือชื่อที่เธอไม่อยากเห็นที่สุดปรากฏขึ้นพร้อมข้อความที่ทำให้เธอต้องเย็นวาบไปทั้งหัวใจ ด้วยรักจากที่คั่นหนังสือสีชมพูค่ะ