อุบัติเหตุที่ทำให้ต้องอยู่ใกล้

"ถ้าคุณยังเดินซุ่มซ่ามแบบนี้อีกรอบ ฉันจะถือว่าคุณจงใจหาเรื่องให้ฉันต้องปวดหัวนอกเวลางานนะคะ, คุณเรย์" น้ำเสียงเรียบนิ่งที่ติดจะเย็นชานิดๆ ดังขึ้นพร้อมกับแรงดึงที่ข้อแขนอย่างกะทันหัน สการ์เล็ตโรสบอกได้เลยค่ะว่าวินาทีนั้น หัวใจของเรย์ไม่ได้เต้นผิดจังหวะเพราะความตกใจจากโครงเหล็กที่เพิ่งร่วงเฉียดหัวไปหรอกนะคะ แต่มันเต้นเร็วจนน่าหงุดหงิดก็เพราะปลายนิ้วเรียวสวยที่กำลังบีบรัดข้อศอกเธออยู่ต่างหาก ไซต์งานก่อสร้างโซน B ของโปรเจกต์รีสอร์ทหรูริมผากำลังอลหม่าน ฝุ่นผงปูนซีเมนต์ลอยคลุ้งในอากาศ แต่รัศมีรอบตัว ดร.นลิน กลับสะอาดสะอ้านราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารสถาปัตยกรรมระดับโลก แม้แต่หมวกนิรภัยสีขาวบนศีรษะทุยก็ยังดูเข้าที เสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนเรียวและนาฬิกาเรือนหรูที่ขัดกับบรรยากาศหน้างานสิ้นเชิง "โอ๊ย! เบาหน่อยค่ะท่านหัวหน้า ฉันไม่ได้หัวลาภะนะ ถึงได้ซวยจนต้องให้คานเหล็กหล่นใส่หัวทุกวัน" เรย์นิหน้าด้วยความเจ็บแปล๊บที่ข้อเท้าซ้าย เธอเพิ่งก้าวพลาดตกจากแท่นปูนยกระดับตอนที่พยายามจะปีนขึ้นไปเช็คแปลนโครงสร้างหลังคา แล้วเจ้ากรรม ท่อนเหล็กท่อแบนขนาดเท่าแขนก็ดันร่วงลงมาเกือบสาทับร่าง ถ้าไม่ได้แรงคว้าอันเฉียบขาดของวิศวกรสาวคนเก่งที่พุ่งเข้ามาดึงไว้ ป่านนี้หน้าตาอันสะสวยของสถาปัตยกรรมสาวคงได้ประทับรอยปูนปลาสเตอร์ไปแล้วค่ะ "ปากดีจังนะคะ เจ็บตรงไหนรึเปล่า..." นลินชะงักคำพูดไว้แค่นั้น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเฉียบกวาดมองสำรวจเรือนร่างของคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาสะดุดอยู่ที่ข้อเท้าข้างซ้ายที่เริ่มบวมเป่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดผ่านถุงเท้ายาว "นั่งลงก่อนค่ะ อย่าเพิ่งขยับ" "แค่ข้อเท้าแพลงเองค่ะ ฉันเดินต่อได้..." "ฉันไม่ได้ขอความเห็นค่ะ ฉันกำลังออกคำสั่ง" นลินตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ เธอทรุดกายลงนั่งยองๆ บนพื้นฝุ่นคลุกคลิกโดยไม่ห่วงกระโปรงทรงสอบราคาแพงเลยสักนิด ฝ่ามือเรียวอุ่นจัดแตะลงที่ข้อเท้าของเรย์เบาๆ สำรวจรอยบวมช้ำนั้นด้วยความรวดเร็วและแม่นยำแบบมืออาชีพ เรย์สูดปากเข้าอย่างเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน ความอุ่นจากฝ่ามือของคนตรงข้ามก็แผ่ซ่านเข้ามาจนเธอเผลอกลั้นหายใจ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าด้านข้างของหัวหน้าทีมวิศวกรที่กำลังขมวดมวลคิ้วด้วยความเคร่งเครียด เส้นผมสีดำสนิทที่หลุดลุ่ยออกจากกรอบหมวกเซฟตี้ตกลงมาคลอเคลียข้างแก้มเนียน นลินในโหมดจริงจังและใส่ใจคนอื่นแบบนี้... มันช่างอันตรายต่อหัวใจคนมองเสียเหลือเกินค่ะ "ทำไมถึงไม่ระวังตัวเลยคะ" น้ำเสียงของนลินอ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย เจือความดุที่ซ่อนความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียนจนคนฟังจับพิรุธได้ "รู้ไหมว่าถ้าเหล็กท่อนนั้นมันเฉียดต่ำกว่านี้อีกแค่คืบเดียว คุณคงไม่ต้องมานั่งเถียงกับฉันแบบนี้แล้วนะเรย์" "ก็... ก็ฉันเห็นว่ามุมมองรับน้ำหนักของคานตัวนั้นมันแปลกๆ ฉันแค่อยากรีบปีนขึ้นไปดูให้แน่ใจว่าผู้รับเหมาทำตามแบบหรือเปล่า ไม่คิดว่าไม้กระดานมันจะผุกร่อนนี่คะ" เรย์อ้อมแอ้มตอบ เสียงแข็งๆ เมื่อครู่หายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงเด็กสาวที่กำลังหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองพ้นผิด นลินเงยหน้าขึ้นสบตา เรย์สะท้านเฮือกเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเธอมันใกล้กันเกินไปแล้ว ลมหายใจอุ่นๆ ของวิศวกรสาวปัดป่ามอยู่แถวปลายจมูก กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นอายแดดและฝุ่นปูนอ่อนๆ ให้ความรู้สึกแปลกใหม่และเย้ายวนใจอย่างบอกไม่ถูก นลินจ้องมองเธอนิ่งนานราวกับจะคาดคั้นหาความจริงจากดวงตากลมโตคู่นั้น "งานน่ะมันสำคัญค่ะ... แต่ชีวิตของคุณ มันไม่ได้มีสำเนาถูกต้องนะคะ" นลินกระซิบเบาๆ น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ลอดผ่านริมฝีปากหยักสวยนั้นทำเอาสถาปัตยกรรมสาวถึงกับใบ้กิน หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน นี่เธอกำลังโดนดร.นลิน... คนที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนียบ เย็นชา และไร้หัวใจในสายตาคนทั้งบริษัท หยอดคำพูดหวานเลี่ยนใส่ตบท้ายด้วยความห่วงใยขั้นสุดอย่างนั้นเหรอคะเนี่ย? บ้าจริง... ทำไมจังหวะนี้เรย์ถึงรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ล่ะคะ "Ehm... ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานซึ้งกลางดงซีเมนต์นะครับท่านหัวหน้า กับคุณสถาปนิกคนเก่ง" เสียงกวนๆ พร้อมกับเสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ทั้งเรย์และนลินสะดุ้งสุดตัว นลินรีบผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับสีหน้ากลับมาเป็นมาดนิ่งสนิท เย็นชา และทรงอำนาจได้ภายในเสี้ยววินาที ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น เรย์หันขวับไปมอง คินน์ โปรเจกต์แมเนเจอร์สายฮาและตัวป่วนประจำกองกำลังยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้แบบมีเลศนัย ดวงตาเรียวรีของคินน์กวาดมองสภาพของนลินที่มีรอยฝุ่นติดเปื้อนกระโปรงเล็กน้อย กับเรย์ที่นั่งกุมข้อเท้าหน้าแดงก่ำอยู่บนพื้น "นายมาทำอะไรตรงนี้ยะ คินน์" เรย์แหวใส่กลบเกลื่อนความพิรุธ "ฉันก็แค่เดินมาตรวจความเรียบร้อย แล้วบังเอิญ... เอ้อ เน้นคำว่าบังเอิญจริงๆ นะครับ ดร.