รินรดาเดินเกมรุก

"ผมไม่คิดว่าเรามีอะไรต้องคุยกันมากกว่าที่พูดไปเมื่อกี้ครับ ริน" เสียงของผมเรียบสนิท แต่มันสั่นไหวด้วยความพยายามที่จะควบคุมอารมณ์ภายใต้ความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นราวกับสายกีตาร์ที่ถูกขันจนตึงเปรี๊ยะ ผมยืนเผชิญหน้ากับรินรดาที่ใจกลางห้องซ้อมดนตรีที่เงียบงัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอที่ผมเคยคุ้นเคย ตอนนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "โซ่... คุณเปลี่ยนไปเยอะนะ ตั้งแต่รู้จักกับยัยเด็กมหาลัยคนนั้น" รินรดาเลิกคิ้วมองผม ดวงตาคู่สวยที่เคยดูอ่อนหวานในความทรงจำ บัดนี้ฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชา เธอใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามสายแจ็คที่วางพิงอยู่บนแอมป์กีตาร์อย่างถือวิสาสะ "งานเทศกาลดนตรีครั้งนี้สำคัญกับคณะไม่ใช่เหรอ? คุณแน่ใจเหรอว่าจะปล่อยให้ 'มือสมัครเล่น' มาทำลายโอกาสสุดท้ายของคุณเพราะอารมณ์ชั่ววูบ" "มินตราไม่ใช่คนแบบที่คุณพูด" ผมสวนกลับทันควัน สายตาผมเหลือบไปเห็นเงาร่างเล็กๆ ของใครบางคนที่ยืนแข็งค้างอยู่หลังบานประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย หัวใจผมกระตุกวูบ เธอคงได้ยินทั้งหมดนั่นสินะ "งั้นเหรอ? ถ้าเธอแน่จริง ลองถามเธอสิว่าทำไมบทเพลงที่คุณแต่งขึ้นมาเพื่อเป็นไฮไลท์ของงาน ถึงมีทำนองที่ 'บังเอิญ' ไปซ้ำกับงานเก่าของฉันในเดโมเมื่อสองปีก่อน" รินรดาแสยะยิ้มบางๆ เธอหยิบแฟลชไดร์ฟสีเงินออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะกลางห้อง ราวกับวางระเบิดเวลาทิ้งไว้ตรงหน้าผม "คุณเป็นนักดนตรีที่มีเกียรติ โซ่... อย่าให้ความรักความหลงทำลายชื่อเสียงที่คุณสร้างมาด้วยการถูกตราหน้าว่า 'ขี้ก๊อป' เลยนะ" ผมกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นี่คือแผนการของเธอสินะ... การสร้างสถานการณ์ที่บีบบังคับให้ผมต้องเลือกระหว่างความฝันของชมรม หรือการยอมสยบให้เธอเพื่อปกปิดความลับที่ถูกกุขึ้นมานี้ "คุณก็รู้ว่ามันไม่จริง" ผมก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้ผมเห็นประกายแห่งชัยชนะในดวงตาคู่นั้น "คุณไม่มีวันทำลายความตั้งใจของพวกเราได้หรอกครับ" "งั้นเหรอครับ... แล้วถ้าคลิปนี้หลุดออกไปตอนที่วงของพวกคุณกำลังโซโล่สดบนเวทีใหญ่ล่ะ คิดว่าผู้ชมจะสนใจฟังเสียงกีตาร์ หรือจะสนใจข่าวฉาวที่ว่า 'พระเอกคณะนิเทศฯ ขโมยผลงานแฟนเก่า' กันมากกว่า?" รินรดาหมุนตัวหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักเปิดออกเต็มแรง เมโลดี้ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเธอกลับดูดุดันและแข็งกร้าวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เธอไม่ได้ดูแตกสลายอย่างที่ผมกังวล เธอเดินตรงเข้าไปหารินรดาด้วยจังหวะการก้าวที่มั่นคง "เชิญเลยค่ะ" เมโลดี้พูดขึ้น เสียงของเธอไม่ได้สั่นแม้แต่นิดเดียว "เชิญปล่อยข่าวให้เต็มที่เลย" รินรดาชะงัก ชะโงกหน้ามองเด็กสาวรุ่นน้องด้วยความงุนงง "เธอพูดเรื่องอะไร?" "ถ้าพี่คิดว่าการเอาเรื่องโกหกมาข่มขู่จะทำให้พวกเรากลัว