เผชิญหน้าความจริง

เสียงสายกีตาร์เบสรุ่นวินเทจที่ถูกดีดทิ้งร้างไว้ในห้องซ้อม 402 สะท้อนก้องกังวานในความเงียบราวกับเสียงถอนหายใจยาวนาน รินรดากอดอกแน่น ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววออดอ้อนในอดีต บัดนี้กลับมีหยาดน้ำใสคลอหน่วย แต่มันไม่ได้สร้างความหวั่นไหวให้หัวใจของธันวา—หรือที่ใครๆ เรียกกันจนติดปากว่า "โซ่"—ได้อีกต่อไปแล้ว "โซ่พูดจริงเหรอคะ... เรื่องที่เราจะจบกันจริงๆ เนี่ย" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย พยายามดึงรั้งเยื่อใยสุดท้ายที่เคยผูกพันกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย โซ่ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้หลบสายตา แต่มองตรงไปยังอดีตคนรักด้วยความรู้สึกที่ชัดเจนและเด็ดเดี่ยว มือเรียวยาวที่คุ้นเคยกับการกดคอร์ดกีตาร์ไฟฟ้าโซโล่บนเวทีคอนเสิร์ต บัดนี้กำเข้าหากันหลวมๆ ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ "ริน... ผมพูดชัดเจนมาตลอดนะครับ" โซ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น รักษาระยะห่างและความเป็นสุภาพบุรุษไว้เช่นเคย "สิ่งที่เราเคยมีร่วมกันมันมีความหมายมากนะ สมัยที่เรายังเด็ก เราเติบโตมาด้วยกัน มีเสียงเพลง มีความทรงจำดีๆ มากมาย แต่เรื่องราวของเรามันจบลงตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วครับ การที่รินกลับมาพยายามรื้อฟื้นมันขึ้นมาตอนนี้... มันไม่ได้ทำให้เรามีความสุขขึ้นเลย มีแต่จะดึงกันและกันไว้ข้างหลัง" "แต่เรารู้จักกันดีที่สุดนะโซ่! ผู้หญิงคนนั้น... ยัยมือเบสผมยาวคนที่ชื่อเมโลดี้อะไรนั่น เพิ่งเข้ามาในชีวิตนายได้ไม่กี่เดือนเองนะ ทำไมนายถึงยอมทิ้งทุกอย่างที่เราสร้างมาเพื่อเธอคนเดียวล่ะ!" รินรดาเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เสียงของเธอตวาดก้องห้องซ้อมเล็กๆ จนสะท้อนกลับมาบาดหู โซ่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ความอดทนของเขาไม่ได้หมดลงเพราะความเกรี้ยวกราดของเธอ แต่เป็นเพราะเธอยังคงพาดพิงถึงบุคคลที่สามที่ไม่เกี่ยวข้อง เมโลดี้... หญิงสาวผู้มีโลกส่วนตัวสูงและรักเสียงดนตรีจากหัวใจคนนั้น ไม่เคยเข้ามาทำลายความสัมพันธ์เก่าของใคร เธอกลับเป็นคนที่คอยต่อเติมเสียงเพลงในใจของโซ่ให้สมบูรณ์ในยามที่เขาหลงทางเสียด้วยซ้ำ "อย่าดึงเมโลดี้เข้ามาเกี่ยวข้องเลยครับริน" โซ่พูดเสียงเรียบ แต่แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นจริงจังจนรินรดากลืนน้ำลายลงคอ "เขาไม่ได้ทำอะไรผิด และต่อให้ไม่มีเมโลดี้ หัวใจของผมก็ไม่ได้อยู่ที่เดิมตั้งนานแล้วครับ ความสัมพันธ์ที่พยายามยื้อไว้ฝ่ายเดียว มันไม่ใช่ความรักหรอกนะ มันคือความเห็นแก่ตัวต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจ รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ซ้อมดนตรีอย่างไร้เรี่ยวแรง ไหล่บางสั่นสะท้อนด้วยแรงสะอื้น โซ่มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกเห็นอกเห็นใจในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งที่เคยร่วมเดินทางกันมา เขาก้าวเข้าไปใกล้ ชะืองมือขึ้นทำท่าจะแตะไหล่เพื่อปลอบโยนตามวิสัยทัศน์ของสุภาพบุรุษ แต่แล้วเขาก็ชะงักมือค้างไว้กลางอากาศเมื่อตระหนักว่า การกระทำที่คลุมเครืออาจสร้างความหวังลมๆ แล้งๆ ให้เธออีก เขาจึงเปลี่ยนเป็นวางมือลงบนโต๊ะข้างๆ แทน "ผมขอโทษนะริน... ขอโทษที่รักษาคำสัญญาตลอดไปไม่ได้ แต่ผมเชื่อว่ารินเป็นคนเก่งและเข้มแข็งพอที่จะเจอคนที่พร้อมจะเดินเคียงข้างรินไปในอนาคตจริงๆ สักวันหนึ่ง" โซ่พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจจากก้นบึ้งของหัวใจ รินรดานิ่งเงียบไปนาน หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงกระทบพื้นห้อง ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมา รอยยิ้มฝืนๆ ที่ดูน่าเวทนาปรากฏบนใบหน้าสวย "นายใจร้ายมากเลยนะโซ่... ใจร้ายที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย" เธอกล่าวเสียงเบาหวิวราวกับกระซิบ "แต่นายก็ยังคงเป็นคนเดิม... คนที่พูดความจริงเสมอแม้ว่ามันจะเจ็บปวดที่สุดก็ตาม" รินรดาลุกขึ้นยืนคว้ากระเป๋าถือของตัวเอง เดินผ่านหน้าชายหนุ่มไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เสียงประตูกระแทกปิดลงเบาๆ ทิ้งให้โซ่อยู่กับความเงียบงันและความโล่งใจที่ถาโถมเข้ามาพร้อมๆกัน โซ่ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาวในห้องซ้อม เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปัญหาที่ค้างคาใจมานานนับเดือนได้รับการสะสางเสียที ความรู้สึกเหมือนภูเขาที่ทับอกอยู่ถูกยกออกไปจนหายใจโล่งท้อง แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อส่งข้อความหาใครบางคน เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "เข้ามาเลยกัปตัน นายนี่นะ รู้จังหวะเวลาจริงๆ" โซ่พูดติดตลกโดยยังไม่เงยหน้าขึ้นมอง คิดว่าเป็นเพื่อนสนิทมือกลองที่คงมารอแซวตามฟอร์ม ทว่า ไม่มีเสียงตอบรับจากคนหลังประตู มีเพียงบานประตูที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของแชมพูกลิ่นวานิลลาที่คุ้นเคย และเงาร่างของหญิงสาวในชุดเสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งที่ยืนถือกล่องกีตาร์โปร่งคู่ใจพิงกรอบประตูอยู่ ไม่ใช่กัปตัน... เมโลดี้ยืนนิ่งอยู่ที่นั่น ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มือเรียวเล็กที่กำสายสะพายกีตาร์สั่นน้อยๆ ราวกับเธอเพิ่งได้ยินประโยคสนทนาระหว่างเขากับรินรดาทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ท่วงทำนองรักบทนี้ก้องกังวานไปด้วยกันนะครับ!