รอยยิ้มที่หาดูยาก

“ถ้าคุณยังเอาไม้บรรทัดเหล็กอันนั้นมาวัดองศาการวางแปลนของฉันอีกรอบเดียว ฉันจะเอาไปดัดทำเป็นที่เขี่ยบุหรี่นะคะ ดร.นลิน” เสียงใสๆ ที่เจือความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ดังขึ้นแทรกเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานแข่งกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานแคบๆ ของเซฟเฮาส์ เรย์ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนถึงข้อศอก ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หมุนอย่างหมดสภาพ ดวงตากลมโตคมกริบจ้องมองร่างเพรียวระหงของหัวหน้าทีมวิศวกรสาวที่ยืนกอดอกอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ดร.นลิน ยังคงรักษามาดนิ่งสนิท ใบหน้าสวยเฉี่ยวเรียบตึงภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมที่ช่วยขับให้ดวงตาคู่คมดูดุและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น เธอยังไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าเรย์ด้วยซ้ำ นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายบางเบากลับไล้ไปตามแนวเส้นโครงสร้างในแท็บเล็ตอย่างพิถีพิถัน “ถ้างานของคุณมันมีความแม่นยำสูงพอและไม่ต้องให้ฉันคอยตามแก้ความเพี้ยนระดับมิลลิเมตร ฉันก็คงไม่ต้องเอาไม้บรรทัดมาขู่คุณหรอกค่ะ คุณเรย์” นลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่นุ่มนวลทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง “สถาปนิกชื่อดังระดับประเทศอย่างคุณ ไม่น่าจะปล่อยให้ความอินดี้มาบดบังหลักฟิสิกส์พื้นฐานนะคะ” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างท้าทาย เธอรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีดีแค่ความเจ้าระเบียบ แต่สมองระดับดอกเตอร์ด้านโครงสร้างของนลินคือของจริง ชนิดที่เถียงยังไงก็หาช่องโหว่ไม่เจอ—ยกเว้นซะแต่เรื่องความไร้รสนิยมในการตกแต่งมุมพักผ่อนที่เรย์เพิ่งจัดให้ใหม่เมื่อวาน “อินดี้อะไรกันคะ นั่นมันคือศิลปะที่เปิดรับลมหายใจของสถาปัตยกรรมต่างหาก คุณนั่นแหละที่มองโลกเป็นตารางเมตรไปหมด ชีวิตนี้เคยมีความสุขกับความเบี้ยวที่งดงามบ้างไหมเนี่ย” เรย์บ่นอุบพร้อมกับคว้าแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนหยดน้ำเกาะพราวขึ้นมาดูดแก้เซ็ง “ความสุขของฉันคือการที่ตึกไม่ถล่มลงมาทับหัวคนฟังรายงานค่ะ และถ้าคุณยังเถียงไม่เลิก งานแปลนส่วนระเบียงชั้นสองที่คุณแก้มาเมื่อคืน ฉันจะตีตกแล้วให้คุณรื้อทำใหม่ตั้งแต่ต้น” คำขู่ที่มาพร้อมกับสายตาจริงจังไร้ร่อรอยล้อเล่นทำเอาเรย์ถึงกับชะงัก เธอเบะปากใส่แผ่นหลังบางที่กำลังหันไปหยิบแฟ้มเอกสารบนชั้นหนังสือ “โหดร้ายที่สุด...” สถาปัตยกรรมสาวพึมพำเบาๆ กับตัวเอง แต่สายตากลับลอบสำรวจท่าทีของอีกฝ่ายอย่างอดไม่ได้ ช่วงนี้เธอกับนลินต้องติดแหงกอยู่ในเซฟเฮาส์คลื่นรบกวนแห่งนี้นานเกินไปแล้ว ความใกล้ชิดที่ถูกบีบด้วยเวลาและงานกองโต ทำให้เรย์เริ่มค้นพบว่าภายใต้เกราะกำบังความเนี๊ยบและวาจาขวานผ่าซากของดร.นลิน มีรายละเอียดบางอย่างที่น่าค้นหา... และน่าแกล้งให้หลุดอาการหลุดฟอร์มเสียเหลือเกิน ขณะที่บรรยากาศกำลังจะกลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต “เฮ้ย ทุกคน! ข่าวใหญ่จากข้างนอก คลื่นรบกวนโซน B เริ่มกลับมาทำงานแล้ว ทางกองบัญชาการใหญ่แจ้งว่าเราอาจจะต้องล็อกอินระบบใหม่อีกรอบภายในสิบนาทีนี้!” คินน์ โปรเจกต์แมเนเจอร์หนุ่มสายฮาพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือถือแท็บเล็ตสั่นรัวในมือ แต่ความซุ่มซ่ามของเจ้ากรรมนายเวรก็ไม่เคยปราณีใคร ขาที่ก้าวไวเกินไปสะดุดเข้ากับพรมเช็ดเท้าหน้าประตูเต็มแรง ร่างท้วมๆ ของคินน์จึงพุ่งถลาไปข้างหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ “ระวัง!” เรย์ร้องเตือนพร้อมกับดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ทว่าไม่ทันการณ์เสียแล้ว *โครม!* แฟ้มเอกสารหนาปึึกบนโต๊ะทำงานที่นลินเพิ่งวางไว้ กระเด็นหลุดจากมือกระจัดกระจายลอยเคว้งกลางอากาศ ก่อนที่แฟ้มเล่มหนึ่งจะพุ่งตรงไปแปะเข้าที่ใบหน้าของดร.