ความพยายามของโซ่

"ถอยไปครับริน ผมคิดว่าเราคุยกันชัดเจนแล้ว" น้ำเสียงของผมในตอนนั้นมันเรียบสนิท แต่มันสั่นไหวลึกๆ อยู่ข้างใน ผมปัดมือของรินรดาที่กำลังจัดปกเสื้อให้ออกอย่างใจเย็น แต่มั่นคง สายตาของผมไม่ได้จับจ้องไปที่เธออีกต่อไป ทว่ากลับตรึงอยู่ที่มินตรา... คนที่กำลังยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าประตูห้องซ้อม แววตาของมินตราในวินาทีนี้มันเหมือนกับสายกีตาร์ที่กำลังจะขาด สะบั้นลงด้วยความกดดันที่ผมเป็นคนยื่นให้ "โซ่... ทำไมถึงทำแบบนี้คะ เราแค่..." รินรดาเว้นจังหวะ เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ แต่มันเป็นความสั่นเครือที่ผ่านการปรุงแต่งมาอย่างดี "เราแค่กำลังจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม" "ไม่มีคำว่า 'เหมือนเดิม' สำหรับผมและคุณอีกแล้วครับริน" ผมสวนกลับทันที เสียงกีตาร์โปร่งตัวเก่งของมินตราที่วางพิงผนังข้างๆ มินตราดูโดดเดี่ยวเหลือเกิน เหมือนกับความรู้สึกของเธอในตอนนี้ "ที่ผ่านมาผมเคยให้โอกาสคุณเพราะความสงสาร แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าความสงสารที่ผิดจังหวะ มันกำลังทำลายสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผมไป" กัปตันที่ยืนอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย เขาไม่พูดอะไร แต่สายตาที่เขามองมาที่ผมคือการเตือนสติ และการสนับสนุนในคราวเดียวกัน มินตราไม่ได้โวยวาย เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอเพียงแค่ก้มหน้าลงช้าๆ พลางหยิบกระเป๋ากีตาร์ของเธอขึ้นมาสะพาย "มิน... ฟังผมก่อน" ผมก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว แต่รินรดากลับคว้าต้นแขนผมไว้แน่น แรงบีบนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าสวยหวาน "ถ้าคุณเลือกจะตัดขาดฉันเพราะผู้หญิงคนนี้ โซ่... คุณรู้ใช่ไหมว่าอนาคตของชมรมนี้จะเป็นยังไง? งานโชว์เคสใหญ่ที่กำลังจะมาถึง ถ้าฉันถอนตัวออกไป สปอนเซอร์ที่ฉันหามาให้จะตามฉันไปด้วยทั้งหมด รวมถึงสิทธิการใช้หอประชุมใหญ่ด้วย!" น้ำเสียงของรินรดาเริ่มเปลี่ยนเป็นขู่บังคับ นี่คือธาตุแท้ที่ผมเคยหลงผิดมองไม่เห็น เธอไม่ได้กลับมาเพื่อความรัก แต่กลับมาเพื่อใช้เงาของอดีตมาเป็นโซ่ตรวนขังผมไว้ ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่ร่าเริง มันคือความสมเพชตัวเองที่เคยปล่อยให้คนแบบนี้เข้ามาในชีวิต "คุณกำลังจะบอกว่า คุณจะใช้ 'เงิน' กับ 'อำนาจ' มาบีบให้ผมทิ้งความถูกต้องงั้นเหรอครับ? คุณคิดผิดแล้วล่ะริน คุณมองดนตรีเป็นแค่เครื่องมือ แต่สำหรับพวกเรา... มันคือชีวิต" ผมสะบัดแขนออกอย่างแรงจนรินรดาเซถอยหลังไป เธอหน้าเหวอไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธจัด มินตราเดินผ่านผมไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองแม้แต่วินาทีเดียว ความเงียบของเธอในเวลานี้มันเจ็บปวดกว่าคำด่าทอใดๆ ทั้งสิ้น "มินตรา! รอผมก่อน!" ผมวิ่งตามเธอออกมาที่ระเบียงทางเดินของคณะมนุษย์ ลมพัดแรงจนกลิ่นฝนเริ่มโชยมา แต่ไม่แรงเท่าพายุในใจของผมที่กำลังก่อตัว มินตราหยุดเดินที่เสาต้นใหญ่หน้าคณะ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับผม ดวงตาที่เคยสดใสของเธอกำลังสั่นไหวด้วยหยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ "พอเถอะโซ่..." เธอพูดเสียงแผ่ว "นายไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้... ฉันไม่อยากเป็นเหตุผลที่ทำให้นายต้องเสียอนาคต" "อนาคตของผมไม่มีความหมายหรอกครับ ถ้ามันไม่มีคุณอยู่ในนั้น" ผมก้าวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ "ผมพิสูจน์ให้คุณเห็นแล้วนะว่าผมเลือกอะไร รินรดาไม่มีสิทธิ์อะไรในชีวิตผมอีกต่อไป" "แต่นายเห็นไหมว่าเขากำลังทำอะไร? เขาพร้อมจะทำลายทุกอย่างที่นายรักเพียงเพราะนายไม่เลือกเขา... โซ่ นายไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ดีพอ" มินตราพูดจบเธอก็หันหลังให้ผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอกลับไม่ได้เดินหนีไปดื้อๆ เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นระเบียงอย่างหมดแรง ในวินาทีที่ผมกำลังจะเข้าไปประคอง มือถือของผมก็สั่นรัวขึ้นมาเป็นสายเรียกเข้าจาก 'เบอร์ที่ไม่รู้จัก' ผมกดรับด้วยความหงุดหงิด "ฮัลโหล ใครครับ?" ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกดังขึ้นมา "โซ่... ดีใจที่รับสายนะ ตอนนี้ดูข่าวหน้าเพจคณะสิ... อ้อ แล้วอย่าลืมมองไปที่ลานกิจกรรมด้วยล่ะ ของขวัญชิ้นใหญ่น่ะ ฉันเตรียมไว้ให้เธอสองคนโดยเฉพาะ" ผมรีบเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู หัวใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่ภาพถ่ายที่ถูกโพสต์ลงในเพจคณะนิเทศฯ ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ... มันคือภาพของผมกับมินตราที่ถูกตัดต่อให้ดูเหมือนเรากำลังแอบคบกันและใช้เงินกองกลางของชมรมดนตรีไปเที่ยวด้วยกันอย่างหรูหรา พร้อมกับข้อความที่บิดเบือนจนน่ารังเกียจ มินตรามองตามหน้าจอของผม มือของเธอสั่นสะท้าน เธอเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยความหวาดกลัวที่เห็นได้ชัด "โซ่... นี่มันอะไรกัน?" ในจังหวะนั้นเอง เสียงกรีดร้องของนักศึกษาจากลานกิจกรรมด้านล่างก็ดังขึ้นพร้อมกับการพังทลายของป้ายคัตเอาต์โปรโมทงานดนตรีที่พวกเราตั้งใจทำกันมาทั้งเดือน... มันตกลงมาทับผลงานทุกอย่างจนพินาศยับเยิน โดยที่มีรินรดายืนแสยะยิ้มอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น พร้อมกับช่างภาพสื่อมวลชนที่เธอเรียกมาเพื่อประจานเราสองคนโดยเฉพาะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองแห่งความรักในบทนี้นะครับ! - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง