ที่พึ่งในเวลาที่อ่อนแอ

“เลิกทำหน้าเหมือนโลกจะแตกเสียทีเถอะครับ เมโลดี้” เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องซ้อมดนตรีที่เงียบเชียบ ผมไม่ได้หันไปมองเธอโดยตรง แต่สายตากลับจดจ้องอยู่กับการปรับจูนสายกีตาร์ไฟฟ้าตัวเก่ง ความสั่นสะเทือนของสายเหล็กที่ส่งผ่านปลายนิ้วดูเหมือนจะซื่อสัตย์กว่าความรู้สึกของคนที่นั่งขดตัวอยู่ตรงมุมห้องเสียอีก เมโลดี้ไม่ตอบ เธอเพียงแค่ซุกใบหน้าลงกับเข่าที่กอดไว้แน่น ไหล่บางที่สั่นเทาเล็กน้อยนั่นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับความกดดันที่เธอได้รับจากเหตุการณ์เมื่อตอนเย็น—การปรากฏตัวของรินรดาที่จงใจเข้ามาปั่นหัวเธอให้แตกสลายด้วยถ้อยคำที่อ้างสิทธิ์ในตัวผม ผมวางกีตาร์ไฟฟ้าลง แล้วคว้ากีตาร์โปร่งไม้โรสวูดตัวโปรดที่วางพิงไว้ข้างตัวแทน ความเงียบในห้องนี้มันหนักอึ้งเกินไปสำหรับผม ผมไม่ชอบเห็นรอยร้าวในแววตาของคนตรงหน้าเลยสักนิด “รู้ไหมครับ... ดนตรีมันก็เหมือนคนนั่นแหละ บางทีมันก็ต้องมีการคลายสายบ้าง เพื่อไม่ให้มันตึงจนเกินไปจนขาดผึง” ผมเกริ่นพลางดีดคอร์ด C Major ออกไปเบาๆ เสียงกังวานใสของสายกีตาร์โปร่งทำลายความเงียบลงอย่างนุ่มนวล เมโลดี้เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้แดงก่ำ เธอปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ “โซ่... ทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องโดนอะไรแบบนี้ด้วย? ฉันแค่อยากเล่นดนตรี ไม่ได้อยากเป็นศัตรูของใคร” “ไม่มีใครอยากเป็นศัตรูของใครหรอกครับ แต่บางทีเสียงเพลงมันก็ต้องการความขัดแย้งเพื่อสร้างทำนองที่สมบูรณ์” ผมขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิด ก่อนจะเริ่มใช้นิ้วเกากีตาร์เป็นจังหวะเนิบช้าและอบอุ่น ผมจำได้ว่าเธอชอบเพลงแนวอคูสติกบัลลาด ผมจึงเลือกเมโลดี้ที่คุ้นเคยในวันวาน เสียงกีตาร์ค่อยๆ เคลื่อนตัวราวกับสายน้ำที่ไหลผ่านโขดหิน ผมมองดูเธอนิ่งๆ สังเกตเห็นลมหายใจของเธอเริ่มสอดประสานไปกับจังหวะเพลงที่ผมเล่น ผมไม่ได้ต้องการคำอธิบายจากเธอ ผมแค่ต้องการให้เธอรู้ว่าในเวลาที่โลกดูเหมือนจะบิดเบี้ยวไปหมด ผมยังคงเป็นจังหวะที่คงที่ที่สุดให้กับเธอ “ฟังนะ...” ผมกระซิบ เสียงของผมกลืนไปกับโน้ตตัวสุดท้ายของท่อนฮุก “ไม่ว่ารินจะพูดอะไร หรือใครจะมองคุณยังไง แต่มือเบสคนนี้คือคนเดียวที่ผมอนุญาตให้ยืนข้างๆ ตอนอยู่บนเวที... และในชีวิตจริง” เมโลดี้ชะงักไป เธอจ้องมองผม สายตาที่สั่นคลอนเริ่มมีความมั่นคงขึ้นเล็กน้อย “นายพูดจริงเหรอโซ่? หรือนายแค่สงสารฉัน?” “ผมไม่เคยเอาความรู้สึกตัวเองมาล้อเล่นกับเรื่องดนตรีครับ” ผมวางกีตาร์ลงข้างตัว แล้วยื่นมือไปแตะหลังมือเธอเบาๆ สัมผัสที่แผ่วเบาแต่หนักแน่นด้วยความจริงใจ “ความรู้สึกที่ผมมอบให้คุณ มันเหมือนกับคอร์ดที่ผมเพิ่งเล่นไป มันอาจจะไม่มีความหมายพิเศษอะไรในเชิงทฤษฎี แต่ถ้าขาดมันไป เพลงทั้งเพลงก็ไม่สมบูรณ์” ห้องซ้อมทั้งห้องดูเหมือนจะเล็กลงทันทีเมื่อความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบที่กดดัน มันเป็นความเงียบที่อบอวลไปด้วยความสับสนที่น่าค้นหา ผมเห็นรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของเธอ มันเป็นรอยยิ้มที่บอบบางราวกับดอกไม้ที่เพิ่งผ่านพ้นพายุฝน ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศจะหวานล้ำไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องซ้อมที่แง้มเอาไว้ “คอร์ดที่นายบอกว่าสำคัญน่ะ... หวังว่าคงไม่ใช่คอร์ดเดิมที่นายเคยสัญญาไว้กับฉันตอนที่เราคบกันนะ โซ่” เสียงที่คุ้นเคยและแฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้น รินรดาก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสง่างามผิดกับคนในห้อง เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่ในมือถือโทรศัพท์ที่กำลังเปิดหน้าจอค้างไว้ ซึ่งเป็นรูปถ่ายเหตุการณ์เมื่อครู่ในมุมที่ดูเหมือนว่าผมกำลังกอดเมโลดี้จากด้านหลัง เมโลดี้หน้าถอดสีทันทีที่เห็นรูปในหน้าจอ ส่วนผม... ความรู้สึกโกรธเริ่มพุ่งพล่านขึ้นในอก นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของคนรักเก่า แต่มันคือการวางแผนทำลายชื่อเสียงของชมรมดนตรีอย่างเลือดเย็น “เธอทำแบบนี้ทำไม ริน?” ผมถาม น้ำเสียงเย็นเยียบจนตัวผมเองยังตกใจ รินรดาแสยะยิ้มก่อนจะกดส่งข้อความบางอย่าง “ฉันไม่ได้ทำลายใครหรอกโซ่ ฉันแค่กำลังจะปล่อยคลิปนี้ลงเพจมหาลัย... แล้วมาดูกันว่า แฟนคลับที่คลั่งไคล้นาย จะยอมรับได้ไหมที่เห็นว่ามือกีตาร์ในดวงใจ กำลังคบซ้อนกับยัยมือเบสจืดชืดคนนี้!” นิ้วของเธอกำลังจะแตะลงบนปุ่ม ‘โพสต์’ กลางอากาศ เมโลดี้ผุดลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว ส่วนผมได้แต่กำคอกีตาร์แน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน นี่คือกับดักที่ผมไม่คิดว่าจะได้รับมือในวันที่เรากำลังจะเริ่มต้นทำความเข้าใจกัน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองในหัวใจของผมและเมโลดี้นะครับ