แรงกดดันจากชมรม

"ถ้าเรายังดึงดันจะเล่นเพลงนี้ ผมว่าวงเราจบเห่ตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวขึ้นเวทีรอบคัดเลือกด้วยซ้ำครับ" เสียงของกัปตัน มือกลองผู้ร่าเริงประจำวงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องซ้อมดนตรีชั้นใต้ดินของชมรม กลิ่นอายของความชื้นและกลิ่นไม้จากกีตาร์โปร่งของเมโลดี้ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่กระดาษโน้ตแผ่นเดียวที่วางอยู่กลางโต๊ะ เมโลดี้ขมวดคิ้วแน่น มือเรียวบางของเธอสั่นเล็กน้อยขณะคว้าปิ๊กขึ้นมาหมุนเล่น "แต่เพลงนี้คือเพลงที่สื่อถึงจุดเริ่มต้นของพวกเรานะกัปตัน... ถ้าเราตัดท่อนโซโล่ทิ้ง หรือเปลี่ยนจังหวะให้มันเป็นป๊อปตลาดๆ ตามที่กรรมการชมรมเสนอมา ความหมายของเพลงก็จะหายไปหมดเลยไม่ใช่หรือไง" เสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความรั้น ผม (โซ่) ยืนพิงผนังห้องซ้อม มือข้างหนึ่งกำสมาร์ทโฟนที่หน้าจอยังคงสว่างค้างไว้ด้วยข้อความข่มขู่จากไอดีนิรนาม ข้อความที่บอกว่า 'ความสนุกเพิ่งเริ่มต้น' ยังคงหลอกหลอนผมอยู่ แต่ในตอนนี้ ผมต้องเลือกระหว่างการปกป้องเมโลดี้จากอดีตของผม หรือการปกป้องอนาคตของวงที่เราทุ่มเทกันมาทั้งชีวิต "เมโลดี้ฟังนะ" ผมขยับตัวเข้าไปใกล้ วางมือลงบนไหล่เธอเบาๆ เพื่อให้เธอรับรู้ว่าผมไม่ได้คัดค้านเพราะผมอยากหักหน้าเธอ "กรรมการไม่ได้แค่ต้องการเพลงที่แมส แต่พวกเขาต้องการ 'ทางผ่าน' ที่รินรดาเป็นคนกำหนดไว้... ถ้าเราขัดขืนด้วยการเล่นเพลงเดิมแบบไม่ประนีประนอม รินรดาจะใช้สิทธิ์ในฐานะประธานชมรมบีบให้วงเราถูกตัดสิทธิ์ด้วยข้อหา 'ไม่ปฏิบัติตามกฎการคัดเลือก' ทันที" "แล้วจะให้ฉันทำยังไง!?" เมโลดี้ตวาดกลับ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย "ให้ยอมจำนนงั้นเหรอ? ให้ยอมถอดวิญญาณของเพลงนี้ออกเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวที่จ้องจะทำลายชีวิตฉันงั้นเหรอ โซ่!" "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น" ผมกัดฟันพูด ความกดดันถาโถมเข้ามาจนหายใจติดขัด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องซ้อมก็ดังขึ้นเป็นจังหวะที่คุ้นเคย มันเป็นจังหวะที่เยือกเย็นและมั่นคง ร่างเพรียวบางของรินรดาในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าประตูห้องซ้อม แววตาของเธอฉายแววสมเพชขณะมองพวกเรา "คุยกันเรื่องเพลงอยู่สินะคะ?" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหูแต่ฟังดูประชดประชัน "เลือกให้ดีนะคะเด็กๆ เพราะถ้าผลงานออกมาไม่ถูกใจกรรมการอย่างฉัน... เวทีในคอนเสิร์ตใหญ่ของมหาลัย ก็คงไม่มีที่ว่างให้สำหรับพวกคนไร้รสนิยมอย่างพวกเธอหรอก" "เธอต้องการอะไรกันแน่ ริน?" ผมหันไปเผชิญหน้ากับเธอ รินรดายิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาผมแล้วกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ฉันต้องการเห็นเธอคลานกลับมาหาฉัน โซ่... และถ้าอยากให้วงนี้รอด ก็บอกให้ยัยนั่นถอนตัวออกไปซะ หรือไม่ก็... ทำให้มันพังคามือไปเลย" เธอกดสมาร์ทโฟนในมือตัวเองเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มอาบยาพิษให้เมโลดี้ แล้วเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือทุกคนในห้องซ้อมก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง เมโลดี้หยิบมือถือขึ้นมาดู ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดทันทีที่เห็นโพสต์ในเพจหลักของชมรมดนตรี มันคือภาพที่ตัดต่ออย่างแนบเนียน—ภาพของผมกับรินรดาที่ดูเหมือนกำลังนัวเนียกันในมุมมืดของสตูดิโอเมื่อคืนนี้ พร้อมแคปชั่นที่เขียนว่า 'มือกีตาร์หนุ่มชื่อดัง กับเบื้องหลังความสัมพันธ์ที่มากกว่าแค่เพื่อนร่วมวง' เมโลดี้เงยหน้าขึ้นมองผม สายตาของเธอในตอนนี้ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอวางกีตาร์โปร่งตัวเก่งลงบนขาตั้งอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินผ่านผมไปที่ประตูโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง "เมโลดี้! ฟังผมก่อน!" ผมพยายามจะคว้าแขนเธอไว้ แต่เธอกลับเบี่ยงตัวหลบด้วยท่าทางรังเกียจ "ไม่จำเป็นหรอกโซ่... เพลงน่ะ จะเล่นยังไงก็คงไม่สำคัญแล้วล่ะ ในเมื่อคนเล่นมันไม่มีความจริงใจให้กันตั้งแต่แรก" เธอก้าวเท้าออกไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกลงมาข้างนอก แต่แล้วเธอก็หยุดกึกเมื่อเห็นร่างของใครบางคนยืนดักรอเธออยู่ที่หน้าตึกชมรม—ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ผมรู้จักดีในฐานะคู่แข่งตลอดกาล เขาถือแฟ้มเอกสารบางอย่างยื่นให้เธอพร้อมกับรอยยิ้มที่เหนือกว่า ซึ่งไม่ใช่รอยยิ้มที่หวังดีแน่ๆ ผมทรุดเข่าลงกับพื้นห้องซ้อม ในหัวมีแต่เสียงเพลงที่แตกสลายไปพร้อมกับความเชื่อใจที่รินรดาตั้งใจจะพังมันลงมาตั้งแต่ต้น ทุกอย่างที่ผมสร้างมาเพื่อรักษาเมโลดี้ไว้ กำลังจะพังทลายลงไปพร้อมกับชื่อเสียงของผม และดูเหมือนว่า... สิ่งที่รินรดาเตือนผมไว้เมื่อครู่ มันกำลังจะกลายเป็นความจริงที่ผมไม่มีทางหนีพ้น ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยตัวละครของผมมาจนถึงวินาทีแห่งความเปราะบางนี้ครับ หากใครยังสงสัยในความสัมพันธ์ของโซ่และเมโลดี้ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจอะไรไป เพราะในตอนหน้า ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้เงามืดกำลังจะถูกกระชากออกมาให้ทุกคนได้เห็นครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่งขอบคุณครับ