ตามหาเจ้าของลายมือ

"ลายมือนี้... มันคุ้นจนน่ากลัวเลยไม่ใช่เหรอมีนา" พายเอ่ยเสียงแผ่วขณะจ้องมองสมุดบันทึกเล่มหนาที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ตัวยาวในมุมอับสายตาของห้องสมุด หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะลูบไล้ไปบนสันปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูผ่านการใช้งานมาอย่างดี กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นจางๆ ของไม้โอ๊คชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าสู่โลกอีกใบ—โลกที่กวินซ่อนเอาไว้ใต้มาดวิศวะหนุ่มผู้เงียบขรึม "ใจเย็นก่อนพาย แกอย่าเพิ่งปักใจเชื่อสิ" มีนาที่นั่งเบียดอยู่ข้างๆ ขยับแว่นสายตาพลางโน้มตัวลงมาดู "ลายมือคนเรามันก็คล้ายกันได้ แต่นี่มัน... 'ดอกมะลิ' ที่วาดไว้มุมกระดาษทุกหน้าเนี่ยนะ? มันชัดเกินไปหรือเปล่า" พายเม้มริมฝีปากแน่น ดอกมะลิเล็กๆ ที่วาดด้วยลายเส้นหมึกสีน้ำเงินเข้มนั้นคือสัญลักษณ์ที่เธอเคยเผลอวาดลงบนกระดาษโน้ตตอนยืมหนังสือเรียนจากกวินเมื่อเทอมที่แล้ว และตอนนี้... มันกลับปรากฏอยู่บนหน้าบันทึกที่เขียนถึงเหตุการณ์ในห้องสมุดเมื่อสามปีก่อน ช่วงเวลาที่เธอยังไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะมีใครสังเกตเห็นตัวตนของเธอ ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินระหว่างชั้นหนังสือ กวินเดินเข้ามาในรัศมีสายตา เขาสวมเสื้อช็อปวิศวะที่เปื้อนคราบฝุ่นจางๆ ตามประสาเด็กเรียนช็อป แต่ทว่าแววตากลับดูวูบไหวเมื่อเห็นสมุดเล่มนั้นวางอยู่ตรงหน้าหญิงสาว "นั่น... ของฉันเอง" กวินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อย หากแต่มีความสั่นไหวเล็กๆ ที่แฝงอยู่ในจังหวะการเว้นวรรค พายสะดุ้งสุดตัว เธอรีบปิดสมุดเล่มนั้นลงทันที หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบคั้นด้วยความประหม่าและความอยากรู้ที่พุ่งพล่าน "กวิน... นายเขียนเรื่องพวกนี้เหรอ?" ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้เดินหนีเหมือนที่พายคาดไว้ แต่เขากลับค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สายตาของเขามองผ่านไหล่ของพายไปที่บานหน้าต่างกระจกที่สะท้อนเงาของพวกเขาในมุมเงียบสงัดนี้ "ฉันแค่อยากเก็บมันไว้... ในที่ที่มันจะไม่หายไปไหน" "ในบันทึกน่ะเหรอ?" พายเค้นเสียงถาม ความกล้าหาญที่สั่งสมมานานเริ่มสั่นคลอน "ทำไมต้องเป็นเรื่องของฉัน? ทำไมต้องเป็นมุมนี้? แล้วทำไม... นายถึงไม่เคยบอกอะไรฉันเลย" กวินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขายกมือขึ้นลูบท้ายทอยท่าทางประหม่าแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "การแอบมองคนอื่นจากที่ไกลๆ มันสบายใจกว่าการต้องยืนต่อหน้าเขาแล้วทำตัวไม่ถูกนะพาย... เธอเคยเป็นไหมล่ะ? การที่มีใครสักคนอยู่ในสายตาตลอดเวลา จนกระทั่งเราไม่อยากให้เขาไปเป็นส่วนหนึ่งของคนอื่นนอกจากในความทรงจำของเรา" คำสารภาพนั้นราวกับกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านหัวใจของพาย เธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? คนที่เธอเฝ้าคอยมองจากมุมหนึ่งของห้องสมุดมาตลอด กลับเป็นคนที่จดบันทึกตัวตนของเธอไว้ละเอียดอ่อนยิ่งกว่าที่เธอรู้จักตัวเองเสียอีก "แล้วถ้าฉันบอกว่า... ฉันก็มีเรื่องอยากบันทึกเกี่ยวกับนายเหมือนกันล่ะ" พายตัดสินใจพูดออกมา เธอไม่รู้ว่าความกล้านี้มาจากไหน แต่มันถึงเวลาแล้วที่กำแพงแห่งความเงียบจะพังทลายลง กวินเงยหน้าขึ้นสบตาพาย แววตาคมเข้มคู่นั้นไม่มีความนิ่งเฉยเหมือนที่เคยแสดงออกให้คนทั้งคณะเห็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความหวั่นไหวและคำถามมากมายที่รอคอยการเฉลย ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำและลุ้นระทึก ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของบรรณารักษ์ก็ดังขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดูร้อนรน "คุณกวินคะ! คุณลืมไว้ในห้องเก็บเอกสารเมื่อเช้า... ฉันเกือบจะเอาไปเข้าเครื่องทำลายเอกสารทิ้งแล้วเชียว ดีนะที่นึกขึ้นได้ว่ามีสมุดอีกเล่มที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะ!" บรรณารักษ์วางสมุดปกหนังสีน้ำตาลเข้มอีกล่มหนึ่งลงบนโต๊ะข้างๆ สมุดเล่มแรกที่พายเพิ่งเปิดอ่าน... แต่ทว่าสมุดเล่มใหม่นี้มีรอยเปื้อนหมึกที่ดูสดใหม่กว่า และที่หน้าปกนั้นมีอักษรย่อที่สลักไว้ด้วยมีดคัตเตอร์อย่างปราณีตว่า 'P.K.' ซึ่งไม่ใช่ชื่อของกวินอย่างแน่นอน กวินหน้าซีดเผือดลงทันที เขาคว้าสมุดเล่มใหม่นั้นมาแนบไว้ที่อกแล้วรีบหันมามองพายด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "พาย... อย่าเพิ่งเข้าใจผิด เล่มนี้มันไม่เหมือนกับเล่มแรก... มันมีความลับบางอย่างที่ฉันยังไม่พร้อมให้เธอเห็นตอนนี้" ที่คั่นหนังสือสีชมพูหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะมีความสุขและร่วมลุ้นไปกับความรักที่เริ่มเผยปมของทั้งคู่นะคะ