กำแพงใจที่สูงขึ้น

"ถ้าคุณยังไม่พร้อมจะพูดความจริง ก็ไม่ต้องมาทำเหมือนว่าแคร์กันขนาดนี้ก็ได้ครับ" เสียงของโซ่กระด้างขึ้นกว่าปกติ มือที่เคยหยิบจับปิ๊กกีตาร์อย่างทะนุถนอมบัดนี้กำแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน เขาจ้องมองมินตรา—หรือ 'เมโลดี้' หญิงสาวผู้เปรียบเสมือนจังหวะที่ขาดหายไปจากใจเขา—ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ เมโลดี้ไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแต่เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด กีตาร์โปร่งคู่ใจที่เคยเป็นอวัยวะชิ้นที่สามของเธอถูกกอดไว้แนบอกราวกับเป็นเกราะกำบังสุดท้าย เธอเบี่ยงสายตาไปทางอื่น ไม่กล้าแม้แต่จะมองนัยน์ตาที่เคยอบอุ่นคู่นั้นของโซ่ "ผมไม่ได้จะทำแบบนั้น..." เสียงของเธอแผ่วเบา สั่นเครือ ราวกับโน้ตดนตรีที่เล่นผิดคีย์ "ฉันแค่... ต้องการเวลา โซ่ อย่าพยายามเข้ามาในพื้นที่ของฉันตอนนี้เลยนะ" "พื้นที่เหรอ?" โซ่แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข "เราซ้อมดนตรีด้วยกัน เราใช้ชีวิตอยู่ในชมรมเดียวกัน พื้นที่ของคุณกับผมมันทับซ้อนกันมาตลอดสองเดือนนี้ แล้วตอนนี้คุณจะบอกให้ผมถอยห่าง ทั้งที่คนของคุณ—รินรดา—เขากำลังทำเหมือนว่าผมเป็นของเล่นที่เขาทิ้งไปแล้วจะเก็บมาเล่นใหม่เมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ?" บรรยากาศในห้องซ้อมดนตรีหลังมหาลัยเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ที่ครางหึ่งๆ กัปตันที่แอบฟังอยู่หลังกลองชุดค่อยๆ ขยับตัวออกมาอย่างอึดอัด เขาชูมือขึ้นเชิงปราม แต่เมื่อเห็นสายตาของเพื่อนสนิทที่กำลังเดือดพล่าน เขาก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วยอมล่าถอยออกไปที่หน้าห้อง ปล่อยให้คนสองคนเผชิญหน้ากับพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัว "รินรดาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความรู้สึกของฉัน" เมโลดี้กล่าวเสียงเรียบ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความเข้มแข็งที่เหลืออยู่ "ปัญหาคือฉันเอง ฉันไม่เคยชินกับการที่มีใครสักคน... เข้ามาอยู่ในจังหวะชีวิตที่ฉันอุตส่าห์จัดวางไว้เป็นระเบียบ" "คุณกลัว" โซ่ก้าวเข้าไปหาหนึ่งก้าว ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลง "คุณกลัวว่าถ้าคุณยอมปล่อยให้ผมเข้าไป แล้ววันหนึ่งผมจะทำลายจังหวะเหล่านั้นทิ้ง เหมือนที่ใครบางคนเคยทำกับคุณในอดีตใช่ไหม?" เมโลดี้สะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง "คุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนั้น... คุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันต้องเจอ" "ผมรู้แค่ว่าตอนนี้ผมมองไม่เห็น 'เมโลดี้' คนเดิมอีกแล้ว" โซ่ทอดเสียงอ่อนลง แต่มันกลับฟังดูบาดลึกกว่าเดิม "คุณถอยห่างไปเรื่อยๆ จนกำแพงที่คุณสร้างมันสูงจนผมแทบมองไม่เห็นทางเข้า คุณกำลังสร้างกำแพงกั้นผมออกไป หรือคุณกำลังขังตัวเองไว้ข้างในนั้นกันแน่ครับ?" เมโลดี้ไม่ตอบ เธอตัดสินใจสะพายกระเป๋ากีตาร์ขึ้นบ่าแล้วเดินเลี่ยงไปทางประตู ท่าทางของเธอเด็ดเดี่ยวและเย็นชาจนโซ่รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้หญิงสาวเดินผ่านไปโดยไม่รั้งไว้ เพราะเขารู้ดีว่ายิ่งดึงดัน ความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้จะยิ่งแตกสลาย ทันทีที่มือของเมโลดี้แตะลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยจากทางเดินด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะที่สดใสและมั่นใจเกินเหตุของใครบางคนที่ไม่มีใครในห้องนี้อยากเจอในเวลานี้ "อ้าว เมโลดี้ จะรีบไปไหนล่ะจ๊ะ?" รินรดายืนขวางอยู่ที่หน้าประตู เธออยู่ในชุดเดรสเข้ารูปดูมีภูมิฐาน สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่เมโลดี้ แต่มองตรงเข้าไปในห้อง ตรงไปยังโซ่ที่ยืนหันหลังให้อยู่ เมโลดี้ชะงัก เธอไม่ได้ตอบโต้รินรดา แต่หันกลับมามองโซ่เป็นครั้งสุดท้าย สายตาคู่นั้นไม่มีความโกรธ ไม่มีน้ำตา มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่า "โซ่... ต่อไปนี้ไม่ต้องรอฉันซ้อมดนตรีแล้วนะ" เมโลดี้พูดเบาๆ ก่อนจะหันไปหารินรดา "เชิญทางสะดวกเลยค่ะ" รินรดาแสยะยิ้มที่มุมปาก เธอก้าวผ่านตัวเมโลดี้เข้าไปในห้องอย่างถือสิทธิ์ แต่ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากทักทายโซ่ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของโซ่ก็สั่นเตือนขึ้นมาเป็นข้อความจาก 'เบอร์ไม่ระบุตัวตน' โซ่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน ข้อความเพียงบรรทัดเดียวทำให้สีหน้าของเขากลายเป็นสีซีดขาวทันที *'ถ้าไม่อยากให้เรื่องอื้อฉาวของเธอคนนั้นหลุดออกไป ก็ยอมทำตามที่ฉันสั่งซะ... แล้วเลิกยุ่งกับเมโลดี้ตั้งแต่วันนี้'* โซ่เงยหน้าขึ้นมองรินรดาที่กำลังจัดปกเสื้อให้เขาอย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะหันไปมองมินตราที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสายตาที่สับสนที่สุดในชีวิต เขาจะเลือกทำตามความถูกต้อง หรือจะเลือกปกป้องเมโลดี้จากเงาปีศาจที่กำลังคืบคลานเข้ามา? หวังว่าตอนที่ 29 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับตัวละครจนวางไม่ลงนะครับ ขอบคุณที่ติดตามท่วงทำนองชีวิตของพวกเขามาถึงจุดนี้ครับผม