เมนูอาหารและบทสนทนาที่ไม่เกี่ยวกับงาน

เสียงตะหลิวสเตนเลสกระทบกับกระทะเทฟลอนดัง ‘เคร้ง’ เบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่ไอร้อนและกลิ่นหอมฉุยของกระเทียมเจียวผสมซอสสูตรเฉพาะลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัวขนาดกะทัดรัดของเซฟเฮาส์ เรย์ยืนกอดอกพิงขอบประตู สายตากวาดมองแผ่นหลังภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเรียบร้อยของ ดร.นลิน ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก—มันทั้งหมั่นไส้ ประหลาดใจ และ... ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปเสียแล้ว ให้ตายสิ นี่มันหัวหน้าทีมวิศวกรผู้เนี๊ยบจนน่าหมั่นไส้ คนที่เคยตวาดเธอด้วยเอกสารในมือเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนนี้ถึงมายืนผัดข้าวหน้าตาน่ากินหน้าตาเฉยแถมยังดูคล่องแคล่วราวกับเชฟกระทะเหล็กแบบนี้ล่ะคะ "ถ้าจะยืนมองจนกระทะพรุนขนาดนั้น เปลี่ยนเป็นมาช่วยหยิบจานกระเบื้องสีขาวบนชั้นลอยให้หน่อยค่ะ คุณสถาปนิก" เสียงหวานนุ่มทว่าราบเรียบเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องหันกลับมามอง เรย์สะดุ้งเล็กน้อย หลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเองทันที เธอย่นจมูกใส่แผ่นหลังบางนั้นเบาๆ ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าเข้าไปใกล้ เอื้อมมือหยิบจานตามต้องการกระแทกลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง ‘ปุ๊ก’ จนคนตัวสูงกว่าต้องปรายตามองด้วยหางตา "บริการตัวเองก็เป็นนี่คะ ดร.นลิน ทำไมต้องใช้ฉันตลอด" เรย์บ่นอุบ ยืนเท้าสะเอว "เพราะฉันเป็นหัวหน้าคุณ และตอนนี้..." นลินปิดเตาแก๊ส ตักข้าวผัดสีสวยลงจานที่เรย์เพิ่งวางให้อย่างประณีตบรรจง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากันระยะประชิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเครื่องปรุงผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของอีกฝ่ายลอยเข้าแตะจมูก "ฉันคือคนเดียวในเซฟเฮาส์นี้ที่มีเสบียง... ซึ่งแปลว่า ถ้าคุณอยากกิน คุณต้องทำตัวดีๆ กับฉันค่ะ" เรย์จ้องหน้าอีกฝ่าย เขاะฟันด้วยความหมั่นไส้แต่ก็เถียงไม่ออก ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองจานข้าวผัดกุ้งไข่ดาวที่จัดแต่งอย่างสวยงามไร้ที่ติ ไข่ดาวฟูกรอบขอบสีทองอร่าม ไข่แดงเยิ้มนิดๆ กำลังล่อตาล่อใจ ท้องของเธอดันส่งเสียงร้องโครกคราออกมาในจังหวะนรกพอดิบพอดี ใบหน้าของนลินฉาบด้วยรอยยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มแบบที่เรย์เกลียดนักเกลียดหนาเพราะมันช่างเย้ายวนและเหนือกว่าในเวลาเดียวกัน "ไม่ต้องเกรงใจค่ะ ตักชิมดูสิ ว่าฝีมือคนเจ้าระเบียบคนนี้ จะสู้ปากเก่งๆ ของคุณได้ไหม" เรย์คว้าช้อนตักข้าวคำโตเข้าปาก ความอร่อยที่ระเบิดขึ้นบนต่อมรับรสทำเอาเธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ รสชาติกลมกล่อม หอมกลิ่นกระทะคั่วไฟอ่อนๆ ไม่เลี่ยนและไม่เค็มจนเกินไป มันคือรสชาติโฮมเมดที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานเท่าไหร่แล้วนะ ตั้งแต่ย้ายเข้ามาจมอยู่กับกองแบบแปลนและโปรเจกต์บ้าๆ นี่ นลินสังเกตปฏิกิริยานั้นเงียบๆ ดวงตาสีเข้มไหววูบลงชั่วขณะ แววตาเยือกเย็นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนบางเบาที่ยากจะคาดเดา มือเรียวยื่นออกไปอย่างไร้สาเหตุ ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่มุมปากของเรย์เพื่อปัดเศษข้าวเม็ดเล็กๆ ออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดที่ลากผ่านผิวแก้มทำเอาเรย์แข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกกค้างไปดื้อๆ สมองขาวโพลนราวกับไฟฟ้าลัดวงจร กลิ่นหอมของอาหารมื้อนี้จู่ๆ ก็กลายเป็นกลิ่นอายความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจเสียเหลือเกิน "กินเลอะเป็นเด็กๆ ไปได้นะคะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังอยู่ใกล้แค่คืบ นลินไม่ได้ขยับถอยหนี ปลายนิ้วยังคงค้างอยู่ข้างแก้มของเธอ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้เรย์รู้สึกเหมือนกำลังจะละลาย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนเสียงทั้งหมด เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นรำไปพร้อมๆ กันในความเงียบงัน "นี่..." เรย์เปล่งเสียงออกมาได้อย่างยากลำบาก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้ใบหน้าของพวกเธออยู่ใกล้กันมากแค่ไหน ขยับอีกนิดเดียวปลายจมูกก็คงจะชนกันแล้ว "คุณตั้งใจจะแกล้งฉันหรือไงคะ ดร.นลิน" "เปล่าสักหน่อย..." นลินตอบเสียงกระซิบ ดวงตาคู่สวยลึกล้ำราวกับหลุมพราง "ฉันแค่กำลังคิดว่า... เวลาที่คุณไม่เถียงฉัน หน้าตาคุณก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน" คำชมหน้าตาเฉยทำเอาเลือดในกายของเรย์สูบฉีดพุ่งพล่านจนใบหน้าร้อนผ่าว เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบตามสไตล์เพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอก ปัง! เสียงประตูหน้าของเซฟเฮาส์ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงโวยวายคุ้นเคยของคินน์ที่ดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศสีชมพู "เฮ้ยพวกเธอ! ฉันไปได้ข่าววงในมาเรื่องโครงสร้างตึกฝั่งตะวันออก... อุ๊ย! ขอโทษ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย หน้าแดงกันเชียว!" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสด้วยนะคะ 🥰