กลิ่นอายความอิจฉา

“ถ้าคุณนลินไม่รังเกียจ... มื้อเย็นนี้ผมขออนุญาตเป็นเจ้ามือเลี้ยงกาแฟและขนมปังฝรั่งเศสร้านโปรด เพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องเอกสารงบประมาณที่ส่งช้าไปเมื่อวานนี้นะครับ” เสียงทุ้มนุ่มของ ‘กรณ์’ สถาปนิกหนุ่มหล่อโปรไฟล์ดีดีกรีนักเรียนนอก จากแผนกพัฒนาโครงการพิเศษดังแทรกขึ้นมากลางห้องประชุมส่วนกลางของเซฟเฮาส์ พร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่เจ้าตัวมักใช้ตกเหยื่อในวงสังคมอยู่เสมอ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของ ดร.นลิน มากเกินความจำเป็น จนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่แทบจะเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดร.นลิน หัวหน้าทีมสาวสายเียบผู้เยือกเย็นและเจ้าระเบียบขั้นสุด ขยับแว่นกรอบทองบนสันจมูกเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้เลนส์ใสฉายแววครุ่นคิดอย่างสุภาพ เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธตามมารยาททางธุรกิจอย่างเคย แต่ทว่า... *เคร้ง!* เสียงแฟ้มเอกสารปกแข็งถูกกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างแรง จนกระดาษข้างในกระเด็นออกมานอกแฟ้ม แรงปะทะนั้นมากพอที่จะทำให้กรณ์ต้องผถะถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ “อุ๊ย มือลั่นค่ะ พอดีช่วงนี้กล้ามเนื้อมือมันกระตุกแปลกๆ เวลาเจออะไรที่มัน... น่ารำคาญตา” เรย์ยืนค้ำโต๊ะทำงานของตัวเองอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร ดวงตาคมกริบราวกับพญาเสือดาวกำลังจ้องมองกรณ์ด้วยประกายไฟลุกโชน รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว เรย์ในเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ และกางเกงสแลคเข้ารูปดูพยศและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจในเวลาเดียวกัน ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ไม่ใช่เพราะเรื่องงาน แต่เป็นไอ้ท่าทีหยอดคำหวานใส่หัวหน้าทีมคนสวยต่างหากที่มันกวนใจเธอจนแทบทนไม่ไหว กรณ์หันมามองหน้าเรย์ด้วยความไม่พอใจระคนงุนงง “คุณเรย์ครับ ผมคุยธุระอยู่กับคุณนลิน คุณช่วยมีมารยาทในการใช้พื้นที่ส่วนรวมหน่อยจะได้ไหมครับ” “มารยาทเหรอคะ?” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดวงสนทนาจนกรณ์ต้องเป็นฝ่ายถอยอีกรอบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงจากตัวกรณ์ยิ่งทำให้เรย์รู้สึกคลื่นไส้ เธอเบะปากอย่างไม่คิดจะปิดบังความรังเกียจ “แปลkจังนะคะ คนที่มีมารยาทดีเด่นอย่างคุณเนี่ย ทำไมเอกสารส่งช้าเป็นชาติแถมยังสะกดชื่อโครงการผิดบรรทัดแรกอีก หรือว่าสมองส่วนความรับผิดชอบมันถูกใช้ไปกับการหยอดคำหวานใส่คนอื่นหมดแล้วคะ ถึงได้ไม่มีพื้นที่เหลือไว้ทำงานให้มันดีๆ” “คุณเรย์!” กรณ์หน้าเสีย สีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธที่โดนตบหน้ากลางอากาศต่อหน้านลิน “พอค่ะ คุณเรย์... แล้วก็คุณกรณ์ด้วย” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดดั่งคมมีดน้ำแข็งดังขึ้น ดร.นลินเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ ดวงตาสتินิลกวาดมองคนทั้งคู่ด้วยแววตาตำหนิที่ทรงพลังพอกลบเสียงรอบข้างให้เงียบสนิทได้ในเสี้ยววินาที นลินปรายตามองเรย์ที่ยืนกอดอกเชิดหน้าชูตาอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะหันไปปฏิเสธกรณ์ด้วยน้ำเสียงสุภาพตามแบบฉบับผู้ดีขวานผ่าซาก “ส่วนเรื่องมื้อเย็น ขอบคุณมากค่ะคุณกรณ์ แต่ดิฉันมีธุระต้องเคลียร์งานโครงสร้างกับคุณเรย์ยาวจนถึงดึก คงไม่สะดวกไปไหนด้วย ขอตัวนะคะ” กรณ์เม้มปากแน่น รู้ตัวว่าโดนปฏิเสธทางอ้อมอย่างเจ็บแสบ จึงทำได้เพียงโค้งศีรษะรับแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องด้วยความโมโห เมื่อบานประตูห้องปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมชั่วขณะ นลินถอดแว่นสายตาออกแล้ววางลงบนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเรย์ที่ยังคงยืนหน้าบึ้งตึงไม่เลิกรา “อารมณ์เสียอะไรมาคะคุณเรย์” นลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของสถาปนิกสาว “หรือว่าอิจฉาที่เขาชวนฉันไปกินกาแฟ” เรย์สะดุ้งเล็กน้อยกับคำพูดที่ตรงเป้าจนน่าหมั่นไส้ เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นปฏิเสธเสียงแข็ง “ใครอิจฉากันคะ พูดเพ้อเจ้ออะไรของคุณดร.