คืนใจในวันฟ้าเปิด

แก้วกาแฟเซรามิกในมือของนลินสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความหนบหนาวของลมยามค่ำคืนบนดาดฟ้าเซฟเฮาส์ แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับสถาปัตยกรรมสาวตัวแสบที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สนามฝั่งตรงข้าม มันใกล้เกินกว่ามาตรฐานความปลอดภัยในหน้าที่การงานที่เธอเคยขีดเส้นเอาไว้เสียแล้ว "คุณจ้องฉันแบบนั้น แปลว่ามีแผนจะแก้แบบโครงสร้างใหม่อีกรอบสินะคะ ด็อกเตอร์" เรย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายกวนประสาทเสียจนน่าหมั่นไส้ แต่ดวงตากลับพราวระยับสะท้อนแสงดาวบนท้องฟ้าโปร่งใสอย่างไร้เมฆหมอก หลังจากผ่านพายุคลื่นรบกวนและวิกฤตหน้างานมาได้ ฟ้าหลังฝนในคืนนี้ช่างเป็นใจเสียจนน่ากลัว "ฉันไม่ได้มองเพื่อจะหาเรื่องแก้แบบค่ะ เรย์..." นลินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็ก เสียงกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสงบ "ฉันแค่มอง... เพื่อสำรวจความเสียหายที่คุณสร้างไว้ในหัวฉันต่างหาก" เรย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มนวลกว่าทุกวันที่ผ่านมา เจ้าตัวขยับกายเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด ลดช่องว่างระหว่างกันลงครึ่งหนึ่ง จนกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เจือกลิ่นไอฝนจางๆ ลอยมาแตะจมูกของคนเจ้าระเบียบ "ความเสียหายเหรอคะ? หูย... พูดซะฉันกลายเป็นผู้ก่อการร้ายทางความรู้สึกไปเลยนะเนี่ย ทั้งที่ความจริงแล้ว ฉันแค่อยากให้คุณเลิกทำหน้าเป็นหุ่นยนต์ไขลานตึงเปรี๊ยะตลอดเวลาต่างหาก" "ฉันไม่ได้เป็นหุ่นยนต์..." นลินเถียงเสียงเบา ขวานผ่าซากแบบผู้ดีอย่างเธอเริ่มใช้ไม่ได้ผลเมื่อเจอสายตาแพรวพราวคู่นั้น "ฉันแค่... ควบคุมทุกอย่างให้มันอยู่ในกรอบที่ควรจะเป็น ไม่อย่างนั้น งานมันจะพัง" "แล้วถ้าบางอย่าง... มันหลุดจากกรอบที่คุณขีดไว้ล่ะคะ?" เรย์เอียงคอมอง ดวงตาสองชั้นคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของวิศวกรสาว "เช่น... ความรู้สึกของฉัน ที่มันไม่เคยฟังคำสั่งของคุณเลยสักครั้ง" หัวใจของนลินกระตุกวูบ บรรยากาศรอบตัวคล้ายอุณหภูมิสูงขึ้นกะทันหัน ทั้งที่ลมหนาวพัดโชยมาปะทะผิวแก้ม คำพูดของเรย์ไม่เคยมีคำว่าหวานเลี่ยน แต่มันกลับทรงพลังและเซ็กซี่ในแบบที่ทำให้คนฟังหายใจไม่ทั่วท้อง "คุณพูดอะไรของคุณ เรย์..." นลินหลบสายตาไปมองขอบฟ้าไกล พยายามตั้งกำแพงที่พังทลายลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อครู่ให้กลับมาตั้งตรง "เรากำลังคุยเรื่องงานโครงสร้างนะคะ ไม่ใช่เรื่อง... เรื่องไร้สาระพวกนี้" "งานโครงสร้างอะไรกันคะ ด็อกเตอร์นลิน" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเท้าอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ที่นลินนั่งอยู่ ร่างเพรียวโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใช้มือเรียวข้างหนึ่งยันท้าวแขนกับพนักเก้าอี้ กักขังวิศวกรสาวผู้เยือกเย็นไว้ในวงแขนอย่างจงใจ "ฐานรากที่คุณสร้างไว้ มันรับแรงกระแทกจากฉันไม่ไหวหรอกค่ะ บอกแล้วไง... ว่าฉันเก่งเรื่องรื้อถอนยิ่งกว่าใคร" นลินเงยหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกของพวกเธอห่างกันแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ ความเย่อหยิ่งและมาดมั่นของผู้บริหารโครงการถูกหลอมละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย "คุณนี่มัน... ร้ายกาจที่สุดเลยนะคะ เรย์" นลินกระซิบเสียงสั่น เผลอเลียริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว "เพิ่งรู้เหรอคะ?" เรย์ยิ้มละมุน รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความกวนประสาทเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มจริงใจที่ทำให้นลินแทบหยุดหายใจ "แต่ฉันร้ายกาจกับแค่คุณคนเดียวนะคะ... เชื่อไหมล่ะ" นิ้วเรียวของเรย์เอื้อมออกไป ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่กรอบหน้าผากของนลิน ก่อนจะไล้ผ่านขมับลงมาตามแนวแก้มแผ่วเบา ราวกับกำลังสัมผัสงานศิลปะชิ้นเอกที่เปราะบางที่สุด นลินหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นร้อนนั้น หัวใจเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก ระยะห่างที่เคยมีถูกทลายลงจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ มีเพียงเสียงหัวใจของกันและกันที่ดังแข่งกับเสียงจิ้งหรีดเรไรรอบเซฟเฮาส์ นลินลืมตาขึ้นช้าๆ มองใบหน้าของสถาปนิกสาวที่โน้มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากที่ชอบต่อปากต่อคำกำลังเผยอออกเล็กน้อย ความปรารถนาที่เก็บงำไว้ภายใต้กฎระเบียบอันเคร่งครัดมาตลอดพรั่งพรูออกมาในจังหวะสบตานั้น "เรย์..." นลินเอמהชื่ออีกฝ่ายแผ่วเบา ราวกับจะร้องขอความเห็นใจ "ค่ะ? หืม..." เรย์ขานรับชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนผสานกันจนแยกไม่ออก ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะสัมผัสกันเพื่อปิดฉากความพะว้าพะวงทั้งหมด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโهاกฮากของคินน์ที่ดังแหวกความเงียบขึ้นมาจากบันไดดาดฟ้าก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับ! "เฮ้ย! ด็อกเตอร์! คุณเรย์! ลงมาข้างล่างเร็วเข้า! แย่แล้ว!" เสียงตะโกนของโปรเจกต์แมเนเจอร์สายฮาดังลั่นพร้อมกับประตูทางขึ้นดาดฟ้าถูกผลเปิดผวะออกอย่างแรง "คนจากสำนักงานใหญ่มาถึงแล้วโว้ย! แถมยังลากตัว... คนที่พวกเราไม่อยากเจอที่สุดมาด้วย!" เรย์ผละตัวออกห่างจากนลินทันทีด้วยความหงุดหงิดสุดขีด นลินเองก็รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใบหน้าแดงก่ำเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงระคนเคร่งเครียด ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบกริบก้าวตามหลังคินน์ขึ้นมาบนดาดฟ้า พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมายังพวกเธอ และข้างกายเขานั้น... คือบุคคลที่ทำให้วิศวกรสาวถึงกับหน้าซีดเผือดลงทันที ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสด้วยนะคะ 🥰