นลินเต็มแรง จนแว่นสายตากรอบเหลี่ยมหลุดร่วงลงมาค้างเติ่งอยู่บนปลายจมูก สภาพของหัวหน้าทีมสาวผู้แสนจะเนี๊ยบในตอนนี้ กลายเป็นเส้นผมหลุดลุ่ยปิดหน้าผากเล็กน้อย แฟ้มเอกสารเปิดอ้าค้างอยู่บนหัวราวกับหมวกตลกคาפה คินน์ที่ล้มกลิ้งอยู่กับพื้นรีบยกมือไหว้ท่วมหัว “ขอโทษครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจ! สาบานได้ว่าสะดุดแรงโน้มถ่วงของโลก!” เรย์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง ก่อนที่สัญชาตญาณความตลกขบขันและความหมั่นไส้ส่วนตัวจะทำงานพร้อมกัน ภาพดร.นลินผู้เย็นชาและไร้ที่ติ กำลังยืนกระพริบตาปริบๆ ใต้กองกระดาษรายงานโครงสร้างตึก มันช่างเป็นภาพที่คอนทราสต์กับชีวิตจริงเสียจนเรย์ไม่อาจกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ได้ *“ฮ하…”* เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากลำคอของเรย์ ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะร่วนอย่างสดใส รอยยิ้มกว้างที่หาดูได้ยากยิ่ง ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสวยของสถาปัตยกรรมสาว นัยน์ตาสองข้างหยีลงเล็กน้อยด้วยความขบขันอย่างแท้จริง เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่ง ไม่ใช่รอยยิ้มมุมปากแบบที่เธอชอบใช้กวนประสาทใคร แต่มันคือรอยยิ้มที่สว่างไสวและมีชีวิตชีวาเสียจนคนมองถึงกับชะงักง้าง นลินที่กำลังจะเอ่ยปากด่าคินน์ด้วยถ้อยคำเฉียบคม ชะงักค้างไปทันทีเมื่อหันมาสบเข้ากับรอยยิ้มนั้น โลกทั้งใบคล้ายจะเงียบเสียงลงไปชั่วขณะ เรย์ในยามที่หัวเราะออกมาอย่างไม่ระวังตัว มีเสน่ห์บางอย่างที่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับ และรอยยิ้มนั้น... มันทำให้นลินรู้สึกเหมือนหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะระเบียบมาตลอดชีวิต เกิดอาการสะดุดกะทันหันราวกับมีคลื่นรบกวนลูกใหญ่พัดผ่านเข้ามาในอก “คุณ...” นลินพึมพำออกมาเบาๆ มือเรียวที่กำลังจะหยิบแว่นขึ้นมาใส่ ชะงักค้างกลางอากาศ เผลอมองใบหน้านั้นนิ่งค้างอย่างลืมตัว เรย์ที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอแสดงด้านที่ผ่อนคลายและหัวเราะออกมาต่อหน้าศัตรูตัวฉกาจ รีบหุบยิ้มฉับทันที ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่เผลอหลุดฟอร์ม เธอรีบกระแอมไอเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์ที่เริ่มจะแปลกประหลาด “อะแฮ่ม! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหัวเราะคุณนะคะ... แต่สภาพคุณตอนนี้มันเหมือนตัวละครในอนิเมะตลกคาเฟ่มากกว่าวิศวกรโครงสร้างมือหนึ่งจริงๆ นั่นแหละ ดร.นลิน” เรย์รีบแก้ตัว เสียงห้วนขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดความปั่นป่วนในอกที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ นลินค่อยๆ ดึงแฟ้มบนหัวออก จัดแว่นสายตาให้เข้าที่อย่างรวดเร็วเพื่อเรียกความน่าเกรงขามกลับคืนมา แม้ว่าพวงแก้มขาวเนียนจะขึ้นสีระเรื่อจางๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวก็ตาม “มันตลกมากสินะคะ คุณเรย์” นลินกดเสียงต่ำลงเล็กน้อย พล่างก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวสถาปัตยกรรมสาวทีละน้อยอย่างคุกคาม “ในเมื่อคุณว่างจนมีเวลามาหัวเราะผลงานศิลปะบนหัวฉัน งั้นงานแปลนระเบียงเมื่อคืน... ฉันขอเพิ่มเงื่อนไขใหม่อีกสามข้อทันทีค่ะ” “เฮ้ย! ไม่แฟร์นี่นา!” เรย์ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ แต่นลินกลับตามมาประชิด ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวของวิศวกรสาวลอยวนอยู่ปลายจมูกของเรย์จนหัวใจเต้นโครมคราม ขณะที่บรรยากาศกำลังระอุขึ้นด้วยแรงดึงดูดประหลาด และเรย์กำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยประโยคแสบๆ คันๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มของคินน์ที่หน้าซีดเผือด “เรย์! ด็อกเตอร์! แย่แล้วครับ! ระบบรักษาความปลอดภัยของเซฟเฮาส์ถูกแฮกจากภายนอก... และตอนนี้ประตูนิรภัยทุกบานกำลังล็อกดาวน์อัตโนมัติ!” ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสด้วยนะคะ 🥰