เพลงนี้เพื่อเธอ

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ เมโลดี้!" ผมตะโกนออกไปโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือของผมทำให้บรรยากาศในห้องซ้อมดนตรีที่เคยคึกคักดูแคบลงถนัดตา เมโลดี้ชะงัก นิ้วชี้ของเธอยังคงค้างอยู่เหนือหน้าจอโทรศัพท์ แสงสีฟ้าจากหน้าจอส่องสะท้อนเข้ากับดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหว เธอหันมามองผม ช้าๆ ราวกับเครื่องจักรที่กลไกกำลังขัดข้อง "โซ่... นายจะห้ามทำไม ในเมื่อความจริงมันก็คือความจริง" น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย แต่มันบาดลึกเหมือนใบมีดที่ค่อยๆ กรีดลงบนเนื้อไม้ของกีตาร์โปร่งตัวเก่งของผม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจติดขัดของเมโลดี้ กับเสียงหัวใจของผมที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ผมวางกีตาร์ไฟฟ้าลงบนขาตั้งอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเธอทีละนิด "ถ้าเธอโพสต์สิ่งนั้นลงไป ทุกอย่างที่พวกเราสร้างมา... ทุกความรู้สึกที่มันกำลังก่อตัวขึ้น มันจะพังทลายลงในพริบตา" ผมพูดพลางสบตาเธออย่างจริงจัง "เธอไม่ได้กำลังบอกความจริงกับคนอื่น เธอแค่กำลังลงโทษตัวเองด้วยคำโกหกของคนอื่นต่างหาก" เมโลดี้ลดโทรศัพท์ลง แววตาของเธอเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความโศกเศร้าที่ผมอ่านไม่ออก เธอเดินเลี่ยงผมไปทางหน้าต่างที่ปิดสนิท มองออกไปข้างนอกอย่างไร้จุดหมาย "นายไม่เข้าใจหรอกโซ่ อดีตมันเป็นเหมือนเงาที่ตามติดตัวฉันมาตลอด ต่อให้ฉันจะหนีไปไกลแค่ไหน รินรดาก็มีวิธีทำให้มันกลับมาฉายซ้ำอยู่ดี" ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง คำชื่อนั้นกระตุกหัวใจผมจนเจ็บแปลบ รินรดากำลังเล่นเกมที่สกปรกเกินกว่าที่เมโลดี้จะรับมือไหวเพียงลำพัง ผมเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ผมเตรียมไว้ในใจมาตลอดสัปดาห์ "งั้นลองฟังนี่ดูไหม..." ผมหยิบกีตาร์โปร่งตัวเก่าของผมขึ้นมา มันเป็นตัวที่ผมมักจะนั่งดีดเล่นเวลาที่สมองตื้อตัน นิ้วของผมเริ่มกรีดสายกีตาร์เบาๆ จังหวะมันเริ่มช้า เนิบนาบ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น ผมไม่ได้เลือกเพลงฮิตตลาดทั่วไป แต่เป็นเมโลดี้ที่ผมแต่งขึ้นใหม่โดยเฉพาะ สำหรับผู้หญิงที่ชอบซ่อนความเศร้าไว้ใต้เสียงเบสหนักๆ ของเธอ เสียงโน้ตตัวแรกที่เปล่งออกมามีความกังวานและอ่อนโยน เหมือนกับกำลังบอกให้เธอได้พักจากโลกที่โหดร้ายนี้เสียที เมโลดี้หันกลับมามองผม แววตาของเธอที่เคยหม่นหมองเริ่มเปลี่ยนไป เธอขยับเข้ามาใกล้ผมอย่างไม่รู้ตัว มือที่เคยสั่นเทาเริ่มกำแน่นเข้าหากันตามจังหวะเพลงที่ผมดีด สายตาของเธอดึงดูดเข้ากับท่วงทำนองที่ผมพยายามจะสื่อสารออกไป มันไม่ใช่แค่เพลง แต่มันคือคำสัญญาที่ไม่มีตัวอักษร "ผมแต่งเพลงนี้... ให้เธอ" ผมกระซิบขณะที่นิ้วยังคงรัวพริ้วอยู่บนคอกีตาร์ "ทุกโน้ตที่เธอได้ยิน คือคำพูดที่ผมไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ ในตอนที่รินรดาทำลายความเชื่อใจของเธอ" เธอเบิกตากว้างเล็กน้อย ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าผมมองเห็นทุกอย่างที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด เพลงที่ผมบรรเลงค่อยๆ เร่งจังหวะขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นความหวาดระแวงค่อยๆ พังทลายลง แทนที่ด้วยความสับสนที่เริ่มปนเปไปกับความหวั่นไหว ทันใดนั้น เสียงประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังปูน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่ผมจดจำได้แม่นยำทำเอาผมหยุดดีดกีตาร์กะทันหันจนสายสั่นค้าง "แหม... ดูเหมือนว่าบรรยากาศจะกำลังพาไปเลยนะ" รินรดาก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่ง เธอจ้องมองผมสลับกับเมโลดี้ ก่อนจะวางเอกสารลงบนโต๊ะกลางห้องอย่างจงใจ "ฉันว่าพวกเธอควรเลิกซ้อมเพลงรักน้ำเน่าพวกนี้ แล้วมาดู 'ความจริง' ที่จะทำให้ทุกอย่างจบลงสักที... โซ่... นายคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างเมโลดี้จะคู่ควรกับนายจริงๆ หลังจากเห็นสิ่งที่อยู่ในนี้?" เมโลดี้ตัวแข็งทื่อทันทีที่เห็นซองเอกสารนั้น เธอหันไปมองรินรดาด้วยความตระหนก ก่อนจะเบนสายตามาที่ผมด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะถอยห่างจากผมออกไปอีกครั้ง ความเปราะบางที่ผมเพิ่งพยายามรักษามาตลอดกำลังจะแตกสลายลงต่อหน้าต่อตาผมเพียงเพราะกระดาษไม่กี่แผ่นในซองนั้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามบทเพลงแห่งหัวใจในครั้งนี้ด้วยนะครับ "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" จะรอทุกคนในตอนต่อไปนะครับ