คำโกหกที่ซับซ้อน

เสียงผลักประตูห้องซ้อมดนตรีดังปังจนสะท้อนก้องไปถึงผนังบุซับเสียง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยลอยปะปนกับกลิ่นอับชื้นของห้องซ้อมเก่าๆ ร่างผอมเพรียวในชุดเดรสสั้นสีแดงเพลิงก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพความยุ่งเหยิงตรงหน้า—สายกีตาร์ที่ยังไม่ได้เก็บ แอมป์ Marshall ที่เปิดทิ้งไว้จนเกิดเสียงฮัมเบาๆ และที่สำคัญที่สุด... ภาพที่ผมกำลังยืนประชิดตัวกับเมโลดี้ในระยะห่างไม่ถึงคืบ รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความเย้ยหยันแต่นัยน์ตากลับว่างเปล่า เธอยกมือขึ้นกอดอก มองสลับระหว่างผมกับเมโลดี้ที่รีบถอยหลังกรูดราวกับถูกไฟลวก "อุ๊ย... ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย" น้ำเสียงของรินรดาหวานหยาดเยิ้มจนน่าขนลุก "เห็นเงียบหายไปจากตึกนิเทศฯ นาน ที่แท้ก็แอบมาซดความหวานกันอยู่ในห้องซ้อมแคบๆ นี่เอง" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที กัปตันที่ยืนอยู่มุมห้องถึงกับวางไม้กลองลงบนตัก เสียงโลหะกระทบกันดังแกร็กท่ามกลางความเงียบงัน ผมรู้สึกได้ถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ที่ขมับ ความโกรธผสมความอึดอัดตีรวนขึ้นมาจุกที่คอหอย เพราะผมเกลียดที่สุดคือการถูกเข้าใจผิดในเรื่องที่ไม่ได้ทำ—โดยเฉพาะต่อหน้าเมโลดี้ เมโลดี้ก้มหน้ามองพื้นทันที ผมเห็นมือเรียวเล็กคู่นั้นกำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนข้อตู้ Nuckle ขึ้นสีขาว เธอกำลังถอยร่นเข้าไปในโลกส่วนตัว กำแพงที่เพิ่งจะทลายลงไปบางส่วนเมื่อครู่ ถูกสร้างขึ้นใหม่อย่างหนาทึบและรวดเร็วจนน่าใจหาย "เธอมีธุระอะไร ริน" ผมเค้นเสียงถามออกไป พยายามบังคับไม่ให้มันสั่นด้วยความขุ่นเคือง "ถ้าจะมาเรื่องโปรเจกต์งานละครนิเทศฯ ฉันเคลียร์เอกสารไว้ที่โต๊ะหมดแล้ว" "เปล่าเลย ธันวา" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ผมอีกนิด กลิ่นน้ำหอมของเธอชวนให้รู้สึกอึดอัดจนต้องผถอยหลังหลบ "รินไม่ได้มาเรื่องงาน... รินแค่สงสัยว่า ทำไมโทรหาแล้วไม่รับสาย ไลน์ไปก็ไม่ยอมอ่าน ทั้งที่บอกว่าติดซ้อมดนตรีกับเพื่อนร่วมวง แต่พอมาดูจริงๆ... อ๋อ ที่แท้ก็มีเพื่อนร่วมวง 'คนพิเศษ' คอยเทคแคร์ดีนี่เอง ถึงว่าล่ะ ถึงได้ลืมคนเก่าเสียสนิท" สายตาดุดันของรินรดาพุ่งตรงไปยังเมโลดี้ที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างแอมป์กีตาร์โปร่ง เมโลดี้เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตาใครสักคน สีหน้าของเธอเรียบเฉยจนน่ากลัว แต่ผมรู้ดีว่าภายใต้ความนิ่งนั้น... เมโลดี้กำลังได้รับบาดเจ็บจากคำพูดเชือดเฉือนของรินรดา "พูดให้มันน้อยๆ หน่อยริน" ผมก้าวเข้าไปขวางระหว่างรินรดากับเมโลดี้ "พวกเรากำลังคุยเรื่องคอร์ดเพลงและแพلนการซ้อมสำหรับงานมหาลัย ไม่มีเรื่องชู้สาวหรืออะไรอย่างที่เธอจินตนาการไปเองทั้งนั้น" "เหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยฉายแววเยาะหยันชัดเจน "แล้วไอ้ท่าทางเมื่อกี้ล่ะ ใกล้ชิดกันซะขนาดนั้น ถ้าฉันไม่เข้ามาเปิดประตูซะก่อน ป่านนี้คง... หึ! ธันวาคะ อย่าคิดว่ารินไม่รู้ทันเกมนักเลงคีย์บอร์ดอย่างเธอนะคะ ปากก็บอกว่าเลิกกันเด็ดขาด แต่ลับหลังก็ตามตื๊อผู้หญิงจืดๆ คนนี้เนี่ยนะ หน้าสมเพชชะมัด" "ริน!" ผมตวาดลั่นห้อง ทนฟังคำดูถูกเหยียดหยามต่อหน้าเพื่อนและเมโลดี้ไม่ไหวอีกต่อไป กัปตันรีบผุดลุกขึ้นมาดึงแขนผมไว้เบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้สถานการณ์บานปลายไปมากกว่านี้ แต่ก่อนที่ผมจะได้สวนกลับอะไรที่รุนแรงกว่านั้น เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของใครบางคนก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ "ถ้าคิดว่าคนอื่นเขาต่ำตมเหมือนตัวเอง ก็ช่วยเก็บความคิดสกปรกไว้คนเดียวเถอะครับ รุ่นพี่รินรดา" ทุกคนในห้องหันขวับไปมองต้นเสียง เมโลดี้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ที่หน้าประตูห้องซ้อม... พีท มือเบสรุ่นน้องปีหนึ่งจากคณะวิศวะฯ ที่เพิ่งเข้ามาช่วยซ้อมในโปรเจกต์นี้ยืนพิงกรอบประตูอยู่ สีหน้าของเขาเรียบสนิท แต่นัยน์ตากลับลุกโชนไปด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ในมือถือแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนหยดติ๋งลงพื้น รินรดาหันขวับไปมองรุ่นน้องตัวสูงด้วยความตกใจและโกรธเกลียว "นี่นายกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!" "รู้สครับ เป็นอดีตแฟนเก่าที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ และไม่มีมารยาทเอาเสียเลย" พีทตอบหน้าตาย เดินนินทาเข้าห้องมาอย่างไม่เกรงกลัวรัศมีรุ่นพี่ปีสามแม้แต่น้อย "ผมเดินมาได้ยินตั้งแต่หน้าประตูแล้วครับ ที่พี่พูดจาดูถูกคนอื่นน่ะ มันสะท้อนสันดานดิบของพี่เองมากกว่านะ" "นาย...!" รินรดากัดฟันกรวด หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนเครื่องสำอางแทบจะหลุดร่อน "ธันวา! ดูแลเด็กในสังกัดของนายให้ดีๆ หน่อยนะ ปากดีแบบนี้ ระวังจะเรียนไม่จบปีหนึ่ง!" รินรดาสบถเบาๆ ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้อง เสียงส้นสูงกระทบพื้นดัง *ตึกๆๆ* ห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงลิฟต์ดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าเธอลงไปจากชั้นนี้แล้ว ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องซ้อมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันอึดอัดและเต็มไปด้วยเศษซากความรู้สึกที่แตกสลาย ผมหันกลับไปหาเมโลดี้ทันที หัวใจเต้นรัวด้วยความร้อนรน กลัวเหลือเกินว่าเธอจะเข้าใจผิดตามที่รินรดายัดเยียด "เมโลดี้... ฟังผมก่อนนะ เรื่องเมื่อกี้มันไม่ใช่..." "ไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะ โซ่" เมโลดี้พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย เธอวางกีตาร์โปร่งคู่ใจลงในเคสอย่างทะนุถนอม ปิดซิปรูดลงด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "เรา... ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ" "เดี๋ยวดินะ เมโลดี้!" ผมพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ เพื่อรั้งไม่ให้เธอเดินหนี เมโลดี้ชะงัก เธอก้มมองมือของผมที่จับข้อมือเธออยู่ ก่อนจะค่อยๆ แกะนิ้วของผมออกทีละนิ้วอย่างนุ่มนวล แต่เด็ดเดี่ยว "ฉันคิดว่า... ฉันคงไม่เหมาะกับวงนี้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะค่ะ" เธอยิ้มให้ผม ยิ้มที่ฝืนที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นในชีวิต "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะ... แต่เราหยุดความสัมพันธ์แค่นี้เถอะค่ะ" พูดจบ เมโลดี้ก็สะพายเคสกีตาร์ขึ้นหลัง เดินผ่านหน้าผมไปอย่างไร้เยื่อใย เสียงฝีเท้าของเธอก้าวออกไปจากห้องซ้อม ทิ้งให้ผมยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่กลางห้อง กัปตันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่วนพีทได้แต่ยืนมองตามด้วยความรู้สึกผิด ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้กลอง มือข้างที่เคยจับคอร์ดกีตาร์กำเข้าหากันแน่นจนเจ็บแปลบในอก ความคิดในหัวตีรวนไปหมด—นี่ผมกำลังสูญเสียเธอไปจริงๆ ใช่ไหม? ทั้งที่ความจริงยังไม่ได้เริ่มต้นด้วยซ้ำ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังสิ้นหวังและคิดจะวิ่งตามเธอไปนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์จากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ผมหยิบขึ้นมาเปิดดูอย่างไม่ใส่ใจนัก คิดว่าเป็นข้อความจากกัปตันหรือเรื่องงานซ้อม แต่พอสายตาปะทะกับชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอ หัวใจที่เกือบจะหยุดเต้นไปแล้วก็กลับมากระหน่ำรัวยิ่งกว่าเดิม— **[ข้อความจาก: เมโลดี้ (มือเบส)]** *"โซ่คะ... ความจริงเรื่องนัดซ้อมวันนี้ ฉันตั้งใจจะบอกอะไรบางอย่างที่คุณอาจคาดไม่ถึง... แต่ตอนนี้ คงต้องให้คุณไปหาคำตอบนั้นเองที่ห้องพักของฉันแล้วล่ะค่ะ... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังเดินทางและส่งกำลังใจให้วงดนตรีวงนี้มาถึงตอนนี้นะครับ!