เปิดภาคเรียนใหม่กับการแข่งขัน

"ถ้านายยังไม่หยุดเคาะจังหวะมั่วๆ แบบนั้น อีกห้านาทีฉันจะเอาไม้กลองฟาดหัวนายแทนฉาบนะกัปตัน!" เสียงตวาดแหลมสูงของเมโลดี้ดังแทรกผ่านเสียงหึ่งของแอมป์ที่ยังไม่ได้ปรับจูนจนก้องไปทั่วห้องซ้อมดนตรีประจำชมรม กัปตันที่นั่งอยู่หลังกลองชะงักมือทันที เขาไม่ได้โกรธเคือง ทว่าแววตาที่ปกติจะขี้เล่นกลับดูหม่นแสงลงอย่างประหลาด เขาแค่นหัวเราะในลำคอแล้วโยนไม้กลองลงบนสแนร์เสียงดัง *ปึ้ก* "โทษทีว่ะ... ใจมันลอยไปไกล" กัปตันพึมพำขณะเสยผมที่เปียกชื้นเหงื่อ ผมยืนนิ่งอยู่กลางห้อง มือที่กำคอกีตาร์ไฟฟ้าแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ผมมองดูความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นราวกับหมอกควัน ทั้งที่วันนี้ควรจะเป็นวันเริ่มภาคเรียนใหม่ที่เต็มไปด้วยความสดใสของการเตรียมตัวลงแข่งดนตรีระดับมหาวิทยาลัย แต่บรรยากาศในห้องกลับกดดันเสียจนผมแทบหายใจไม่ออก เมโลดี้เบือนหน้าหนี เธอสะพายเบสตัวเก่งไว้แนบกาย แผ่นหลังบางที่ดูโดดเดี่ยวของเธอมันกระตุ้นความรู้สึกผิดในใจผมอย่างรุนแรง "กัปตัน... นายเก็บอะไรไว้กันแน่" ผมถามทำลายความเงียบ เสียงของผมต่ำและหนักแน่น "เรื่องที่นายบอกว่าถ้าเราพลาดการแข่งนี้ เมโลดี้จะ 'สูญเสียตลอดกาล' มันหมายความว่ายังไง" เมโลดี้หันขวับมามองผม แววตาของเธอสั่นระริก เธอพยายามจะเอ่ยปากห้าม แต่กัปตันกลับยกมือขึ้นปรามไว้ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้กลอง เดินตรงเข้ามาหาผม ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนผมได้กลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เขาแอบไปสูบหลังตึก ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับกัปตันเลย "นายรู้ไหมว่าคนอย่างฉันน่ะ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ จะไม่เอาเรื่องความตายมาล้อเล่นหรอกนะโซ่" กัปตันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม "ครอบครัวเมโลดี้ไม่ได้มีแค่กีตาร์โปร่งเก่าๆ นั่นหรอก แต่มันมี 'พันธสัญญา' บางอย่างที่เธอกำลังแบกไว้... และถ้าปีนี้เราไม่ชนะเลิศในการแข่งระดับมหาลัย สิ่งเดียวที่เธอรักที่สุดในชีวิตจะถูกยึดไปตลอดกาล" "สิ่งที่เธอรักที่สุด... หมายถึงกีตาร์ของพ่อเธอเหรอ?" ผมถามด้วยใจที่เต้นรัว "มากกว่านั้น... คือตัวตนของเธอเองต่างหาก" เมโลดี้แทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอเดินเข้ามาใกล้เราสองคน ก่อนจะวางมือลงบนสายเบส "ฉันไม่ได้มาเล่นดนตรีเพื่อความสนุกเหมือนพวกนายทุกคนหรอกนะโซ่ ฉันมาที่นี่เพื่อดึงจังหวะสุดท้ายของชีวิตที่พ่อทิ้งไว้ให้" ผมมองใบหน้าของเธอที่ดูเปราะบางเหมือนแก้วเจียระไน แต่กลับมีความแข็งแกร่งซ่อนอยู่ข้างใน ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงสร้างกำแพงไว้สูงนัก ไม่ใช่เพราะเธอไม่ชอบใคร แต่เพราะเธอไม่สามารถอนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอได้ "ถ้าอย่างนั้น" ผมดีดสายกีตาร์ไฟฟ้าหนึ่งครั้ง เสียงคลีนใสที่เต็มไปด้วยพลังกังวานไปทั่วห้อง "เราจะไม่ได้แค่ไปแข่งเพื่อเอาถ้วยรางวัล แต่เราจะแข่งเพื่อรักษาทุกอย่างที่เธอยึดถือไว้... ผมสัญญาว่าชมรมเราจะไม่มีใครต้องสูญเสียอะไรทั้งนั้น" "ทำเป็นพูดดีไป" เสียงหวานเย็นชาที่คุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตูห้องซ้อม เราทั้งสามคนหันไปมองพร้อมกัน รินรดาในชุดนักศึกษาที่เนี้ยบกริบยืนกอดอกพิงกรอบประตู เธอยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของความมั่นใจที่ดูถูกคนอื่นได้เสมอ เธอเดินเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่ทำให้คนในชมรมคนอื่นๆ ที่แอบดูอยู่พากันถอยกรู "การแข่งดนตรีระดับมหาลัยปีนี้ กรรมการไม่ใช่คนเดิมนะโซ่" รินรดาเว้นจังหวะ เดินเข้ามาลูบไล้สายกีตาร์ของผมอย่างถือวิสาสะ "และบังเอิญเหลือเกินที่หนึ่งในคณะกรรมการตัดสิน... คือคนที่ถือครองกรรมสิทธิ์ 'บ้านหลังสุดท้าย' ที่ครอบครัวเมโลดี้กำลังพยายามไถ่คืนอยู่" ความเงียบเข้าปกคลุมทันที ความเย็นวาบวิ่งผ่านสันหลังผมเมื่อเห็นสีหน้าของเมโลดี้ที่ซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด รินรดาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบจดหมายซองสีขาวนวลจากกระเป๋าถือยื่นให้เมโลดี้ "อ้อ... แล้วก็ไม่ต้องรีบขอบคุณฉันนะ เพราะฉันเพิ่งได้รับโทรศัพท์เมื่อครู่นี้เองว่า ทางผู้จัดงานเพิ่งตัดสินใจ 'ตัดสิทธิ์' วงของพวกเธอออกจากการแข่งขัน โดยอ้างว่าสมาชิกในวงมีประวัติไม่โปร่งใส" รินรดาขยิบตาให้ผม ทิ้งทวนด้วยคำพูดที่เหมือนคำสาปแช่ง "โชคดีนะที่รัก... หวังว่ากีตาร์โปร่งของเธอ จะดังพอที่จะกลบเสียงร้องไห้เวลาที่ทุกอย่างพังทลายลงในวันพรุ่งนี้" เมโลดี้รับซองจดหมายนั้นไป มือของเธอสั่นเทาจนจดหมายร่วงหล่นลงกับพื้น ผมรีบก้าวเข้าไปหาเธอ แต่ก่อนที่ผมจะคว้าตัวเธอไว้ได้ เมโลดี้ก็ก้มลงเก็บจดหมาย แล้วเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... มันไม่ใช่ความเศร้า แต่มันคือความแค้นที่จุดประกายขึ้น "โซ่" เธอเรียกชื่อผม น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว "ถ้าเราถูกตัดสิทธิ์... งั้นเราก็จะขึ้นแสดงในฐานะ 'วงเถื่อน' บนเวทีนั้น" ผมมองเห็นแสงไฟจากข้างนอกส่องกระทบใบหน้าของเธอ เธอไม่ได้กำลังขอความช่วยเหลือ แต่เธอกำลังประกาศสงครามกับโชคชะตาที่กำลังจะพรากทุกอย่างไปจากเธอ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในท่วงทำนองนี้เสมอมานะครับ!