การกลับมาของใครบางคน

"มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะเมโลดี้ ฟังผมก่อน" ผมพยายามก้าวเข้าไปหาเธอ แต่เมโลดี้กลับถอยกรูดไปจนหลังชนกับชั้นวางโน้ตเพลงในห้องซ้อมดนตรี ดวงตาคู่สวยที่ปกติมักจะฉายแววละมุนละไมยามเธอกดคอร์ดกีตาร์โปร่ง บัดนี้กลับสั่นไหวและพร่ามัวไปด้วยความสับสน ซองเอกสารสีน้ำตาลที่เธอถือไว้ถูกกำจนยับยู่ยี่ มันเป็นหลักฐานของอดีตที่ผมพยายามจะทิ้งไว้ข้างหลัง แต่ในวินาทีนี้ มันกลับกลายเป็นกำแพงสูงชันที่กั้นกลางระหว่างเรา "เราเป็นแค่คนรู้จักกันไม่ใช่เหรอโซ่?" เสียงของเธอเบาหวิว แต่มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผมมากกว่าเสียงตะโกนใดๆ "แล้วกระดาษพวกนี้... บันทึกการรักษา... หรือว่าข้อตกลงอะไรก็ตามที่เธอกับเขามี... มันหมายความว่ายังไง" รินรดาที่ยืนอยู่เบื้องหลังเงียบมาตลอดตั้งแต่เดินเข้ามา เธอเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนแต่กลับเยือกเย็นจนน่าขนลุก เธอขยับกายเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผมเคยคุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก แต่วันนี้มันกลับทำให้ผมรู้สึกคลื่นไส้มากกว่าจะถวิลหา "โซ่ไม่ได้บอกเธอสินะคะว่าจริงๆ แล้วเรายังไม่ได้จบกันอย่างเป็นทางการ" รินรดาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอเดินเข้ามาใกล้ผมแล้ววางมือลงบนต้นแขนอย่างถือวิสาสะ ผมสะบัดแขนออกทันที ความโกรธเริ่มพลุ่งพล่านในอก "ริน อย่าเล่นลิ้นแบบนี้ คุณก็รู้ว่าเราจบกันไปตั้งแต่วันที่คุณตัดสินใจเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามอง" "แต่ตอนนี้ฉันกลับมาแล้วไงคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น ดวงตาของเธอไม่ได้มองมาที่ผม แต่จ้องเขม็งไปที่เมโลดี้ "และฉันก็มีสิทธิ์ในสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน... เสมอ" บรรยากาศในห้องซ้อมที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและท่วงทำนองดนตรีบัดนี้กลับเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเมโลดี้ เธอวางซองเอกสารลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋ากีตาร์ของเธอขึ้นสะพายหลัง มือของเธอสั่นเทาจนผมแทบจะพุ่งเข้าไปประคอง แต่มันกลับถูกต้านไว้ด้วยสายตาที่เย็นชาของเธอ "ฉันไม่ต้องการคำอธิบาย" เมโลดี้พูดพลางก้มหน้า "ฉันแค่อยากรู้ว่าที่ผ่านมา... ความรู้สึกที่เธอแสดงออกมาทั้งหมด มันเป็นความจริง หรือเป็นแค่การแสดงเพื่อให้เธอก้าวข้ามผ่านอดีตที่ยังติดค้างอยู่กับเขากันแน่" ประโยคนั้นของเธอเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจผมโดยตรง ผมอยากจะตะโกนบอกเธอว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อเธอมันจริงแท้ยิ่งกว่าเสียงดนตรีที่ผมบรรเลง แต่มันจะมีความหมายอะไร ในเมื่อรินรดายืนอยู่ตรงนี้ และเอกสารในซองนั่นยังคงเป็นเครื่องหมายคำถามที่ผมยังหาคำตอบมาอธิบายให้เธอเข้าใจไม่ได้ "เมโลดี้ หยุดเดี๋ยวนี้!" ผมคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเดินพ้นประตูห้องซ้อมไป "เธอจะถอยแบบนี้ไม่ได้นะ เรายังซ้อมเพลงของงานเฟสติวัลไม่จบ... และเรายังไม่ได้คุยกันเรื่องของเราเลย" "เพลงงั้นเหรอ?" เธอแค่นหัวเราะทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า "ดนตรีของเธออาจจะซื่อตรง แต่ความรู้สึกของเธอ... โซ่... มันไม่มีตัวโน้ตตัวไหนที่บอกฉันได้เลยว่าฉันเป็นใครในชีวิตของเธอจริงๆ" เธอสะบัดมือออกจากการกอบกุมของผมอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนจะเดินหายลับไปตามทางเดินของตึกคณะ ทิ้งให้ผมยืนจมอยู่กับความอ้างว้างในใจกลางห้องที่กว้างใหญ่ รินรดาไม่พูดอะไรอีก เธอเพียงแค่ยืนมองผมด้วยแววตาของผู้ชนะ รอยยิ้มมุมปากของเธอน่าเกลียดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา "ฉันบอกคุณแล้วว่าเธอไม่ใช่คู่ของคุณหรอกโซ่" รินรดาเดินเข้ามาใกล้กระซิบข้างหู "เพราะคนที่รู้ว่าคุณกลัวอะไร และคุณต้องการอะไรมากที่สุด... ก็มีแค่ฉันเท่านั้น" ผมกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน ความอดทนที่มีต่อผู้หญิงคนนี้สิ้นสุดลงแล้ว ผมหันกลับไปเผชิญหน้ากับเธอด้วยความนิ่งที่ซ่อนความดุเดือดเอาไว้ "คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่ริน? คุณไม่ได้รักผม คุณแค่ไม่ต้องการให้ใครได้ไปในสิ่งที่เคยเป็นของคุณเท่านั้นแหละ" "แล้วมันผิดตรงไหนล่ะคะ ในเมื่อของบางอย่างมันมีเจ้าของอยู่แล้ว" เธอหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ดึงรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ มันเป็นรูปของผมกับรินรดาในวันที่เรายังรักกันดี... แต่มันไม่ใช่รูปถ่ายธรรมดา เพราะข้างหลังรูปนั้นมีลายมือของผมเขียนกำกับไว้ว่า 'ความลับที่จะไม่มีวันเปิดเผย' หัวใจของผมตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่รินรดาคว่ำรูปใบนั้นลงและโชว์ข้อความที่ผมเคยเขียนทิ้งไว้ด้วยความคึกคะนองในวัยเด็ก ผมตระหนักได้ทันทีว่าเกมนี้มันอันตรายกว่าที่ผมคิดไว้มากนัก รินรดาไม่ได้แค่จะมาทวงคนรักคืน แต่เธอมาเพื่อทำลายทุกอย่างที่ผมพยายามสร้างขึ้นมาใหม่กับเมโลดี้ หากเมโลดี้เห็นสิ่งที่เขียนอยู่หลังรูปใบนี้... ความสัมพันธ์ของเราคงจบลงอย่างถาวรโดยไม่มีวันหวนคืน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังประตูห้องซ้อมที่แง้มอยู่ ผมหันไปมองด้วยความหวังว่าจะเป็นเมโลดี้ที่เปลี่ยนใจกลับมา... แต่สิ่งที่ผมเห็นกลับไม่ใช่เมโลดี้ คนคนนั้นคือ 'กัปตัน' เพื่อนสนิทของผมที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขามองที่ผมสลับกับรินรดา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสั่นคลอนยิ่งกว่าเดิม "โซ่... ฉันไปเจอเมโลดี้ที่หน้าคณะ แต่ดูเหมือนว่า... เธอไม่ได้อยู่คนเดียว เธอไปกับใครบางคน... คนที่เธอเองก็คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะกลับมาที่นี่ในตอนนี้" กัปตันเว้นวรรคหายใจอย่างหอบเหนื่อย เขามองไปที่รินรดาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร ก่อนจะหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่บีบคั้น "เขารออยู่ที่ลานจอดรถ... คนที่เป็นต้นเหตุของรอยแผลเป็นบนนิ้วมือของเมโลดี้... เขากลับมาหาเมโลดี้แล้วจริงๆ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองนี้ด้วยกันนะครับ