สงครามน้ำลายในออฟฟิศสนาม

“ถ้าตาคุณยังมีปัญหาแยกแยะระหว่างงานศิลปะกับขยะเปียกไม่ออก กรุณาเอาแว่นหนาเตอะนั่นไปตัดเลนส์ใหม่ซะนะคะ ดร.นลิน!” เสียงหอบหายใจหนักหน่วงยังไม่ทันจางหายจากเหตุการณ์ระทึกขวัญบนกองโคลนเมื่อครู่ เรย์ก็สวนกลับด้วยประโยคที่ทำเอาคินน์ซึ่งโผล่พรวดเข้ามาถึงกับอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบโคลนและหยาดน้ำฝนปรกลงเคล้าคลออยู่ข้างแก้มเนียน ขับเน้นให้ดวงตากลมโตที่กำลังลุกโชนด้วยโทสะดูทรงพลังและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ ในขณะที่ร่างสูงโปรดปรานของดร.นลินยังคงตรึงอยู่ใกล้ชิดจนแทบแนบสนิท แผ่นอกภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกแนบลู่ไปกับเนื้อตัวกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่เริ่มติดขัดเล็กน้อย “คุณช่วยถอยก้นกบอันทรงเกียรติของคุณออกไปจากรองเท้ายี่ห้อแพงของฉันก่อนจะเปิดปากพ่นวาจาไร้สาระดีกว่าไหมคะ คุณสถาปนิก” นลินสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ราบเรียบรากับผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นทรงเหลี่ยมกลับพราวระยับด้วยประกายความหงุดหงิดระคนท้าทาย เธอไม่ได้ขยับถอยหนีแม้แต่น้อย กลับยิ่งกดสายตามองต่ำลงไปยังร่างของคนที่ถูกเธอตรึงไว้กับผนังเซฟเฮาส์ชั่วคราว ท่าทีสุขุมนุ่มลึกแบบผู้ดีตีนเปล่าที่เธอพยายามรักษาไว้แทบจะพังทลายลงเมื่อปะทะกับความดื้อรั้นของแม่ตัวแสบประจำทีมคนนี้ “อุ๊บส์ ขอโทษครับ พอดีผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะที่พวกคุณกำลัง... เอิ่ม กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนกองขี้โคลนนะครับ!” คินน์รีบยกมือขึ้นปิดตา ทำท่าทางกระมิดกระเมี้ยนจนน่าหมั่นไส้ แต่รอยยิ้มเจ้าเลที่กว้างจนถึงใบหูนั้นฟ้องชัดเจนว่าพ่อคุณไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อยนิด “ถ้ายังไม่อยากให้ปากสวยๆ ของคุณต้องมารับประทานกาแฟดำผสมทราย เคลื่อนย้ายสังขารออกไปซะคินน์!” เรย์ตวาดแว้ดใส่เพื่อนสนิทโดยไม่ยอมละสายตาออกจากนัยน์ตาคมกริบของคนตัวสูงที่ยังคงยืนค้ำหัวเธออยู่ คินน์หัวเราะร่อก่อนจะหมุนตัวเดินถอยหลังกลับออกไปอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้พื้นที่หน้าห้องโถงกึ่งชั่วคราวอบอวลไปด้วยสนามแม่เหล็กประจุไฟฟ้าที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ นลินค่อยๆ ผละตัวถอยหลังออกไปอย่างเชื่องช้า ทว่าสง่างาม เธอยกมือขึ้นปัดเศษโคลนที่กระเด็นมาโดนแขนเสื้อสูทเนื้อดีอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับสถาปนิกสาวเต็มตัว “ทีนี้... อธิบายมาสิคะ ว่าทำไมฉันถึงต้องอนุมัติแบบร่างโครงสร้างเพิงหมาแหงนที่คุณเพิ่งส่งมาเมื่อคืน ทั้งที่มันขัดแย้งกับกฎความปลอดภัยระดับสากลแบบหน้ามือเป็นหลังมือ” นลินเปิดฉากซัดทันทีโดยไม่ปล่อยให้บรรยากาศได้พักหายใจ เธอหยิบแท็บเล็ตเครื่องหรูขึ้นมาเปิดภาพสามมิติของโครงสร้างที่เรย์ออกแบบไว้ แล้วหมุนหน้าจอเข้าประชิดใบหน้าของอีกฝ่ายทันที เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างจับผิด เธอยื่นมือไปปัดหน้าจอแท็บเล็ตออกห่างจากปลายจมูกเบาๆ อย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวหัวหน้าทีมวิศวกรสาวจนนลินต้องเผลอขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว “เพราะวิศวกรสมองทึบอย่างคุณมันมองเห็นแต่ตัวเลขบนกระดาษไงคะ ถึงได้ไม่เคยเข้าใจ ‘หัวใจ’ ของงานออกแบบ! คุณคิดว่าตึกนี้สร้างไว้ขังหุ่นยนต์หรือไงคะ ดร.