รอยร้าวในใจ

"คุณไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้จริงๆ ใช่ไหมพาย?" เสียงทุ้มต่ำของกวินดังแทรกความเงียบงันขึ้นมาทันทีที่ฉันก้าวพ้นจากหลังชั้นหนังสือแถวที่สิบสี่ เขาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ แต่ยืนกอดอกพิงผนังไม้โอ๊กอยู่ตรงทางเดินแคบๆ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงความสับสนที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้เสื้อคลุมคาร์ดิแกนตัวโคร่ง ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกถึงกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ ที่คุ้นเคย ก่อนจะหลบสายตานั้นด้วยการก้มมองปลายรองเท้าผ้าใบของตัวเอง "พายตัดสินใจแล้วค่ะ..." ฉันตอบ เสียงที่พยายามให้มั่นคงกลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ "พายจะยื่นใบลาออกจากการเป็นผู้ช่วยบรรณารักษ์... เย็นนี้เลย" กวินชะงักไปครู่หนึ่ง เงาดำจากมุมห้องสมุดที่ฉันเห็นเมื่อครู่ดูเหมือนจะจางหายไปแทนที่ด้วยความกดดันจากคนตรงหน้า เขาขยับตัวก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนฉันได้กลิ่นจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มบนเสื้อเชิ้ตนักศึกษาของเขา มันเป็นกลิ่นที่ฉันเคยชอบ แต่ตอนนี้กลับทำให้ขอบตาฉันร้อนผ่าว "เพราะสิ่งที่เห็นเมื่อกี้เหรอ?" เขาถามน้ำเสียงกดต่ำ แววตาที่เคยอบอุ่นบัดนี้มีความสับสนวูบไหว "พายกลัวงั้นเหรอ... หรือพายแค่หาข้ออ้างที่จะหนีไปจากตรงนี้กันแน่?" "มันไม่เกี่ยวหรอกค่ะกวิน" ฉันเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ แม้จะรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตกสลาย "ห้องสมุดนี้... ที่ตรงนี้... มันคงไม่เหมาะกับพายอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกของพาย มันไม่ควรจะยุ่งเหยิงไปมากกว่านี้" มีนาเคยเตือนฉันเสมอว่าความเงียบในห้องสมุดคือดาบสองคม มันเก็บงำความลับได้ดี แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ขยายความเหงาให้กว้างขึ้นจนน่าใจหาย ฉันพยายามรักษาพื้นที่ส่วนตัวของเราไว้ แต่นับวัน กวินยิ่งรุกล้ำเข้ามาในทุกอณูความคิดของฉัน จนฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวตนของฉันคือใคร ถ้าไม่มีเขาอยู่ตรงหน้า กวินนิ่งเงียบไปนาน ความเงียบงันในห้องสมุดตอนนี้ช่างหนักอึ้ง เขาค่อยๆ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่ถือค้างไว้ออกมาดู มันเป็นนิยายรักคลาสสิกที่เราเคยหยิบอ่านพร้อมกันเมื่อสัปดาห์ก่อน เขาลูบสันปกเบาๆ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้ใกล้ตัว "พายรู้ไหมว่าทำไมผมถึงชอบมาที่นี่ทุกวัน?" เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันจนฉันต้องถอยหลังไปพิงชั้นหนังสือ "ไม่ใช่เพราะมันเงียบ... แต่เพราะทุกครั้งที่ผมมองไปที่โต๊ะตัวเดิม ผมจะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือจนลืมโลกภายนอก ผมหลงรักความมุ่งมั่นนั้น และผมเกลียดที่ความมุ่งมั่นนั้นกำลังจะหายไปเพียงเพราะความกลัวของพาย" คำว่า 'หลงรัก' กระแทกใจฉันเหมือนหมัดหนักๆ ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบไม่ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเชื่องช้าในมุมห้อง "ความกลัวไม่ใช่เหตุผลเดียวหรอกค่ะ" ฉันเค้นเสียงตอบ มือสั่นเทาเอื้อมไปหยิบซองเอกสารลาออกที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าถือ "การที่พายต้องเห็นคุณกับคนอื่น... การที่พายต้องมานั่งฝืนยิ้มในขณะที่หัวใจพังยับเยิน นั่นต่างหากคือเหตุผล พายเหนื่อยที่จะต้องแอบซ่อนความรู้สึกในที่ที่เต็มไปด้วยคำบรรยายความรักแบบนี้" กวินชะงักไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด เขาไม่ได้แย้ง ไม่ได้แก้ตัวเรื่องข่าวลือของผู้หญิงคนนั้นที่ใครต่อใครต่างพูดถึง แต่เขากลับคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ไม่ใช่ความรุนแรง แต่เป็นความโหยหาที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน "ฟังผมนะพาย..." "ปล่อยเถอะค่ะ" ฉันดึงข้อมือออกเบาๆ หัวใจฉันเปราะบางจนเกินกว่าจะรับฟังคำโกหกหรือคำปลอบประโลมที่ไม่ได้ออกมาจากความรู้สึกจริงๆ อีกต่อไป "พายเลือกแล้ว... ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาที่ผ่านมานะคะ ต่อจากนี้... ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ" ฉันเดินเลี่ยงเขาออกมา มือเย็นเฉียบพยายามแกะซองเอกสารเพื่อจะเอาไปวางไว้ที่โต๊ะบรรณารักษ์หน้าห้องทำงาน แต่ในจังหวะที่เดินผ่านชั้นหนังสือสูงท่วมหัว แสงไฟนีออนที่เคยกระพริบถี่ๆ ก็ดับวูบลงพร้อมกันทั้งแถบ! ความมืดมิดเข้าครอบงำทันที ฉันหยุดชะงักด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวตามมาเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ชิดใบหูจนขนลุกชัน "พาย... ระวังตัวด้วย เธอคนนั้นไม่ได้อยู่แค่ในความฝันของพายหรอกนะ" ไม่ใช่เสียงของกวิน... และสิ่งที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งที่แตะลงบนไหล่ของฉันในความมืดนั้น ก็ไม่ใช่ฝ่ามือของมนุษย์อย่างแน่นอน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้พายผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปด้วยกันนะคะ ด้วยรักจากที่คั่นหนังสือสีชมพูค่ะ