มิตรภาพวัยรุ่นที่เริ่มสั่นคลอน

“เธอคิดจริงๆ เหรอพาย ว่าโลกของวิศวะกับอักษรฯ มันจะโคจรมาเจอกันได้โดยไม่มีรอยแยกน่ะ?” ประโยคนั้นของกวินยังคงดังก้องอยู่ในหัวของพาย ราวกับเสียงสะท้อนที่ไม่มีวันจางหาย เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มหนาที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเดิมในห้องสมุด กลิ่นกระดาษเก่าๆ ที่เคยทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย กลับกลายเป็นกลิ่นอับชื้นที่ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พายเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวที่กำลังจะพลิกหน้ากระดาษสั่นระริก สายตาของเธอพร่าเลือนจนอ่านตัวหนังสือไม่รู้เรื่อง เธอจำเหตุการณ์เมื่อวานได้แม่นยำ... เสียงที่เรียบนิ่งและเย็นชาของกวินในตอนนั้น มันไม่ใช่แค่คำพูด แต่มันคือการขีดเส้นแบ่งระหว่างเราอย่างชัดเจน “ยังจมอยู่กับเรื่องเมื่อวานอีกเหรอ?” เสียงกระซิบของมีนาดังขึ้นข้างหู เพื่อนสาวคนสนิททิ้งตัวลงนั่งข้างๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของมีนาไม่ได้ช่วยให้พายรู้สึกดีขึ้นเลยในเวลานี้ “เขาอาจจะพูดถูกก็ได้นะมีนา” พายตอบเสียงแผ่ว สอดเก็บที่คั่นหนังสือสีชมพูคู่ใจลงไปในเล่มหนา “บางทีฉันก็แค่... สร้างตัวตนที่เขาอยากเห็น มากกว่าจะเป็นตัวเอง” “เธอพูดบ้าอะไรของเธอ พาย!” มีนาขมวดคิ้ว มือเรียวคว้าไหล่เพื่อนให้หันมาเผชิญหน้า “ไอ้กวินมันเป็นบ้าอะไรของมันก็เรื่องของมัน แต่เธอไม่ใช่คนที่จะต้องมาลดทอนคุณค่าตัวเองเพียงเพราะความปากเสียของใครคนเดียว” พายแค่นยิ้ม มือของเธอสั่นขณะเก็บกระเป๋า “มันไม่ใช่แค่เรื่องคำพูดหรอกนะ... เมื่อเช้านี้ ฉันเห็นเขาคุยกับกลุ่มเพื่อนวิศวะฯ ของเขาที่หน้าคณะ พวกเขาหัวเราะกัน แล้วพอกวินเหลือบมาเห็นฉัน... เขาก็หันหน้าหนี ราวกับว่าตัวตนของฉันคือสิ่งที่น่ารำคาญใจ” ในจังหวะที่พายกำลังจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องสมุด เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้ๆ เธอชะงัก สายตาปะทะเข้ากับเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างชั้นวางหนังสือ กวินไม่ได้ดูอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง เสื้อช็อปวิศวะฯ ที่เขาสวมใส่ดูแข็งกร้าวและสร้างระยะห่างระหว่างเขากับบรรยากาศละมุนละไมของห้องสมุดอย่างน่าประหลาด “มีเวลาสักนาทีไหมพาย?” กวินเอ่ยขึ้น สายตาของเขาไม่ได้สบตาพายตรงๆ แต่จ้องมองไปที่หนังสือในมือของเธอ “ฉันว่า... เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันแล้วนะกวิน” พายพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น “ขอบคุณที่เตือนเรื่องความต่างของโลกเรา มันทำให้ฉันตาสว่างขึ้นเยอะเลย” กวินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนพายสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ ของเขา แต่ความอบอุ่นนั้นกลับไม่ได้ทำให้ใจของเธอเต้นแรงเหมือนวันวาน มันกลับรู้สึกหน่วงจนแทบอยากจะวิ่งหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ “ถ้าเธอคิดว่าคำพูดเมื่อวานคือความตั้งใจของฉัน... เธอก็เข้าใจผิดแล้ว” กวินลดเสียงลงต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “คนอย่างเธอ... ไม่เคยมีที่ว่างในบทสนทนาไร้สาระของพวกเพื่อนฉันหรอก แต่นั่นไม่ใช่เพราะเธอไม่ดี แต่มันเป็นเพราะฉันไม่อยากให้ใครมองเธอแบบเดียวกับที่พวกนั้นมอง” พายขมวดคิ้ว ความสับสนถาโถมเข้ามาในใจ “นั่นยิ่งฟังดูแย่กว่าเดิมนะกวิน นายจะบอกว่าฉันเป็นของต้องห้าม? หรือเป็นความลับที่นายต้องซ่อนไว้?” “มันไม่ได้ซ่อน พาย...” กวินหยุดคิดไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจของพายเหมือนจะหยุดเต้น “...มีบางอย่างที่ฉันเพิ่งรู้เกี่ยวกับตัวเธอ และมันทำให้ฉันต้องถอยออกมา เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเอง” พายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำตาแห่งความน้อยใจเริ่มเอ่อล้น “ปลอดภัยเหรอ? นี่เรากำลังคุยเรื่องความรักในห้องสมุด หรือกำลังอยู่ในหนังสายลับกันแน่” พายตัดสินใจหันหลังกลับ ตั้งใจจะเดินออกจากจุดตรงนั้นให้เร็วที่สุดโดยไม่รอฟังคำอธิบายที่ฟังไม่ขึ้นของคนตรงหน้า แต่ในจังหวะที่เธอเดินสวนไปทางประตูทางออก พนักงานบรรณารักษ์ก็เดินถือซองจดหมายสีน้ำตาลเข้มเข้ามาวางไว้ที่โต๊ะตัวที่พายเพิ่งลุกออกมา พร้อมกับพูดเสียงดังจนคนในห้องสมุดเงียบกริบ “น้องพายคะ... มีคนฝากจดหมายขู่ฉบับนี้ไว้ให้เมื่อครู่ บอกว่าให้ส่งถึงมือคนที่เขียนบันทึกเรื่อง 'ความลับในห้องสมุด' เท่านั้นค่ะ” พายชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ในมือของเธอยังคงกอดหนังสือเล่มนั้นไว้แน่น ส่วนกวินที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอก็หน้าถอดสีราวกับเห็นผี พายค่อยๆ หันกลับไปมองซองจดหมายนั้น ก่อนจะเบนสายตาไปมองกวินที่ตอนนี้มือของเขาสั่นจนเห็นได้ชัด “กวิน... นายรู้เรื่องนี้ใช่ไหม?” พายถามเสียงสั่น “เรื่องที่ว่าทำไมจดหมายนี่ถึงระบุชื่อฉัน ทั้งที่ฉันไม่เคยบอกใครเรื่องนามปากกาของฉันในอินเทอร์เน็ต” กวินไม่ได้ตอบ แต่เขากลับก้าวเข้ามาดึงจดหมายไปจากมือบรรณารักษ์แล้วเปิดมันออก สายตาของเขากวาดผ่านเนื้อความในกระดาษ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพายด้วยสีหน้าที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน... มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่มันคือความหวาดกลัวอย่างที่สุด “พาย... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้” กวินกระซิบเสียงเครียด “คนที่เขียนจดหมายนี้... มันไม่ใช่คนในมหาลัยเรา แต่มันกำลังเฝ้ามองเราอยู่จากมุมไหนสักมุมในห้องสมุดนี้” หัวใจของพายหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อสายตาของเธอกวาดไปรอบห้องสมุดที่เงียบกริบ แสงไฟนีออนบนเพดานเริ่มกะพริบถี่ผิดจังหวะ และเงาดำตะคุ่มที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือแถวที่สิบสี่ ก็ดูเหมือนจะขยับเคลื่อนไหวเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที... ขอบคุณที่เดินทางมาถึงจุดที่หัวใจสั่นไหวไปพร้อมกับพายนะคะ หวังว่าความลับนี้จะไม่ทำร้ายคนอ่านมากจนเกินไปค่ะ จากใจ... ที่คั่นหนังสือสีชมพู