นลิน? นี่มันเซฟเฮาส์สำหรับพักพิงท่ามกลางกระแสคลื่นรบกวนทางจิตวิทยา มนุษย์เราต้องการพื้นที่หายใจ ต้องการความยืดหยุ่น ไม่ใช่โครงสร้างเหล็กกล้าแข็งกระด้างที่ตีกรอบชีวิตจนคนอยู่แทบอยากจะผูกคอตายหนีความเครียด!” “ความยืดหยุ่นที่คุณว่า มันหมายถึงความเสี่ยงที่จะพังครืนลงมาทับหัวคนในทีมตอนเกิดแผ่นดินไหวใช่ไหมคะ?” นลินตอกกลับเสียงเฉียบคม แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ราวกับจะสקันหาความไร้เดียงสาทุกตารางนิ้ว “ฉันไม่ได้เรียนวิศวะมาเพื่อให้คุณเอาสุนทรียภาพงี่เง่ามาแลกกับชีวิตของคนในโปรเจกต์ ถ้าเสาหลักตรงนี้รับน้ำหนักด้านข้างไม่ได้ตามเกณฑ์ แค่ลมพัดผ่านมาแรงๆ โครงสร้างสวยหรูของคุณก็จะกลายเป็นหลุมศพขนาดย่อมทันที เข้าใจไหมคะ?” “ฉันไม่ได้โลกสวยจนเอาชีวิตคนมาเสี่ยงหรอกค่ะ!” เรย์ขึ้นเสียงบ้าง ความมั่นใจในฝีมือตัวเองถูกท้าทายจนเลือดในกายสูบฉีดพลุกพล่าน เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นหอมจางๆ ของแชมพูสมุนไพรผสมกับกลิ่นอายฝนปะทะเข้ากับนาสิกของนลินจนคนตัวสูงชะงักไปชั่วขณะ “เหล็กกล้าดัดที่คุณบอกว่ามันไม่แข็งแรงพอหน่ะ ฉันคำนวณการรับแรงบิดมาอย่างดีแล้ว แต่เพราะคุณมันยึดติดกับตำราหัวโบราณ มองไม่เห็นความเป็นไปได้ใหม่ๆ คุณถึงได้พยายามตัดทอนเส้นสายโค้งมนพวกนั้นทิ้งทุกครั้ง!” “เพราะเส้นสายโค้งมนไร้สาระของคุณมันทำให้ระบบท่อร้อยสายไฟใต้ดินรวนหมดน่ะสิคะ!” นลินเถียงกลับไม่ยอมลดละ น้ำเสียงที่มักจะนุ่มนวลราบเรียบเริ่มมีอารมณ์ความหงุดหงิดเจือปนอย่างเห็นได้ชัด ปลายนิ้วเรียวของเธอเคาะลงบนหน้าจอแท็บเล็ตเน้นย้ำจุดที่เกิดปัญหา “คุณดูนี่สิคะ สถาปนิกตัวแสบ... ท่อระบายอากาศที่คุณดีไซน์ให้มันเลื้อยไปตามแนวโค้งของผนังเนี่ย มันทำให้ทีมช่างไม่สามารถเดินสายไฟหลักผ่านจุดนั้นได้ ถ้าฝนตกหนักแล้วระบบระบายน้ำขัดข้อง น้ำจะไหลย้อนกลับเข้าไปช็อตกับแผงควบคุมหลักทันที นี่หรือคะคือสิ่งที่คุณเรียกว่างานศิลปะที่ใช้งานได้จริง?” บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่ยังคงโปรยปรายกระทบหลังคาโลหะด้านนอกเบาๆ เรย์ก้มมองตามจุดที่ปลายนิ้วเรียวยาวของนลินชี้ให้ดู สมองอันปราดเปรื่องของสถาปนิกสาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอรู้ทันทีว่าจุดนั้นเป็นจุดบอดจริงๆ ที่เธอมองข้ามไปเพราะมัวแต่เน้นความสุนทรีย์ของรูปทรงภายนอก ทว่า... ความอีโก้สูงลิ่วของเรย์มีหรือจะยอมรับความผิดพลาดต่อหน้าคู่ปรับคนนี้ง่ายๆ “ก็... ก็เพราะคุณไม่ยอมบอกรายละเอียดเรื่องแนวท่อตั้งแต่วันแรกต่างหากล่ะคะ!” เรย์หาข้อแก้ตัวเสียงแข็ง แม้ว่าหูทั้งสองข้างจะเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความจำนนต่อหลักฐาน “การประสานงานคือหน้าที่ของคุณ ไม่ใช่การมานั่งรอให้ฉันป้อนข้อมูลเหมือนเด็กอนุบาลนะคะ คุณเรย์” นลินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างผู้เหนือกว่า ความใกล้ชิดที่ระอุขึ้นเรื่อยๆ ทำให้บรรยากาศการถกเถียงเรื่องงานเริ่มเปลี่ยนโทนไปอย่างสิ้นเชิง กลิ่นอายของความดุเดือดเริ่มถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มบางอย่างที่แผ่ซ่านมาจากผิวเนื้อที่แนบชิดกันโดยไม่รู้ตัว “นี่คุณ...” เรย์กัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขัดใจ ยิ่งเห็นรอยยิ้มเยาะบนใบหน้าสวยเฉียบของอีกฝ่าย เธอกยิ่งอยากจะหาทางเอาชนะให้ได้ “ถ้ายังเถียงไม่ออก กรุณากลับไปแก้แบบในส่วนของโครงสร้างรับน้ำหนักและแนวท่อใหม่ทั้งหมดภายในคืนนี้นะคะ” นลินกระซิบชิดริมหูของเรย์ น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่จงใจลดระดับเสียงลงต่ำทำให้หัวใจของสถาปนิกสาวกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว “ไม่อย่างนั้น ฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนรื้อแบบของคุณทิ้งด้วยมือตัวเอง” พูดจบ นลินก็ขยับตัวจะผละออกห่าง ทว่าเรย์กลับไว มือเรียวบางคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตของวิศวกรสาวเอาไว้แน่นด้วยความหมั่นไส้ระคนท้าทาย ดึงรั้งร่างของอีกฝ่ายให้เซกลับเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิดอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันอีกรอบ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสتของคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว “คิดเหรอคะว่าจะสั่งฉันได้ง่ายๆ ดร.นลิน... ถ้าฉันแก้แบบให้คุณได้ตามสั่งจริงๆ คืนนี้ คุณต้องยอมรับข้อเสนอของฉันในห้องประชุมพรุ่งนี้แต่โดยดี ห้ามหัก ห้ามแก้ ห้ามมีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น!” นลินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความท้าทายของเรย์เนิ่นนาน ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำปฏิเสธ มีเพียงประกายแสงบางอย่างที่ไหววับอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น—ประกายแสงที่อันตรายและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่ากระแสคลื่นรบกวนใดๆ ในเซฟเฮาส์หลังนี้ ทว่า ก่อนที่นลินจะได้เอמהคำตอบใดหลุดออกจากริมฝีปากอิ่ม... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนด้านหลังดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน พร้อมกับร่างของคินน์ที่โผล่พรวดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย ใบหน้าของโปรเจกต์แมเนเจอร์หนุ่มเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด “เฮ้ย! คุณนลิน! คุณเรย์! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ระบบเซฟเฮาส์หลักกำลังโดนแฮกจากภายนอก หน้าจอคอนโทรลทุกล็อกดาวน์ และตอนนี้... สัญญาณชีพของใครบางคนกำลังส่งตรงมาจากชั้นใต้ดินที่เราเพิ่งปิดตายไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วครับ!” -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความแซ่บในเซฟเฮาส์นี้ด้วยกันนะคะ ❤️ - สการ์เล็ตโรส