นลิน ว่าเห็นคุณหัวหน้ากำลังปฐมพยาบาลทางใจ เอ้ย ทางกายให้ลูกน้องคนโปรดอยู่พอดี" คินน์ลากเสียงยาวอย่างล้อเลียน ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเสียงเบาที่ได้ยินกันแค่สามคน "แต่ว่านะ... ท่านหัวหน้าครับ รีสอร์ทหลังนี้ยังไม่ทันสร้างเสร็จดี ทำไมบรรยากาศรอบตัวพวกคุณสองคนมันถึงได้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรักจนมดขึ้นโครงสร้างเหล็กหมดแล้วล่ะครับเนี่ย?" "ถ้าคุณว่างมากนัก คุณคินน์ เชิญไปตรวจงานโซน C ที่น้ำรั่วซึมดีกว่านะคะ ก่อนที่ฉันจะเอาประแจเลื่อนในมือนี้ฟาดปากคุณสักทีสองที" นลินยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตาแถมยังมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจนคินน์ต้องยกมือยอมแพ้แล้วเดินถอยหลังกรูด "โอ้โห ดุเป็นหมาป่าเลยนะครับ ยอมแล้วครับคุณหัวหน้า ผมไปก็ได้... เชิญพวกคุณสวีท เอ้ย ปฐมพยาบาลกันต่อตามสบายเลยครับ" คินน์โบกมือลาแล้วเดินหายลับไปหลังกองอิฐบล็อกอย่างรวดเร็ว บรรยากาศกลับมาเงียบงันอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบแบบน่าอึดอัดเหมือนตอนแรก มันมีความประหม่า ความกระดากอาย และสายตาคู่หนึ่งที่มองมาด้วยความหมายลึกซึ้งเกินกว่าเจ้านายกับลูกน้องจะมองกัน นลินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะก้มลงมองข้อเท้าของเรย์อีกครั้ง "ลุกไหวไหมคะ ฉันจะพาไปห้องพยาบาลชั่วคราว" นลินพูดเสียงเรียบ ยื่นมือเรียวมาตรงหน้าเพื่อดึงเธอขึ้น เรย์มองมือคู่นั้นสลับกับใบหน้าสวยที่ยังคงเรียบเฉยแต่แฝงความห่วงใยเอาไว้ไม่มิด เธอยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปวางทาบลงบนฝ่ามืออุ่นนั้นอย่างถือวิสาสะ "ถ้าเดินเองไม่ได้... ฉันขอขี่หลังคุณหัวหน้าแทนได้ไหมล่ะคะ?" นลินชะงักไปนิด ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ฝันไปเถอะค่ะ คุณเรย์..." ทว่าในจังหวะที่นลินออกแรงดึงเพื่อพยุงเรย์ให้ลุกขึ้นยืน ทันใดนั้นเอง... ไฟฟ้าสำรองในไซต์งานเกิดกระพริบวูบวาบและดับพรึบลงพร้อมกันทุกโซน ความมืดสนิทเข้ามาปกคลุมพื้นที่ก่อสร้างรอบด้านในเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นจากระบบเซฟตี้อัตโนมัติที่ขัดข้อง "เกิดอะไรขึ้น..." นลินอุทานเบาๆ เมื่อแรงดึงเมื่อครู่ทำให้ร่างของเรย์เซถลาเข้าหาเธอเต็มแรง ด้วยสัญชาตญาณ นลินจึงต้องโอบเอวบางของอีกฝ่ายไว้เพื่อประคองไม่ให้ล้มลงไป ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบวับๆ อยู่ไกลๆ ปลายจมูกของพวกเธอชนกันอีกครั้ง... และครั้งนี้ ไม่มีช่องว่างให้อ้างความบังเอิญได้อีกต่อไป "ดร.นลินคะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังชิดริมฝีปากในความมืด "ดูเหมือนว่า... เราจะติดอยู่ด้วยกันจริงๆ แล้วนะคะ" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสด้วยนะคะ 🥰