ปิดเทอมกลางคั่นจังหวะรัก

“มึงจะเก็บอาการไว้แบบนี้อีกนานแค่ไหนวะไอ้กัปตัน?” ผมถามออกไปในความเงียบที่ปกคลุมห้องซ้อมดนตรี เสียงของผมก้องสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่า ขณะที่กัปตันยังคงยืนนิ่ง มือของเขากำไม้กลองไว้แน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เมโลดี้เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ร่างบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยราวกับกำลังพยายามกั้นกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่ปะทุขึ้นมา “ถ้ามึงรู้แล้ว จะถามทำไมครับโซ่” กัปตันหันมาสบตาผม แววตาที่เคยฉายแววทะเล้นขี้เล่นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตัดพ้อและจริงจังอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน “คำตอบที่มึงเห็นในแววตาของกู… มันก็น่าจะชัดเจนพออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?” บรรยากาศในห้องอัดเสียงที่เคยเป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของเรา กลายเป็นพื้นที่ที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของสายกีตาร์เก่าๆ และเหงื่อจางๆ ไม่สามารถกลบความตึงเครียดที่แทรกซึมเข้ามาได้เลย เมโลดี้ขยับตัวเล็กน้อย เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออก มันมีความรู้สึกผิดเจือปนอยู่กับความสับสนที่ลึกสุดหัวใจ “พวกเราเป็นเพื่อนกันนะกัปตัน” ผมพยายามดึงสติให้กลับมาที่ความสัมพันธ์ที่เราสร้างร่วมกันมา “การที่มึงรู้สึกแบบนี้... มึงกำลังทำลายทุกอย่างที่พวกเรามี” “ทำลาย?” กัปตันหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยิน “มึงกับกูนิยามคำว่าเพื่อนไม่เหมือนกันหรอกโซ่ ในขณะที่มึงมองเห็นเมโลดี้เป็นแค่คนสำคัญที่มึงอยากปกป้อง แต่สำหรับกู... เธอคือจังหวะที่กูรอคอยมาตลอดชีวิต” เมโลดี้เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอเดินก้าวเข้ามาหาผมหนึ่งก้าว ทว่าสายตาของเธอกลับเหลือบไปมองกัปตันด้วยความสงสาร “กัปตัน... เราคุยกันเรื่องนี้แล้วไม่ใช่เหรอคะ... ไม่สิ... เราไม่ควรพูดเรื่องนี้กันอีก” คำว่า ‘คะ’ ที่หลุดออกมาจากปากเธอไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น แต่มันกลับตอกย้ำว่าเธอกำลังพยายามรักษาระยะห่างจากความเจ็บปวดที่กัปตันกำลังหยิบยื่นให้ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอกที่กำลังยืนมองภาพความสัมพันธ์ที่กำลังแตกสลายต่อหน้าต่อตา โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากกำกีตาร์ในมือไว้แน่น “ปิดเทอมนี้พวกมึงคงได้มีเวลาคิดทบทวนกันให้ดี” ผมตัดสินใจพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ราบเรียบที่สุด “การที่วงเราต้องพักการซ้อมเพื่อแยกย้ายไปเคลียร์ปัญหาชีวิต มันอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้นะ” “คิดเหรอว่าเวลาแค่ปิดเทอมมันจะล้างความรู้สึกที่กูมีได้?” กัปตันเดินผ่านหน้าผมไป เขาหยุดลงข้างๆ เมโลดี้ชั่วครู่ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดผ่านไหล่เธอไปอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหันมามองผมเป็นครั้งสุดท้าย “มึงมันโชคดีเกินไปโซ่ มึงโชคดีจนไม่รู้ว่าคนบางคนต้องพยายามแค่ไหนกว่าจะได้ยืนในจุดที่มึงยืนอยู่อย่างง่ายดาย” เขาสะพายกระเป๋าไม้กลองขึ้นบ่าแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ดังจนหูอื้อ ผมมองเมโลดี้ที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น แสงไฟสีส้มสลัวในห้องซ้อมทำให้ใบหน้าของเธอมีมิติที่ซับซ้อน ผมเห็นหยดน้ำตาใสๆ คลออยู่ที่หน่วยตาคู่นั้น แต่มันไม่ไหลลงมา “โซ่คะ...” เธอเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้” “ผมรู้ครับ” ผมเดินเข้าไปใกล้ พยายามจะคว้ามือเธอมากุมไว้ แต่เธอกลับถอยหลังหนีราวกับว่าสัมผัสของผมคือไฟที่ลวกผิวหนัง “เราทุกคนต่างก็เป็นมนุษย์นะเมโลดี้ ความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้ แต่มันจัดการกันได้... ผมแค่อยากให้เรารักษาความฝันของวงเราไว้ก่อนที่จะเสียมันไปจริงๆ” “บางที... ความฝันมันอาจจะไม่สำคัญเท่ากับความจริงที่เรากำลังเผชิญอยู่ก็ได้นะ” เธอพึมพำ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปหยิบกีตาร์โปร่งคู่ใจใส่เคส “ปิดเทอมนี้... อย่าเพิ่งติดต่อมาเลยนะโซ่ ฉันต้องการเวลา” เธอก้าวเท้าเดินออกจากห้องซ้อมไปทิ้งให้ผมยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางเครื่องดนตรีที่ไร้เสียง ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้กลองของกัปตัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขายังคงติดอยู่ที่ผนักพิง ผมนึกถึงคำพูดของเขา ทุกอย่างที่เขาทำมาตลอด การดูแลใส่ใจเมโลดี้ จังหวะกลองที่คอยหนุนหลังเธออยู่เสมอ มันไม่ใช่แค่เพื่อน... มันคือการยอมแลกทุกอย่างเพื่อคนเพียงคนเดียว จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงผมก็สั่นครืด มันเป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของผมแทบหยุดชะงัก *‘ถ้าอยากรู้ว่าความลับที่กัปตันซ่อนไว้เกี่ยวกับเมโลดี้คืออะไร... ให้มาที่สตูดิโอเก่าหลังคณะในอีกสิบนาที อย่าบอกใครเชียวล่ะ เพราะถ้ามึงมาคนเดียว มึงอาจจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล’* ผมเงยหน้าขึ้นมองประตูห้องซ้อมที่ปิดสนิท แสงไฟในทางเดินกะพริบถี่ๆ ราวกับจะเตือนภัยบางอย่าง ผมรู้ดีว่านี่อาจจะเป็นกับดักของรินรดาหรือใครก็ตามที่หวังจะปั่นหัวผม แต่เมื่อนึกถึงแววตาของกัปตันเมื่อครู่ ผมก็รู้ว่าผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้าวออกไปเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล ความลับที่กัปตันซ่อนไว้คืออะไรกันแน่ และทำไมมันถึงเกี่ยวข้องกับเมโลดี้ขนาดที่ต้องใช้คำว่า ‘สูญเสียตลอดกาล’? ผมกระชับสายกีตาร์ที่สะพายอยู่ แล้วตัดสินใจก้าวเท้าออกไปสู่ความมืดมิดที่รออยู่เบื้องหน้า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านท่วงทำนองของความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ไปกับผมนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง