ความเนี้ยบที่แฝงความใส่ใจ

"คุณจะบ้าหรือไง ดร.นลิน! นี่มันห้องทำงานของฉัน ไม่ใช่ค่ายกักกันทหารนาซี!" เสียงหวานทรงพลังของเรย์ตวัดลั่นห้องจนสถาปนิกสาวแทบจะปาส้นสูงใส่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ประกายทองหยักศกสลวยยืนกอดอกแน่น ดวงตากลมโตสีอำพันวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดขีดสุด หลังจากเธอเพิ่งค้นพบว่า 'เซฟเฮาส์คลื่นรบกวน' แห่งนี้ถูกปรับเปลี่ยนระบบรักษาความปลอดภัยใหม่ทั้งหมดโดยไม่บอกกล่าว และคนที่ทำเรื่องเผด็จการนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น... หัวหน้าทีมสายเนี้ยบผู้ยืนตีหน้าตายอยู่มุมห้องนั่นเอง ดร.นลินปรายตามองแฟ้มข้อมูลในมือด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก หล่อนปัดแว่นตากรอบเงินขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ชวนให้อารมณ์พุ่งปรี๊ด "ถ้าคุณใช้สมองคิดวิเคราะห์ด้วยตรรกะแบบมนุษย์มนาทั่วไป แทนที่จะใช้แต่อารมณ์และความเย่อหยิ่ง คุณก็จะรู้ว่าเซฟเฮาส์หลังนี้เพิ่งตรวจพบสัญญาณแทรกซึมระดับสามจากภายนอก ฉันแค่ไม่อยากให้ทีมของเรากลายเป็นเป้านิ่งให้พวกมันสับเป็นชิ้นๆ เท่านั้นเองค่ะ เรย์" "แต่การที่คุณรื้อระบบระบายอากาศแล้วบล็อกทางหนีไฟฝั่งตะวันออก มันทำให้ฉันเหมือนติดอยู่ในกรงหนูนะ!" เรย์ก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ความต่างของส่วนสูงไม่ได้ทำให้สถาปนิกสาวเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "คุณจุกจิกเกินไป เจ้าระเบียบจนน่ารำคาญ และที่สำคัญ... คุณไม่เคยปรึกษาฉันเลยสักครั้ง!" นลินไม่ถอยหนีแม้แต่นصفก้าว หล่อนก้มมองหญิงสาวที่กำลังฮึดฮัดเหมือนแมวป่าขนพองด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกการ์ดิเนียผสมกับความเย็นเยียบที่เป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูกเรย์ ทำให้จังหวะการหายใจของสถาปนิกสาวสะดุดไปชั่วเสี้ยววินาที "ทางหนีไฟฝั่งตะวันออกถูกปิดชั่วคราว เพราะเซนเซอร์ตรวจพบแก๊สพิษรั่วไหลจากโครงการร้างข้างเคียง ถ้าฉันไม่สั่งบล็อกระบบ คุณคงสูดคาร์บอนมอนำออกไซด์เข้าไปตายในห้องเขียนแบบตั้งแต่มืดแล้วล่ะค่ะ... สถาปนิกคนเก่ง" นลินกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เฉียบคม บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังจนเรย์ถึงกับชะงัก ลมหายใจที่พ่นออกมาเมื่อครู่ติดขัดอยู่ในลำคอ คำว่า *'ฉันไม่อยากให้คุณเป็นอะไรไป'* แม้จะไม่ได้ถูกเปล่งออกมาตรงๆ แต่สายตาคู่คมที่มองมาอย่างลึกซึ้งและแฝงความห่วงใยไว้อย่างมิดชิด ก็ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธเกรี้ยวที่เคยพุ่งพล่านเมื่อครู่มลายหายไปราวกับถูกน้ำแข็งลูบหลัง ความจุกจิก เจ้าระเบียบ และความเข้มงวดที่เธอเคยนึกเกลียดชัง แท้จริงแล้วมันคือเกราะป้องกันอันแน่นหนaที่ผู้หญิงคนนี้สร้างขึ้นเพื่อปกป้องคนทั้งทีม... และปกป้องเธอ ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่ร้อนรุ่มและชวนใจสั่น เสียงเปิดประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งของคินน์ที่พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "เฮ้! เรย์, นลิน! พวกเธอต้องมาดูนี่ด่วนเลย... สัญญาณรบกวนจากภายนอกเมื่อกี้ไม่ใช่การแฮกธรรมing แต่มันคือรหัสลับจาก 'คนใน' ที่พวกเรากำลังตามหาอยู่!" เรย์ผละออกจากร่างของนลินทันที ใบหน้าเนียนซับสี1เลือดฝาดจางๆ อย่างไม่รู้ตัว เธอสบตากับหัวหน้าทีมสาวที่ยังคงสงบนิ่ง แต่นัยน์ตากลับไหววูบด้วยประกายอันตราย ก่อนที่นลินจะหันไปเอ่ยกับโปรเจกต์แมเนเจอร์หนุ่มเสียงเรียบ "ล็อคประตูทุกบาน... เกมล่าตัวจริงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วค่ะ" ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสด้วยนะคะ 🥰