ความจริงที่ซ่อนอยู่

“ถ้าคุณยังไม่ยอมเลิกขุดคุ้ยเรื่องบันทึกเล่มนั้น พายก็คงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องอยู่คุยกับคุณต่อค่ะ” ประโยคนั้นหลุดออกจากปากพายท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดคณะอักษรฯ ในยามบ่ายแก่ๆ ที่แสงแดดทอดตัวผ่านกระจกเป็นเส้นยาว พายไม่ได้ตั้งใจจะทำเสียงแข็ง แต่หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อเงยหน้าขึ้นจากสมุดโน้ตบนโต๊ะไม้ตัวยาว เธอก็พบกับร่างสูงของ ‘กวิน’ ที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้า เขาสวมเสื้อช็อปวิศวะสีเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศอ่อนหวานของคณะอักษรฯ อย่างสิ้นเชิง ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองไปที่อื่นเลย นอกจากใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อของพาย มือหนาของเขาวางลงบนกองหนังสือที่พายเพิ่งปิดฉากไปเมื่อครู่—มันคือสมุดบันทึกปกสีน้ำตาลเข้มเล่มที่เธอหวงแหนที่สุด “พายรู้ใช่ไหมว่าทำไมผมถึงตามหาเจ้าของบันทึกเล่มนี้มานาน” กวินไม่ได้ตอบโต้ด้วยความโกรธ น้ำเสียงของเขากลับนุ่มนวลอย่างประหลาด ทว่ามันกลับสั่นคลอนความมั่นใจของหญิงสาวจนพายต้องเสมองไปทางอื่น “ไม่ใช่เพราะความอยากรู้อยากเห็น แต่มันคือ... ความคุ้นเคย” พายเม้มริมฝีปากแน่น มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่พยายามจะดึงสมุดเล่มนั้นกลับมา แต่กวินกลับกดน้ำหนักมือลงเบาๆ เป็นเชิงรั้งไว้ “พายไม่มีอะไรจะพูดกับผมเลยเหรอครับ? ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่พายคอยวางหนังสือเล่มโปรดทิ้งไว้บนโต๊ะมุมเงียบในห้องสมุดกลาง... ทั้งหมดนั้นมันคือความบังเอิญจริงหรือเปล่า” “ความบังเอิญมันไม่มีอยู่จริงหรอกค่ะ” พายรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตากับคนตรงหน้า “เหมือนกับที่พายรู้อยู่แล้วว่า... สักวันหนึ่งคุณต้องรู้” ในวินาทีนั้นเอง กวินก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านจากตัวเขาทำให้พายแทบหยุดหายใจ เขาย่อตัวลงให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความดุดันเหมือนที่คนอื่นมักจะเห็น แต่กลับมีความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้นอย่างเต็มเปี่ยม “บันทึกเล่มนี้เขียนว่า *‘แด่คนแปลกหน้าที่อ่านหนังสือเรื่องเดียวกัน’*” กวินหยิบสมุดขึ้นมาแล้วเปิดไปยังหน้าสุดท้ายที่เคยคั่นไว้ด้วยที่คั่นหนังสือสีชมพูใบเล็กๆ “ผมอ่านมันซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งผมจำลายมือนี้ได้... ลายมือของคนที่คอยแอบมองผมจากหลังชั้นวางหนังสือเสมอ” “คุณ... รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” พายถามเสียงแผ่ว ความลับที่เธอเก็บงำไว้เหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานในที่มืดกำลังถูกแสงแดดส่องกระทบจนเผยกลีบออกมา “ตั้งแต่วันที่คุณลืมปากกาไว้บนโต๊ะ แล้วผมเดินเอาไปคืนที่ห้องพักอ่านหนังสือ แต่พายรีบวิ่งหนีไปก่อน” กวินคลี่ยิ้มจางๆ “พายครับ... ผมไม่ได้มองหาคนเขียนบันทึก แต่ผมมองหาพายมาโดยตลอด” ในขณะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ทับถมกันมานาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินยาวด้านนอก มีนาที่กำลังจะเดินเข้ามาหาพายชะงักกึก เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เธอเม้มปากแน่นก่อนจะตะโกนออกมาโดยไม่ตั้งตัว “พาย! กวิน! พวกเธอ...” แต่ยังไม่ทันที่พายจะได้หันไปตอบ กวินก็ทำในสิ่งที่เหนือความคาดหมาย เขารวบสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้ในมือแน่น แล้วหันไปจ้องมองไปยังจุดที่พายซ่อนกระดาษแผ่นสุดท้ายเอาไว้—กระดาษที่เขาเองก็เพิ่งสังเกตเห็นว่ามันร่วงหล่นลงมาจากสมุดและเสียบคาอยู่กับขอบโต๊ะ นั่นไม่ใช่บันทึกทั่วไป แต่มันคือจดหมายสารภาพรักที่ระบุชื่อผู้รับชัดเจน... และชื่อนั้นไม่ใช่ชื่อของเขา กวินชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งค้างทันทีเมื่อเขาเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน ในขณะที่พายหน้าถอดสี ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว ด้วยรักจากที่คั่นหนังสือสีชมพูค่ะ