ไซต์งานนรกกับคนไม่น่ารัก

กลิ่นไอความชื้นของปูนซีเมนต์ผสมน้ำ และเสียงตัดเหล็กเส้นแหลมบาดห้วงประสาท คือซิมโฟนีต้อนรับนรกบนดินที่สการ์เล็ตโรส... ไม่ส, ที่เรย์อยากจะกรีดร้องใส่หน้าไอ้คนที่คิดโปรเจกต์บ้าๆ นี้ขึ้นมาเสียจริง รองเท้าผ้าใบแบรนด์ดังยี่ห้อโปรดเหยียบย่ำลงบนพื้นดินโคลนเฉอะแฉะในไซต์งานก่อสร้างใจกลางกรุงเทพฯ ที่ฝุ่นตลบอบอวลจนแสบจมูก เรย์ใช้มือข้างหนึ่งปัดปอยผมสีน้ำตาลเข้มที่หลุดลุ่ยออกจากยางรัดผม ลมหายใจพ่นออกมาเป็นไอความหงุดหงิดเต็มพิกัด เธอเป็นสถาปนิก ไม่ใช่กรรมกรหน้างาน ทำไมคินน์ถึงกล้าส่งเธอมาเผชิญชะตากรรมในไซต์งานด่วนนรกแตกแบบนี้โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าสักคำ “บอกแล้วไงคะว่าให้ขยับคานฝั่งทิศตะวันออกอีกสิบเซนติเมตร! ถ้าโครงสร้างรับน้ำหนักไม่ได้ตามเกณฑ์ที่ดิฉันเซ็นรับรองไว้ ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ... คุณเหรอคะ หรือว่าเรย์ที่เพิ่งเดินเหยียบขี้โคลนเข้ามาในไซต์เมื่อห้านาทีที่แล้ว?” น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราดรดลงมากลางกระหม่อมของเรย์ราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรที่อึกทึกครึกโครม เสียงนั้นกลับชัดเจนและทรงอำนาจจนทำให้ทุกคนในรัศมีสิบเมตรต้องหุบปากฉับ เรย์ชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวต่อ เธอกลอกตาขึ้นฟ้าด้วยความระอาเป็นรอบที่ร้อยของวัน ก่อนจะค่อยๆ หันขวาไปเผชิญหน้ากับต้นตอของเสียงนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม—ใช่ค่ะ, คุณฟังไม่ผิด สูททำงานราคาแพงหูฉี่ที่ต่อให้ซักแห้งทั้งชีวิตก็ยังแพงกว่าค่าตัวเธอบางเดือน—กำลังยืนอยู่บนแผ่นคอนกรีตสำเร็จรูปด้วยท่าทางสง่างามไร้ที่ติ หมวกนิรภัยสีขาวสวมทับเส้นผมสีดำสนิทที่ถูกรวบเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ปราศจากไรผมรกรุงรังแม้แต่เส้นเดียว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาเลนส์ใสทรงเหลี่ยมเฉี่ยวคมกวาดมองเธอด้วยรังสีความเย็นชาที่แผ่พุ่งทะลุปรอท ดร.นลิน หัวหน้าทีมวิศวกรโครงสร้างผู้ได้ฉายาว่า ‘นางพญาหิมะแห่งวงการวิศวกรรม’ และเป็นเจ้าของความเจ้าระเบียบระดับไมโครเมตรที่เรย์เกลียดเข้าไส้ “อ๋อ ผู้หญิงคนที่ยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกอยู่ตรงนั้นสินะคะ ที่ท่านประธานกรุณาส่งมาเป็นสถาปนิกประจำโปรเจกต์นี้” นลินปรายตามองเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาวิเคราะห์ราวกับกำลังประเมินราคาเศษเหล็กในกองขยะ “หวังว่าคุณคงไม่ได้พกแค่ ‘จินตนาการฟุ้งซ่าน’ กับสมุดสเกตช์ภาพลวกๆ มาทำงานด้วยหรอกนะคะ เรย์... หรือดิฉันควรจะเรียกคุณว่าคุณหญิงสถาปนิกผู้ไม่เคยตรงต่อเวลาดี?” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เธอก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดร่างสูงกว่าเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว ปลายจมูกเกือบจะชนเข้ากับปกเสื้อสูทเนี้ยบกริบของอีกฝ่ายถ้าหากนลินไม่ถอยหลังเว้นระยะห่างด้วยความรังเกียจกลายๆ “ถ้าหูของคุณดร.นลินไม่ได้มีปัญหาจากเสียงตัดเหล็กเมื่อกี้ ดิฉันมาถึงก่อนเวลาสิบนาทีค่ะ และถึงแม้ว่าสภาพแวดล้อมเฮงซวยนี่จะทำให้อยากหันหลังกลับบ้านทันทีที่เห็นหน้าคุณ แต่ขอโทษนะคะ... ดิฉันมืออาชีพพอที่จะไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับงาน... ยกเว้นเสียแต่ว่าหัวหน้าทีมวิศวกรบางคนจะใช้อคติส่วนตัวมาจับผิดดิฉันตั้งแต่วินาทีแรกที่เหยียบเข้ามา” เรย์ลอยหน้าลอยตาตอบ พลางส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้คนมองอยากจะคว้าอิฐบล็อกมาฟาดหน้าเธอสักที นลินนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อย สำรวจใบหน้าเรียวสวยที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยแต่กลับดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาดของคนตรงหน้า รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวยนั้นชั่วแวบ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยตามเดิม “มืออาชีพเหรอคะ?” นลินทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน “คนที่มีพฤติกรรมส่งแบบแปลนช้ากว่ากำหนดสามวันเพราะมัวแต่นั่งเพ้อเจ้อหาแรงบันดาลใจจากคาเฟ่แมว... เรียกตัวเองว่ามืออาชีพได้เต็มปากเลยสินะคะ น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ” “นั่นมันเพราะแบบแปลนเดิมมันห่วยแตกจนหาสถาปัตยกรรมมารองรับไม่ได้ต่างหากล่ะคะ! ถ้าโครงสร้างที่คุณออกแบบมันยืดหยุ่นกว่านี้สักนิด ดิฉันคงไม่ต้องแก้ใหม่จนไม่ได้หลับไม่ได้นอน—โอ๊ย!” เรย์ยังเถียงไม่ทันจบประโยค จังหวะนั้นเอง รถบรรทุกปูนหกล้อที่ถอยหลังเข้ามาในไซต์งานโดยปราศจากการให้สัญญาณที่ชัดเจนจากคนคุมหน้างาน ก็เกิดสะดุดเข้ากับกองหินกรวดขนาดใหญ่จนตัวรถเอียงกระเทินเทรนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! มวลน้ำหนักนับตันของรถบรรทุกทำให้พื้นดินทรุดตัวลงอย่างกะทันหัน ก้อนหินและเศษปูนกระเด็นว่อน ฝุ่นตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทาง และทิศทางที่รถกำลังเอียงตัวล้มลงมา... คือจุดที่เรย์และนลินยืนอยู่พอดี! “ระวังค่ะ!” เสียงอุทานตื่นตระหนกหลุดออกจากปากนลินเป็นครั้งแรก แต่วินาทีนั้นไม่มีเวลาให้คิดคำนวณโครงสร้างทางฟิสิกส์ใดๆ ทั้งสิ้น ร่างโปร่งในชุดสูทเ2นียบกริบพุ่งเข้าชาร์จร่างของเรย์เต็มแรงด้วยสัญชาตญาณ แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปคลุกฝุ่นด้วยกันบนพื้นโคลนเฉอะแฉะ เรย์ถูกร่างเพรียวบางแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการออกกำลังกายทาบทับลงมาปกป้องไว้ใต้ร่าง นลินใช้แขนข้างหนึ่งโอบกอดศีรษะของเรย์แน่นเพื่อกันกระแทกจากเศษปูนที่ร่วงหล่น ขณะที่แขนอีกข้างยันพื้นโคลนไว้จนเนื้อตัวเปรอะเปื้อนคราบสีเทาเขรอะไปหมด เสียงโครมครามสงบลงเหลือไว้เพียงเสียงหอบหายใจรดรินของคนทั้งคู่ เรย์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามรุนแรงไม่ใช่เพราะความตกใจจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะใบหน้าของดร.นลิน... หัวหน้าทีมสายเนี้ยบผู้เย็นชา ตอนนี้อยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียวเท่านั้น เส้นผมสีดำที่เคยรวบไว้อย่างเรียบร้อยหลุดลุ่ยลงมาปรกข้างแก้มเนียน ปลายจมูกคมรั้นเฉียดผ่านแก้มของเรย์ไปนิดเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมแบรนด์แพงผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยปะทะนาสิกจนสมองของสถาปนิกสาวขาวโพลนไปหมด นลินนิ่งค้างไปเช่นกัน ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าตอนนี้พวกเธอกำลังอยู่ในท่าทางที่ล่อแหลมและแนบชิดกันขนาดไหน ร่างกายที่แนบสนิทกันทุกสัดส่วนทำให้รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะของกันและกัน “เอ่อ... คือว่า...” เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันโดยอัตโนมัติ สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดกลับนึกคำพูดจิกกัดไม่ออกสักคำเมื่อดวงตาสتของคนตรงจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ นลินยังคงไม่ขยับตัว เธอยังทาบทับอยู่เหนือร่างของเรย์ สายตาที่เคยมองมาด้วยความเหินห่างและรังเกียจเมื่อครู่ บัดนี้กลับฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก ร้อนรุ่ม และลึกล้ำจนทำให้เรย์รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า “คุณนี่... สร้างแต่เรื่องเดือดร้อนให้ดิฉันตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มวันแรกเลยนะคะ, เรย์” น้ำเสียงที่กระซิบอยู่ชิดริมฝีปากนั้นแผ่วเบากว่าปกติ ราวกับจงใจดึงสติและทดสอบความอดทนของคนฟังให้ขาดผึ่งลงตรงนั้น -------------------------------------------------- **[CLIFFHANGER HOOK]:** ทว่าก่อนที่เรย์จะได้ทันอ้าปากเถียงหรือผลักอีกฝ่ายออก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโกลาหลของคินน์ก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องกราดเข้ามาตรงจุดเกิดเหตุ “เฮ้ย! คุณนลิน! คุณเรย์! อยู่ไหนกันวะ... อุ๊บส์ ขอโทษครับ พอดีผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะที่พวกคุณกำลัง... เอิ่ม กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนกองขี้โคลนนะครับ!” -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! — สการ์เล็ตโรส