พี่คิดผิดแล้วค่ะ" เมโลดี้หยิบสมุดโน้ตเล่มหนาที่เต็มไปด้วยลายมือยุกยิกของเธอออกมาเปิดกางออก "ในนี้มีบันทึกจังหวะการแต่งเพลงของฉันตั้งแต่วันแรกที่เริ่มเขียนเมโลดี้แต่ละตัวโน้ต มีวัน เวลา และพยานที่เห็นกระบวนการสร้างเพลงนี้ขึ้นมา ถ้าพี่อยากจะพิสูจน์ความจริง เราก็มาเปิดเวที 'โชว์หลักฐาน' กันต่อหน้าสาธารณชนดีไหมคะ? ฉันยินดีมากที่จะให้คนทั้งมหาลัยได้เห็นว่า ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายก๊อปปี้งานใครกันแน่... พร้อมจะจบอาชีพในวงการดนตรีด้วยคดีละเมิดลิขสิทธิ์จริงๆ ใช่ไหมคะ?" อากาศในห้องซ้อมดูเหมือนจะเย็นเฉียบลงฉับพลัน รินรดาหน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง เธอคงไม่คาดคิดว่าเด็กสาวที่ดูเงียบขรึมและอ่อนไหวคนนี้ จะมี 'เขี้ยวเล็บ' ซ่อนอยู่ข้างใน "เธอมันก็แค่เด็กอวดดี..." รินรดาแค่นเสียงลอดไรฟัน "ค่ะ ฉันอาจจะเด็ก แต่อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าอะไรควรค่าแก่การปกป้อง" เมโลดี้หันมาสบตาผม สายตาของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญที่ทำให้ผมรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในอก "โซ่... เรามีซ้อมต่อไหมคะ? เพลงของพวกเรายังไม่สมบูรณ์ และฉันไม่อยากให้เวลาที่เหลืออยู่นี้เสียไปกับคนที่ไม่เห็นคุณค่าของศิลปะเลย" ผมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความโล่งใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ผมพยักหน้าให้เธออย่างหนักแน่น ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะก้าวไปคว้ากีตาร์ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้น เธอหยุดชะงัก มองหน้าจอเพียงครู่เดียวแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นหัวเราะที่ฟังดูน่าขนลุก "ได้... จะซ้อมก็ซ้อมไป" รินรดาเก็บของใส่กระเป๋าด้วยท่าทีใจเย็นอย่างน่าประหลาด "แต่ฉันบอกไว้ก่อนนะ โซ่... พรุ่งนี้งานแถลงข่าวคอนเสิร์ตใหญ่ ทางคณะจะประกาศรายชื่อ 'แขกรับเชิญพิเศษ' ที่จะมาขึ้นเวทีกับพวกคุณ... ซึ่งเป็นคนที่คุณปฏิเสธไม่ได้แน่นอน" เธอก้าวผ่านตัวผมไปพร้อมกับกระซิบที่ข้างหู "เตรียมตัวรับมือกับความพินาศให้ดีล่ะ เพราะเกมนี้ฉันไม่ได้เล่นคนเดียว" รินรดาเดินจากไป ทิ้งให้เราสองคนยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว เมโลดี้ยังคงนิ่งค้าง สายตาของเธอมองไปยังบานประตูที่ปิดลง ก่อนจะค่อยๆ หันมาหาผมด้วยใบหน้าที่เริ่มซีดเผือด "โซ่... พี่รินเขาหมายความว่ายังไง?" เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะที่แสงไฟในห้องซ้อมเริ่มกะพริบถี่ๆ ราวกับระบบไฟฟ้ากำลังจะมีปัญหา หรือใครบางคนกำลังจะปิดสวิตช์ทุกอย่างลงจริงๆ ผมยังไม่ทันได้ตอบคำถาม เสียงเคาะประตูห้องซ้อมก็ดังขึ้นอย่างแรง... ตามมาด้วยร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต คนที่ทำให้ผมต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ เพราะนั่นคือคนเดียวในมหาวิทยาลัยที่ผมไม่ต้องการให้มาเห็นสภาพของวงในตอนนี้มากที่สุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในท่วงทำนองนี้ด้วยกันนะครับครับ