เขตปลอดความเห็นต่าง

หน้าจอคอนโทรลหลักสว่างวาบด้วยแสงสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตกรีดร้องแสบแก้วหูจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ในสถานการณ์ที่ทุกคนควรจะวิ่งหนีเอาชีวิตรอด เรย์กลับยืนกอดอกนิ่ง ดวงตากลมโตคมกริบจ้องมองโค้ดปริศนาที่กำลังรันตัวเองอย่างบ้าคลั่งบนหน้าจอทัชสกรีนขนาดมหึมา “สัญญาณชีพจากชั้นใต้ดินไม่ได้มาจากภายนอกค่ะคุณคินน์...” เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงไซเรน น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความท้าทายที่ทำเอาโปรเจกต์แมเนเจอร์หน้าเสีย “แต่มันถูกส่งผ่านระบบบลูทูธวงปิดที่ถูกฝังไว้ใต้โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก... ซึ่งหมายความว่า มีใครบางคน ‘ข้างล่างนั่น’ กำลังเล่นสนุกกับพวกเราอยู่” “แล้วเราจะยืนบื้อกันอยู่ทำไมล่ะโว้ย! เซฟเฮาส์กำลังจะโดนล็อกดาวน์ถาวรแล้วนะ!” คินน์โวยวาย หัวเสียจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือหนาพยายามกดแป้นพิมพ์รัวๆ เพื่อหาทางแก้ระบบ แต่ทว่า... หน้าจอกลับขึ้นข้อความสีแดงฉานตัวโตว่า *‘ACCESS DENIED’* “ถอยไปค่ะคินน์” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นแทรกกลางความโกลาหล ดร.นลิน ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาด้วยชุดสูทเข้ารูปที่ยังคงเนี้ยบกริบแม้ในยามวิกฤต เส้นผมที่รวบตึงอย่างไร้ที่ติขับเน้นให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวดูเย็นชาและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าจอแผงควบคุมแวบเดียวก่อนจะหันไปออกคำสั่งเฉียบขาด “คินน์ ไปตัดกระแสไฟหลักของโซน B ซะ ส่วนเรย์... หยุดการกระทำบ้าๆ ของคุณแล้วถอยห่างจากคอนโซลเดี๋ยวนี้” เรย์เลิกคิ้วสูง รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวย เธอก้าวเข้าไปประชิดร่างเพรียวของหัวหน้าทีมวิศวกรโดยไม่เกรงกลัวรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย “ทำไมคะ ดร.นลิน? กลัวว่าฉันจะเห็นความลับอะไรที่คุณซ่อนไว้ใต้ตึกนี้อย่างนั้นเหรอ” เรย์กระซิบเสียงต่ำ ระยะห่างระหว่างเธอกับอีกฝ่ายเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เจือกลิ่นอายความตึงเครียดลอยวนอยู่รอบตัว “ชั้นใต้ดินที่เพิ่งปิดตาย... ทั้งๆ ที่โครงสร้างตรงนั้นมันรับน้ำหนักของตัวอาคารทั้งหมดไว้ ถ้าฉันเดาไม่ผิด คุณกำลังใช้มันทำอะไรที่ผิดกฎหมายวิศวกรรมใช่มั้ยล่ะคะ?” นลินไม่ถอยหนี เธอยืนหยัดเผชิญหน้า ปลายจมูกแทบจะชนกันหากไม่ได้ความสูงที่ไล่เลี่ยกันคั่นไว้ ดวงตาสีนิลคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์อย่างดุดัน ไร้ซึ่งความหวั่นเกรง “ฉันเตือนคุณด้วยความหวังดีนะคะเรย์...” นลินเน้นย้ำทีละคำ น้ำเสียงเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “ในฐานะหัวหน้าทีมและวิศวกรผู้ควบคุมโครงการนี้... ฉัน ‘สั่ง’ ห้ามคุณแตะต้องโครงสร้างหลักเด็ดขาด ถ้าคุณยังดึงดันจะขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่อ ฉันจะใช้สิทธิ์ไล่คุณออกจากไซต์งานในวินาทีนี้เลย” คำสั่งเด็ดขาดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางความเงียบ เรย์หน้าชาวาบ ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาจุกอกจนลมหายใจสะดุด เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความคิดสร้างสรรค์และความมั่นใจในฐานะสถาปนิกตัวท็อปถูกเหยียบย่ำด้วยคำว่า ‘คำสั่ง’ ของผู้หญิงเจ้าระเบียบคนนี้อีกครั้ง “ห้ามฉันเหรอ?” เรย์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้นที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร “คุณคิดว่าคุณเป็นใครกันคะดนลิน? เจ้าชีวิตฉันหรือไง? โครงสร้างนี้ฉันเป็นคนออกแบบ! ถ้ามันพังลงมาเพราะความลับโง่ๆ ของคุณ คนแรกที่จะตายก็คือฉันนี่แหละ เพราะฉะนั้น อย่ามาสั่งว่าอะไรควรแตะหรือไม่ควรแตะ!” พูดจบ เรย์ก็ปัดมือของนลินที่พยายามเอื้อมมาดึงเธอกออกห่างออกอย่างแรง ก่อนจะคว้าแท็บเล็ตส่วนตัวเสียบเข้ากับพอร์ตลับใต้คอนโซลที่เธอแอบสังเกตเห็นตั้งแต่แรก *ปี๊บ!* เสียงระบบตอบรับดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอหลักที่เปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีฟ้าคราม ข้อมูลดิบของชั้นใต้ดินถูกดึงขึ้นมาแสดงผลต่อหน้าต่อตาพวกเขาทั้งสามคน คินน์อ้าปากค้างด้วยความอึ้ง ส่วนนลิน... สีหน้าของเზอเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาที ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงเหลือเพียงความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้อย่างสุดความสามารถ “เจอแล้ว...” เรย์พึมพำด้วยความสะใจ แต่วินาทีถัดมา เธอก็ต้องชะงักกึก ข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่แผนผังวิศวกรรม แต่มันคือรายชื่อบุคคลสูญหายกว่าร้อยคน... และหนึ่งในนั้น มีชื่อของ ‘อดีตหัวหน้าโครงการ’ ที่เสียชีวิตอย่างปริศนาเมื่อสามปีก่อนพ่วงอยู่ด้วย และที่แย่ไปกว่านั้น... จุดพิกัดสัญญาณชีพที่กำลังส่งเสียงร้องเตือนในตอนนี้ มันไม่ได้มาจากใต้ดินของตึกนี้ แต่มันกำลังเคลื่อนที่ตรงมายังห้องคอนโทรลที่พวกเธอยืนอยู่! “เรย์... ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!” นลินหวีดร้องด้วยความตกใจเป็นครั้งแรกในชีวิต มือเรียวคว้าแขนเรย์เพื่อจะกระชากให้ออกห่างจากหน้าจอ แต่ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว *แกร๊ก...* เสียงกลอนประตูเหล็กกล้าของห้องเซฟเฮาส์ถูกล็อกอัตโนมัติจากด้านนอก ไฟฉุกเฉินดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟสีแดงสลัวที่กะพริบถี่ๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระส่ำ และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูเหล็กบานหนาก็ถูกเคาะสามครั้งด้วยจังหวะที่เยือกเย็นและน่าขนลุก... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าผ่านอินเตอร์คอมที่ดังขึ้นข้างหูของทุกคน *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ดร.นลิน และคุณสถาปนิกคนเก่ง”* ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสด้วยนะคะ 🥰