โชว์เคสที่ล้มเหลว

"หยุดเดี๋ยวนี้! กัปตัน... นายจะตีขัดจังหวะเพื่อทำลายเพลงของฉันไปถึงไหน!" เสียงตะคอกของผมดังสะท้อนก้องทั่วหอประชุมใหญ่ที่เพิ่งผ่านการซ้อมใหญ่ไปเพียงไม่กี่นาที ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงดนตรีทันทีที่ผมกระชากสายแจ็กกีตาร์ออก ผมยืนหอบหายใจอยู่กลางเวที มือที่ถือปิ๊กกีตาร์สั่นระริกด้วยความโกรธและผิดหวัง กัปตันวางไม้กลองลงบนสแนร์เสียงดัง *กึก* เขามองหน้าผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "ถ้าเพลงมันจะพังขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะฉันเล่นไม่ตรงหรอกโซ่ แต่เป็นเพราะนายมัวแต่ระแวงคนข้างล่างนั่นต่างหาก" กัปตันพยักพเยิดหน้าไปทางเวทีด้านล่าง ที่ซึ่งรินรดานั่งไขว่ห้างมองมาด้วยรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยัน "เลิกเพ้อเจ้อแล้วกลับมาเป็นโซ่คนเดิมที่ฉันรู้จักได้ไหมวะ ก่อนที่โชว์เคสเย็นนี้จะกลายเป็นสุสานของวงเราจริงๆ" ผมไม่ตอบโต้ ผมหันไปมองมินตรา... เมโลดี้ของผม เธอยืนนิ่งอยู่ข้างเปียโน มือของเธอประสานกันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเธอไม่ได้มองมาที่ผม แต่มองผ่านเลยไปยังจุดที่รินรดานั่งอยู่ ความเชื่อใจที่ผมพยายามก่อร่างสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือน ดูเหมือนจะถูกรอยร้าวที่รินรดาจงใจสร้างขึ้น กัดกินจนพรุนไปหมดแล้ว "มินตรา... เธอจะเงียบอีกนานไหม" ผมถาม เสียงของผมเบาลง แต่กลับสั่นเครือไปด้วยความอัดอั้น เธอค่อยๆ หันมามองผม แววตาของเธอว่างเปล่าจนน่าใจหาย "โซ่... บางทีสิ่งที่รินรดาพูดเมื่อวานมันอาจจะจริงก็ได้นะ เรื่องที่ว่า... ฉันกับคุณ เราอยู่คนละจังหวะกันมาโดยตลอด" คำพูดนั้นบาดลึกยิ่งกว่าเสียงกีตาร์ที่เพี้ยนคีย์เสียอีก ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง การโชว์เคสที่ควรจะเป็นก้าวสำคัญของพวกเรา กลับกลายเป็นสนามรบที่ไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศในหอประชุมเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาการแสดงใกล้เข้ามา ความผิดพลาดจากการซ้อมเมื่อครู่ยังคงฝังหัว ผมมองไปที่รินรดาอีกครั้ง เธอส่งยิ้มให้ผมอย่างผู้ชนะ ก่อนจะก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง แล้วส่งสายตาเป็นนัยให้ผม ผมตัดสินใจเดินดุ่มลงจากเวที มุ่งหน้าไปหารินรดาโดยไม่สนใจกัปตันที่ตะโกนไล่หลังมา "ต้องการอะไรกันแน่ริน?" ผมถามเสียงต่ำ พยายามควบคุมโทสะให้มากที่สุด รินรดาเงยหน้าขึ้นมองผม แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับเหลือเพียงความเย็นชา "ฉันแค่จะบอกว่า เพลงที่คุณซ้อมน่ะ... มันไม่มีทางเล่นจบหรอกโซ่ เพราะมินตราเขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะเดินลงจากเวทีกลางคัน ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจแบบนี้" หัวใจของผมกระตุกวูบ ผมหันขวับกลับไปมองมินตราทันที แต่สิ่งที่ผมเห็นกลับกลายเป็นภาพที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... มินตราไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมแล้ว เธอเดินไปที่หน้าประตูทางออกหอประชุม โดยมีกระเป๋ากีตาร์คู่ใจสะพายอยู่บนหลัง "มินตรา!" ผมตะโกนลั่น เธอหยุดชะงักที่หน้าประตู แต่ไม่ได้หันกลับมามอง "ฉันเหนื่อยแล้วโซ่... เหนื่อยที่ต้องฟังเสียงเพลงที่ไม่มีความสุขของนาย" ผมวิ่งตรงไปหาเธอ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมชมรมที่มองด้วยความแตกตื่น แต่ก่อนที่ผมจะถึงตัวเธอ ประตูหอประชุมก็ถูกเปิดออกโดยใครบางคนที่ผมไม่คาดคิดมาก่อน ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบก้าวเข้ามา เขาคือผู้จัดการค่ายเพลงชื่อดังที่ผมเฝ้าฝันจะร่วมงานด้วยมาตลอดชีวิต เขาหยุดยืนขวางระหว่างผมกับมินตรา สายตาของเขากวาดมองสภาพที่เละเทะบนเวที ก่อนจะหันมามองผมด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก "ผมอุตส่าห์ตั้งใจมาฟังดนตรีที่ทรงพลัง แต่สิ่งที่ผมเห็นกลับเป็นแค่นักดนตรีที่ทะเลาะกันเหมือนเด็กอนุบาล" เขากล่าวพลางส่ายหน้า "ถ้าโชว์เคสคืนนี้ยังออกมาเละเทะแบบนี้... ผมคงต้องบอกให้คุณลืมสัญญาที่เคยคุยกันไว้ไปได้เลย เพราะวงที่ขาดความสามัคคี ก็เป็นได้แค่ขยะทางดนตรีเท่านั้น" เขายื่นซองเอกสารให้ผมหนึ่งซอง มันคือสัญญาฉบับจริงที่ผมเฝ้ารอ แต่มันกลับดูเหมือนจดหมายสั่งตายสำหรับวงของเราในเวลานี้ "มินตรา... อย่าไป" ผมหันไปคว้าแขนเธอไว้ แต่อ้อมกอดของผมกลับไม่เหลือความอบอุ่นอีกต่อไป เธอแกะมือผมออกช้าๆ พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ "ถ้าคุณเลือกจะรักษาความฝันด้วยการทำลายความรู้สึกของทุกคน... ก็เชิญคุณจัดการมันคนเดียวเถอะค่ะโซ่" เธอผลักประตูออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสยดสยอง ผมยืนตัวแข็งทื่อ มองซองสัญญาในมือที่สั่นเทา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพบว่ารินรดาเดินเข้ามาประชิดข้างหลังผม แล้วกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ผมต้องชะงัก "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่ฉันทำไปทั้งหมดตั้งแต่วันแรก มันกำลังให้ผลลัพธ์ที่คุ้มค่ากว่าที่คุณคิดนะโซ่... เพราะมินตราไม่ใช่คนเดียวที่วันนี้จะหายไปจากชีวิตคุณ" ผมหันไปมองรินรดาด้วยความตกใจก่อนที่เธอจะเผยรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของผมที่ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง... ภาพถ่ายลับในอดีตของผมที่ถูกปล่อยลงโซเชียลมีเดียพร้อมแคปชั่นที่ทำลายทุกอย่าง! หวังว่าตอนที่ 33 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดนะครับ ขอบคุณที่ติดตามท่วงทำนองของหัวใจวงนี้มาโดยตลอดครับ! - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง -