ค่ำคืนแห่งการปรับความเข้าใจ

"ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรครับริน" เสียงของผมดังก้องอยู่ในความเงียบงันที่ล้อมรอบด้วยเศษซากของความทุ่มเท ผมไม่ได้ตะคอก แต่ทุกคำพูดมันหนักแน่นพอที่จะทำให้รินรดาสะอึก เธอขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูพยายามเหลือเกินจะให้ดูผู้ดี ทั้งที่ในแววตานั้นว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความสะใจ แสงแฟลชจากกล้องสื่อมวลชนที่เธอเรียกมาดับวูบลงหลังจากการกดรัวรัวซ้ำๆ รินรดาเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ ส้นเข็มของเธอเหยียบลงบนแผ่นป้ายที่ผมและเมโลดี้ใช้เวลาทำกันมาเป็นเดือนจนมันยุบตัวลง เสียงไม้กระดานหักดัง 'เปรี๊ยะ' บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก "ทำไมเหรอคะธันวา?" เธอเลิกคิ้ว แสร้งทำเป็นใสซื่อ "ก็แค่โปรเจกต์กิจกรรมที่มันดู... อ่อนหัดเกินกว่าจะขึ้นเวทีใหญ่ได้ รินแค่หวังดีอยากให้พวกคุณหยุดหลอกตัวเองก่อนที่จะขายหน้าไปมากกว่านี้" ผมมองผ่านไหล่เธอไป เห็นเมโลดี้ที่ยืนนิ่งสนิท มือของเธอกำสายกระเป๋ากีตาร์แน่นจนเส้นเลือดขึ้นเป็นสัน เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอไม่ได้โวยวาย แต่แววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งนั้นคือสิ่งที่ทำให้ผมใจหายวาบ เธอหันหลังเดินออกจากลานกิจกรรมไปในทันทีโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว "เม! เดี๋ยว!" ผมตะโกนเรียก แต่ทิฐิในใจของเมโลดี้มันสูงเกินกว่าจะหันกลับมาหาคนที่กำลังตกเป็นข่าวฉาวอยู่กลางลานเกียร์ --- สองชั่วโมงต่อมา ในห้องซ้อมดนตรีเก่าหลังอาคารคณะที่แทบไม่มีใครใช้ กลิ่นอับของฝุ่นไม้และกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเช็ดสายกีตาร์อบอวลอยู่ในอากาศ ผมผลักประตูเข้าไปและพบเธอนั่งอยู่ตรงนั้น แสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กมาตกกระทบใบหน้าที่ก้มต่ำลงมองสายกีตาร์โปร่งในมือ เสียงดีดสายกีตาร์เบาๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้ง มันเป็นคอร์ดที่ฟังดูขมขื่น "เธอจะเงียบแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ครับเม" ผมถาม พลางวางกระเป๋ากีตาร์ไฟฟ้าลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า เมโลดี้ยังคงนิ่ง สายตาสีน้ำตาลเข้มของเธอยังไม่เงยขึ้นมา "ฉันไม่ได้เงียบเพราะโกรธนายนะโซ่" "แล้วทำไม?" เธอเงยหน้าขึ้น สายตานั้นจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาผม "ฉันเงียบเพราะฉันกำลังถามตัวเองว่า... เราสองคนกำลังพยายามไปเพื่ออะไร ในเมื่อโลกที่นายอยู่มันมีคนแบบรินรดาคอยดึงนายลงมา และโลกที่ฉันอยู่... มันก็เปราะบางเกินกว่าจะรับแรงกระแทกพวกนั้นได้" "โลกของฉันมีแค่เธอ กับเสียงดนตรีครับ" ผมก้าวเข้าไปใกล้จนความห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ "ไอ้เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ผมรับผิดชอบเอง ผมจะจัดการรินรดาให้จบสิ้น แต่ขออย่างเดียว... อย่าหยุดซ้อม อย่าหยุดเล่นดนตรีกับผม เพราะถ้าไม่มีเมโลดี้ในท่วงทำนองนั้น เพลงของผมมันก็เป็นแค่เสียงหนวกหูที่ไม่มีความหมาย" ห้องซ้อมตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เสียงหัวใจผมเต้นแรงเสียจนกลัวว่าเธอจะได้ยิน เมโลดี้เม้มริมฝีปากแน่น เธอยกมือขึ้นแตะสายกีตาร์ไฟฟ้าของผมที่วางอยู่ข้างตัว ก่อนจะค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม "นายจำได้ไหมตอนที่เราเริ่มซ้อมด้วยกันครั้งแรก" เธอถามเบาๆ จังหวะการดีดสายเริ่มเปลี่ยนไป มันเริ่มมีความหนักแน่นและลุ่มลึกมากขึ้น "ตอนนั้นเราไม่มีป้ายโปรโมท ไม่มีสื่อมวลชน ไม่มีอดีตแฟนเก่าของใคร... เรามีแค่โน้ตเพลงที่อยากจะแบ่งปันกัน" เธอกดคอร์ดลงไป เสียงกังวานใสของกีตาร์โปร่งประสานกับเสียงกีตาร์ไฟฟ้าที่ผมเพิ่งเสียบสายแจ็คเข้ากับแอมป์ จังหวะดนตรีที่เคยแตกสลายเริ่มร้อยเรียงกลับมาเป็นทำนองอีกครั้ง เป็นการประนีประนอมระหว่างความดิบเถื่อนของไฟฟ้าและความนุ่มนวลของโปร่ง มันคือเพลงที่พวกเราเขียนด้วยกัน... เพลงที่กำลังจะเปลี่ยนโลกเล็กๆ ของเราไปตลอดกาล เราซ้อมกันอยู่นานหลายชั่วโมง จนกระทั่งเสียงดนตรีหยุดลงพร้อมกับลมหายใจที่สอดประสานกัน ผมมองเธอด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรออกไป ประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักออกอย่างแรง "โซ่! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" กัปตันวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา หน้าตาของเพื่อนสนิทผมดูตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมลุกขึ้นทันที "ใจเย็นๆ กัปตัน มีอะไร!" กัปตันยื่นแท็บเล็ตในมือมาให้ผม หน้าจอเปิดหน้ารายงานข่าวสดของมหาวิทยาลัย พาดหัวข่าวทำเอาผมชาไปทั้งตัว **'คลิปหลุดมือเบสสาวแอบคบซ้อน? แฉพฤติกรรมฉาวก่อนขึ้นแสดงใหญ่!'** ในคลิปนั้น... มันไม่ใช่ผมกับเมโลดี้ แต่เป็นภาพของเมโลดี้ที่กำลังยืนคุยกับชายคนหนึ่งในมุมมืดของลานจอดรถเมื่อสัปดาห์ก่อน และมุมกล้องนั้นถูกถ่ายไว้อย่างจงใจให้ดูเหมือนว่าทั้งคู่กำลังมีความสัมพันธ์ที่เกินเลย เมโลดี้ที่ยืนอยู่ข้างผมตัวสั่นเทา เธอพึมพำออกมาด้วยเสียงที่แทบไม่ได้ยิน "นั่น... นั่นมันพี่ชายของฉันเองนะโซ่" รินรดาไม่ได้แค่ต้องการทำลายป้ายคัตเอาต์ เธอต้องการทำลายชีวิตของเมโลดี้ให้ย่อยยับไปพร้อมกับเวทีคอนเสิร์ตครั้งนี้ และในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดียของผมก็ดังขึ้นพร้อมกันนับพันครั้ง—พร้อมกับข้อความจากไอดีนิรนามที่ส่งตรงมาถึงหน้าจอผมว่า... *'ยังไม่จบหรอกนะ ความสนุกเพิ่งเริ่มต้นเอง'* ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางดนตรีและหัวใจของพวกเราด้วยใจจริงนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง