ข้อพิพาทที่ไม่มีใครยอม

ร่างแบบแปลนสามมิติบนหน้าจอแท็บเล็ตถูกปัดทิ้งด้วยปลายนิ้วเรียวยาวอย่างไม่ใยดี เสียงสไตลัสกระทบกระจกหน้าจอดัง *ปึก* สะท้อนความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานจนเกือบแตะขีดสุด เรย์ยืนกอดอก ริมฝีปากสีพีชเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างเพรียวระหงของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานตัวยาวในเซฟเฮาส์ “คุณนลินจะบีบงบส่วนของโครงสร้างอาคารเพิ่มอีกสิบล้านไม่ได้นะคะ! นั่นมันหมายถึงการตัดทอนพื้นที่สร้างสรรค์และฟังก์ชันดีไซน์ที่ฉันอุตส่าห์ร่างขึ้นมาเพื่อโครงการนี้โดยเฉพาะเลยนะ!” เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความดุดันตอกกลับทันทีที่ ดร.นลิน วางปากกาหมึกซึมราคาแพงลงบนโต๊ะ หัวหน้าทีมวิศวกรโครงสร้างสาวเนี้ยบในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับเงยหน้าขึ้นช้าๆ แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟนีออนบนเพดานวาววับ นลินไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือสะดุ้งสะเทือนกับท่าทีพยศของสถาปนิกสาวแม้แต่น้อย เธอกลับประสานมือไว้ใต้คางแล้วมองเรย์ด้วยสายตานิ่งสนิทที่ชวนให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่กลางลานน้ำแข็ง “ถ้าคุณเรย์ยอมใช้สมองคิดวิเคราะห์สักนิด แทนที่จะเอาแต่ใจตัวเองกับเส้นสายโค้งเว้าไร้สาระพวกนั้น คุณก็จะรู้ว่าดินบริเวณเซฟเฮาส์เฟสใหม่มันทรุดตัวเร็วกว่าที่คาดไว้สามเท่าค่ะ” นลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบน้ำผึ้ง “ฉันไม่ได้กำลังตัดงบดีไซน์ของคุณเล่นๆ แต่ฉันกำลังพยายามป้องกันไม่ให้ตึกทั้งหลังพังลงมาทับหัวคุณก่อนที่โปรเจกต์นี้จะสร้างเสร็จต่างหากล่ะคะ” “อุ๊ย แรงมากกก พี่นลินเล่นใหญ่ไฟกระพริบอีกแล้วค่า!” เสียงแทรกแซงจากคินน์ โปรเจกต์แมเนเจอร์หนุ่มร่างบางที่ยืนแอบกินแซนด์วิชอยู่มุมห้องดังขึ้น ทำลายบรรยากาศตึงเครียดลงไปนิดหน่อย แต่เรย์ไม่ได้หันไปสนใจเพื่อนสนิทตัวดี สายตาของเธอatตึงอยู่กับดวงตาคู่สวยหลังกรอบแว่นของนลินที่ไม่ยอมหลบตาเธอเลยแม้แต่น้อย “พื้นที่โค้งเว้าพวกนั้นคือหัวใจสำคัญของคอนเซปต์คลื่นรบกวนนะคะคุณหัวหน้าทีม! มันคือการกระจายพลังงานและสร้างจุดอับสัญญาณตามโจทย์ของภารกิจ ถ้าตัดงบส่วนนี้ออกไป ดีไซน์ของฉันก็กลายเป็นแค่ตึกสี่เหลี่ยมธรรมดาๆ ไร้จิตวิญญาณน่ะสิคะ” เรย์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้น ใช้สองมือทาบลงบนพื้นโต๊ะแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อกดดัน บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ร้อนระอุจนคินน์ต้องรีบถอยก้าวหนึ่งพร้อมกับทำท่ากลืนน้ำลาย “ตึกสี่เหลี่ยมธรรมดาที่ปลอดภัยและอยู่ในงบประมาณที่รัฐอนุมัติ... มันดีกว่าตึกรูปทรงประหลาดที่เสี่ยงต่อการพังถล่มลงมาทับคนทำงานเป็นร้อยชีวิตนะคะคุณเรย์” นลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบยิ่งกว่าเดิม ทว่าดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่จงใจยั่วโมโห “คุณนี่มัน... เจ้าระเบียบหัวโบราณไร้จินตนาการสิ้นดี!” เรย์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโหจัด “และคุณก็เป็นสถาปนิกจอมดื้อรั้นที่ไร้ความรับผิดชอบต่อความปลอดภัยของทีมที่สุดเท่าที่ฉันเคยร่วมงานด้วยเหมือนกันค่ะ” นลินสวนกลับทันควันโดยไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอยให้แม้แต่นصفก้าว ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่หัวใจของเรย์กลับเต้นรัวแรงด้วยความโกรธปนความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เธออธิบายไม่ถูก ทุกครั้งที่ต้องมานั่งเถียงกับผู้หญิงคนนี้ ร่างกายของเธอมักจะร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟดวงเล็กๆ วิ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง นลินไม่เคยยอมจำนนต่อคำพูดเชือดเฉือนของเธอเลยสักครั้ง และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เรย์ทั้งเกลียดทั้งรู้สึกท้าทายจนถอนตัวไม่ขึ้น “โอเค! ถ้าคุณบอกว่าโครงสร้างมันวิกฤตนัก งั้นเรามาลองนั่งแก้แบบร่วมกันตรงนี้ เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!” เรย์ดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกแล้วทรุดตัวลงนั่งกระแทกระทั้นเสียงดังลั่น กระชับแท็บเล็ตในมือแน่น “เรามาดูกันซิว่าคุณจะหาทางลงตัวยังไงโดยที่ไม่ทำลายงานศิลปะของฉันพังยับเยิน” นลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากสวยได้รูปยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างเย้ายวนใจ “ด้วยความยินดีค่ะ ฉันก็อยากจะพิสูจน์ให้คุณเห็นเหมือนกันว่าสมองของสถาปนิกตัวแสบจะยอมรับเหตุผลทางวิศวกรรมได้สักกี่น้ำ” เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงเต็ม เอกสารการคำนวณและแปลนพิมพ์เขียวถูกกางเกงเกลื่อนกลาดเต็มโต๊ะทำงาน จากการถกเถียงด้วยอารมณ์ในตอนแรก ตอนนี้บรรยากาศกลับเปลี่ยนเป็นความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงเคาะหน้าจอและเสียงกระซิบปรึกษาเรื่องตัวเลขและสัดส่วนที่เริ่มเข้าที่เข้าทาง แม้ว่าทั้งคู่จะยังคงมีหางเสียงประชดประชันแทรกมาเป็นระยะๆ ก็ตาม เรย์ก้มหน้าลงอธิบายรายละเอียดของเส้นโค้งในจุดอับสัญญาณ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าระยะห่างระหว่างเธอกับนลินนั้นลดแคบลงเรื่อยๆ จนตอนนี้ไหล่บางของทั้งสองแทบจะแนบชิดกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แนววานิลลาผสมกลิ่นกระดาษเอกสารจากตัวนลินลอยเข้าจมูกเรย์อย่างชัดเจน ทำให้สถาปนิกสาวผู้มั่นใจในตัวเองสูงเริ่มเสียสมาธิไปชั่วขณะ “ตรงนี้... ถ้าเราขยับเสาหลักมารับน้ำหนักอีกสิบเซนติเมตร...” นลินเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือเรียวเข้ามาเพื่อชี้จุดบนหน้าจอแท็บเล็ต ทว่าปลายนิ้วมือของเธอกลับพลาดไปแตะโดนหลังมือของเรย์เข้าอย่างจัง สัมผัสอุ่นจัดจากเรียวนิ้วของวิศวกรสาวทำให้เรย์สะดุ้งเฮือกราวกับโดนกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งผ่านผิวหนัง เธอรีบชักมือกลับทันทีราวกับถูกของร้อน ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เรย์เงยหน้าขึ้นเพื่อจะต่อว่า แต่อีกฝ่ายกลับอยู่ใกล้เสียจนปลายจมูกของพวกเธอแทบจะชนกัน นลินเองก็ชะงักค้างไปเช่นกัน แว่นตากรอบทองเลื่อนหลุดลงมาเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงตาสีนิลที่กำลังไหวระริก วินาทีนั้นไม่มีบทสนทนาเรื่องงบประมาณหรือโครงสร้างอาคารหลงเหลืออยู่ในหัวของทั้งคู่อีกต่อไป มีเพียงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดแก้มกันและกันในระยะประชิด “ใกล้ไปแล้วค่ะ...” เรย์กระซิบเสียงแผ่วเบา ความมั่นใจทั้งหมดที่มีเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกปั่นป่วนในท้องที่ทำเอาเธอแทบจะลืมวิธีหายใจ นลินไม่ได้ถอยหนี เธอกลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอמהดึงดูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่ากว่าปกติ “ฉันก็แค่อยดูตัวเลขให้ชัดเจนขึ้น... หรือว่าคุณเรย์กำลังกลัวอะไรบางอย่างอยู่กันแน่คะ?” ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอระบบความปลอดภัยหน้าเซฟเฮาส์ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันอันตึงเครียดและชวนใจเต้นระทึกนั้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ *ปึง!* ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยฝีมือของคินน์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ “พี่เรย์! ดร.นลิน! แย่แล้วครับ! ระบบคลื่นรบกวนโซน B ถูกเจาะเข้ารหัสจากภายนอก หน้าจอเซฟเฮาส์กำลังจะดับลงในสาม... สอง...” ยังไม่ทันที่คินน์จะนับศูนย์ ไฟฟ้าทั่วทั้งเซฟเฮาส์ก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินห้องทำงานจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เรย์รู้สึกถึงมืออุ่นจัดของใครบางคนที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอแล้วดึงเข้าไปชิดร่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระซบกระวนกระวายที่ดังอยู่ข้างหูในความมืดสนิท “อย่าขยับ... อยู่ใกล้ฉันไว้” ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสด้วยนะคะ 🥰