นลิน ฉันแค่รำคาญเสียงแมลงหวี่แมลงวันมันน่ารำคาญ เกะกะลูกตาทำให้ฉันเสียสมาธิในการออกแบบตึกต่างหาก!” “เหรอคะ...” นลินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงในชุดสูททำงานเข้ารูปก้าวเข้ามาหาเรย์ทีละน้อย ท่าทีที่เยือกเย็นและสุขุมกว่าทำให้เรย์เผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงดังทึบ นลินหยุดยืนตรงหน้าเรย์ในระยะประชิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้จางๆ ลอยแตะจมูก ปลายจัสมินผสมความเยือกเย็นแบบผู้ดีที่เรย์คุ้นเคยและใจเต้นทุกครั้ง กลิ่นนี้... กลิ่นที่ทำให้เธอเสียการควบคุมตัวเองเสมอ “ถ้าไม่ได้อิจฉา... แล้วทำไมคิ้วขมวดจนแทบจะผูกกันเป็นโบว์แบบนั้นล่ะคะ” นลินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กระซิบเสียงแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่บางเบาที่หาได้ยากยิ่งจากผู้หญิงเจ้าระเบียบคนนี้ “หรือว่าหวง... กลัวว่าฉันจะไปรับไมตรีจากคนอื่นแทนที่คุณ” เรย์รู้สึกเหมือนอุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เธอเม้มปากแน่น จ้องมองริมฝีปากอิบอิ่มที่กำลังขยับพูดคำพูดร้ายกาจใส่เธอ มือเรียวเนียนของนลินยกขึ้นมาแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตของเรย์ จัดมันให้เข้าที่อย่างถือวิสาสะ แต่สัมผัสแผ่วเบานั้นกลับสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของสถาปนิกสาวปากเก่ง “คุณนี่มัน...” เรย์พึมพำเสียงสั่น ควบคุมความหยิ่งยโสของตัวเองแทบไม่อยู่เมื่อปลายนิ้วเรียวนั้นเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าเธอแผ่วเบา นลินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เรย์เกลียดนักเกลียดหนาเพราะมันทำให้เธอดิ่งพสุธาทุกที นลินขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิด “ทำงานต่อเเล้วค่ะคุณเรย์ อย่ามาทำตัวเป็นเด็กหวงของแถวนี้เลย... ไม่งั้นฉันอาจจะเปลี่ยนใจรับคำชวนคุณกรณ์จริงๆ ขึ้นมาก็ได้นะ” คำพูดเย้าแหย่ที่มาพร้อมกับสายตาท้าทายทำให้เรย์หมดความอดทน มือเรียวของเรย์เอื้อมไปคว้าข้อมือนลินไว้แน่นไม่ให้ถอยหนี ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีร้อนแรงปะทุขึ้นในพื้นที่แคบๆ ระหว่างชั้นหนังสือและร่างของพวกเธอ ทันใดนั้นเอง... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างท้วมของคินน์ที่เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาหน้าตาเฉย “เฮ้ย ทุกคน! เอกสารงบ... อุ๊ย! ขอโทษครับ! ผมไม่เห็น! เชิญต่อเลยครับ เชิญ!” คินน์หลับตาปี๋แล้วหันหลังกลับแทบไม่ทัน พร้อมกับดึงประตูห้องปิดดังปัง! ทิ้งให้เรย์และนลินค้างอยู่ในท่าทางที่แนบชิดและส่อพิรุธยิ่งกว่าเดิม เรย์หน้าแดงก่ำ รีบปล่อยมือจากข้อมือนลินแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว หันไปมองทางประตูด้วยความหัวเสียสุดขีด ขณะที่ดร.นลินเพียงแค่จัดสูทของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทีนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าพวงแก้มเนียนกลับขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจซ่อนไว้ได้ทัน “พรุ่งนี้... เราเคลียร์กันยาวแน่ค่ะ คินน์” เรย์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นเคือง นลินเหลือบมองเรย์ที่กำลังหัวเสียแล้วอมยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เลิกงานค่อยเคลียร์ค่ะ ตอนนี้... กลับไปนั่งที่แล้วแก้แบบโครงสร้างส่วนต่อขยายให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะอนุมัติคำชวนของกรณ์จริงๆ ด้วย” เรย์หันขวับมามองค้อนหัวหน้าสาวตัวแสบแทบไม่ทัน แต่ก็ต้องจำใจเดินกลับโต๊ะอย่างจำยอม ทว่าหัวใจที่เต้นรัวแรงในอกกลับกระซิบเสียงดังชัดเจนว่า... เธอแพ้ผู้หญิงคนนี้ราบคาบตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มเกม ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสด้วยนะคะ 🥰