เป้าหมายเดียวกันแต่คนละวิธี

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารคำนวณความหนาปานคัมภีร์ใบลานดังปั้งลงบนโต๊ะทำงานชั่วคราวในเซฟเฮาส์ เล่นเอาเรย์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาร่างเส้นโครงสร้างสามมิติบนแท็บเล็ตสะดุ้งสุดตัว สถาปนิกสาวเงยหน้าขึ้นพร้อมจะพ่นคำด่าใส่เจ้าของความไร้มารยาท แต่พบลำตัวสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกของ ดร.นลิน ยืนจังก้าอยู่เบื้องหน้า ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมคมกริบราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ถ้าคุณยังดึงดันจะวางแนวท่อระบบระบายอากาศพาดผ่านคานรับน้ำหนักหลักตรงนี้อีกแค่นเซนติเมตรเดียว ฉันรับรองเลยนะคะว่าเซฟเฮาส์หลังนี้จะไม่ใช่แค่ตึกพัง แต่เราสองคนจะถูกฝังกลบตายคาซากความอวดดีของคุณเอง" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของดร.นลินพ่นออกมาโดยไม่มีคำว่าสวัสดีทักทาย เรย์กลอกตามองบนอย่างเหลืออด เธอโยนสไตลัสลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงกระทบดังกรอบแกรบ ก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับหัวหน้าทีมวิศวกรสาวผู้เจ้าระเบียบจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "อ๋อเหรอคะ คุณดร.นลินผู้ประเสริฐ! แล้วถ้าฉันไม่เจาะช่องนั้น ระบบหมุนเวียนอากาศของเลานจ์ชั้นล่างจะระบายกลิ่นอับออกไปทางไหนคะ? ให้คนในงานประชุมดมกลิ่นเหงื่อกันจนเป็นลมหมดสติไปเลยดีไหม หรือว่าคุณชอบบรรยากาศแบบนั้น มันถึงได้เข้ากับความคร่ำครึในหัวคุณพอดิบพอดี!" "มันคนละเรื่องกันค่ะคุณเรย์! นี่คือความปลอดภัยทางโครงสร้าง ไม่ใช่การจัดแฟชั่นโชว์ที่คุณจะเอาความสวยงามนำหน้าความถูกต้องตามหลักวิศวกรรม!" นลินก้าวเท้าเข้าประชิดอีกหนึ่งก้าว บีบพื้นที่ส่วนตัวของสถาปนิกสาวให้แคบลงจนเรย์ต้องเอนตัวหนีไปด้านหลังเล็กน้อย "โครงสร้างรับแรงเฉือนตรงจุดนี้ถูกคำนวณมาอย่างจำกัด ถ้าคุณเจาะรูขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสิบเซนติเมตรลงไป ค่าความปลอดภัยจะลดลงฮวบทันที และถ้าเกิดคลื่นรบกวนจากภายนอกกระแทกเข้ามาอีกระลอก..." "ก็เพราะฉันรู้ว่ามันมีคลื่นรบกวนไงคะ ฉันถึงต้องออกแบบให้ระบบมันยืดหยุ่นและซับแรงได้แบบไดนามิก!" เรย์สวนกลับทันควัน เสียงหอบหายใจเริ่มกระชั้นชิดขึ้นด้วยความโกรธ "แต่คุณไม่เคยฟังอะไรเลยนอกจากตัวเลขในกระดาษแข็งๆ ของคุณ!" บรรยากาศในห้องโถงกว้างของเซฟเฮาส์ตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปั่นไฟสำรองด้านนอกที่ดังลอดเข้ามาตอกย้ำวิกฤตการณ์ที่พวกเธอต้องเผชิญ โปรเจกต์ "เซฟเฮาส์คลื่นรบกวน" เดินทางมาถึงโค้งสุดท้ายก่อนส่งมอบ แต่ปัญหาเฉพาะหน้าทางวิศวกรรมที่เกิดจากการทรุดตัวเล็กน้อยของฐานรากดินอ่อนกำลังทำให้ทุกอย่างดิ่งลงเหว หากไม่แก้ไขภายในคืนนี้ แผนงานทั้งหมดที่พวกเธอทุ่มเทแรมเดือนจะพังไม่เป็นท่า นลินจ้องมองเรย์ด้วยแววตาที่ไหววับชั่วขณะ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเหนื่อยล้าที่ฉาบอยู่ภายใต้กรอบแว่น เธอผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ยอมลดอีโก้ลงครึ่งหนึ่งเมื่อตระหนักว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที "โอเค... เรามาลองฟังเหตุผลของกันและกันแบบไม่ต้องประชดประชันกันสักตั้งดีไหมคะ" นลินเอ่ยเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แต่มือเรียวยังคงกอดอกแน่น "ฉันมีเวลาให้คุณพิสูจน์ไอเดียสติแตกของคุณอีกแค่สิบนาที ถ้ามันเวิร์กและผ่านมาตรฐานการคำนวณเบื้องต้นของฉัน ฉันจะยอมให้คุณเจาะ... แต่ถ้าไม่ คุณต้องรื้อแบบใหม่ทั้งหมดตามที่ฉันสั่ง ห้ามเถียงแม้แต่คำเดียว" เรย์เลิกคิ้วสูง รอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นที่มุมปากสวย "สิบนาทีก็เกินพอค่ะคุณหัวหน้าทีมสายเนี้ยบ ตามมาดูสิคะว่าสถาปนิกนอกคอกคนนี้จะช่วยชีวิตวิศวกรหัวโบราณได้ยังไง" ทั้งคู่ทรุดตัวลงนั่งเบียดกันหน้าจอแท็บเล็ตเครื่องเดียวกัน ความโกรธก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยสมาธิระดับสูงที่พุ่งตรงไปยังปัญหาตรงหน้า นลินหยิบปากกาเลเซอร์ขึ้นมาชี้นำจุดวิกฤตบนแปลน ขณะที่เรย์รัวนิ้วแก้แบบจำลองสามมิติอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าจางๆ จากเรือนผมของนลินลอยมาแตะจมูกเรย์ทุกครั้งที่ฝ่ายวิศวกรโน้มตัวเข้ามาใกล้เพื่อดูรายละเอียด และกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวเรย์ก็ทำให้นลินเผลอสูดหายใจเข้าลึกกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว "ตรงนี้... ถ้าเราไม่เจาะทะลุกำแพง แต่ใช้วิธีเดินท่อสเตนเลสโค้งหลบแนวคานรับแรงแล้วครอบด้วยกล่องซับเสียงแบบพิเศษล่ะคะ?" นลินชี้ไปยังมุมอับในจอ เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อย สมองอัจฉริยะประมวลผลตามคำเสนอแนะทันที "เฮ้ย... วิธีนี้ฉลาดเป็นบ้าเลยนี่คะคุณดร." เรย์อุทานออกมาอย่างลืมตัว ดวงตาเป็นประกายด้วยความทึ่ง หันไปมองหน้าอีกฝ่ายโดยไม่ทันระวังว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเธอมันใกล้กันเกินไปแล้ว นลินชะงักค้างไปชั่วขณะเมื่อหันกลับมาสบเข้ากับดวงตากลมโตที่พราวระยับด้วยความชื่นชม ระยะห่างแค่คืบทำให้ลมหายใจอุ่นๆ รดรดร่องแก้มของกันและกัน หัวใจของวิศวกรสาวเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่รักดี ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อสายตาของเรย์เผลอเลื่อนลงมามองริมฝีปากของเธอก่อนจะรีบเบนสายตาหนีด้วยความเคอะเขิน "Ehm... ตั้งใจทำงานต่อให้เสร็จค่ะ อย่ามามองหน้าฉันแบบนั้น" นลินกระซิบเสียงพร่า พวงแก้มขาวเนียนปรากฏริ้วสีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด เรย์อมยิ้มเจ้าเล่ห์ในลำคอ แกล้งขยับตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนไหล่แนบชิดกัน "ก็คุณดร.เสนอไอเดียได้เซ็กซี่เป็นบ้าเลยนี่คะ ใครจะไปมีสมาธิมองจอไหว" "คุณเรย์!" นลินดุเสียงเขียวแต่ไร้พิษสง มือเรียวเอื้อมไปผลักไหล่บางเบาๆ เป็นเชิงปราม แต่เรย์กลับคว้าข้อมือนั้นไว้ทัน พร้อมกับจังหวะที่ไฟสำรองในห้องกระพริบวูบวาบและดับลงพรึบ ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดทันที ท่ามกลางความเงียบงันและความมืด เรย์สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวของนลินที่นั่งอยู่ชิดติดกัน ลมหายใจที่สะดุดติดขัดของอีกฝ่ายบ่งบอกว่าดร.นลินไม่ได้นิ่งสงบอย่างที่พยายามแสดงออก มือที่จับกันไว้ยังคงสัมผัสกันอยู่โดยไม่มีใครยอมปล่อย และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังปังๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโกลาหลของคินน์จากด้านนอกก็ทะลุเข้ามาในความมืด "เฮ้ยพวกเธอ! ชิบหายแล้ว! คลื่นรบกวนลูกใหญ่กำลังพุ่งตรงมาที่เซฟเฮาส์ ระบบป้องกันกำลังจะล่มในอีกสามสิบวินาที!" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสด้วยนะคะ 🥰