สายตาที่เปลี่ยนไป

“กัปตัน... นายพูดเล่นใช่ไหม?” ผมถามออกไปขณะที่หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ เหมือนจังหวะโซโล่กีตาร์ที่หลุดคีย์ในเพลงร็อกที่ควรจะเร้าใจ กลับกลายเป็นความหม่นหมองที่ชวนอึดอัด กัปตันไม่ตอบ เขาเพียงแค่เบือนหน้าหนี สายตาของเขามองตรงไปที่ประตูทางออกห้องซ้อมดนตรีที่เพิ่งปิดลง มือของเขาที่ยังกำไม้กลองแน่นสั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องจนได้ยินเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่ทำงานหนักหน่วง “เมโลดี้อยู่ข้างนอกนั่นใช่ไหม” ผมถามซ้ำ เสียงของผมแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “เขาไปรอเธอแล้ว... โซ่” กัปตันตอบเสียงต่ำ “คนคนนั้น ไม่ใช่แค่ความทรงจำ แต่มันคือกองไฟที่เคยเผาผลาญนิ้วมือของเมโลดี้จนเธอเกือบจะไม่ได้แตะกีตาร์อีกเลยตลอดชีวิต” ผมไม่รอฟังคำอธิบายต่อ ผมสาวเท้าผ่านกัปตันออกไปที่ลานจอดรถทันที ท้องฟ้าสีหม่นยามเย็นเหมือนจะส่งสัญญาณเตือนอะไรบางอย่าง แสงไฟจากสปอตไลท์ข้างทางสะท้อนเงาของร่างโปร่งที่ยืนพิงรถสปอร์ตคันหรูอยู่ตรงนั้น เขาดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา แต่สำหรับผม... ภาพนั้นกลับดูน่าสะอิดสะเอียน เมโลดี้ยืนอยู่ห่างจากเขาไปไม่กี่ก้าว เธออยู่ในชุดนักศึกษาที่ยับย่นเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวของเธอที่ผมมักจะเห็นมันดีดกีตาร์โปร่งอย่างพริ้วไหว บัดนี้กลับกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เธอไม่ได้มองหน้าเขา แววตาของเธอเหม่อลอยเหมือนคนกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจที่เคยทำลายชีวิต “ถ้าคุณยังไม่อยากให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้... ถอยห่างจากเธอซะ” ผมเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน แรงปะทะจากสายตาที่ผมส่งให้ผู้ชายคนนั้นดูเหมือนจะเป็นคำประกาศสงครามอย่างชัดเจน เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ผมเคยเกลียดที่สุด “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... โซ่ นายยังชอบเป็นอัศวินขี่ม้าขาวให้คนอื่นอยู่เหมือนเดิมเลยสินะ” “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยเรื่องของผม แต่ถ้าคุณแตะต้องเธออีกแม้แต่นิดเดียว ผมรับรองว่ากีตาร์ไฟฟ้าตัวนี้จะไม่ใช่แค่เครื่องดนตรี แต่มันจะเป็นอย่างอื่นที่ฟาดลงบนหน้าคุณ” ผมขู่ เสียงของผมเรียบนิ่งแต่เย็นเยือกจนแม้แต่ตัวเองยังตกใจ เมโลดี้เงยหน้าขึ้นมา สายตาของเธอสั่นไหว มันเป็นสายตาที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียด แต่มันคือ ‘ความหวาดกลัว’ ที่ถูกกดทับไว้ใต้ความเข้มแข็งมานานแสนนาน “โซ่... อย่า” เธอแตะที่แขนเสื้อของผมเบาๆ เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “เมโลดี้ กลับไปกับผม” ผมพยายามจะดึงตัวเธอออกมา แต่ชายคนนั้นกลับขยับตัวเข้ามาใกล้เสียจนเกือบประชิด “รอยแผลเป็นบนนิ้วนั่น... เธอยังจำได้ดีใช่ไหมมินตรา? ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน” เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ เสียงที่ดูแผ่วเบานั่นกลับดังก้องในความรู้สึกผมราวกับเสียงฟ้าร้อง “และถ้านายอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงไม่กล้าเปิดใจ... ทำไมเธอถึงต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในคอร์ดเพลงเหงาๆ นั่น... ก็เพราะเธอยังลืม ‘ฝีมือ’ ของฉันไม่ได้ยังไงล่ะ” ความอดทนของผมขาดสะบั้นลง ผมพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเขาแรงๆ จนร่างของเขาเซไปชนตัวถังรถ เสียงดัง *ปึก* สะท้อนไปทั่วลานจอดรถที่เงียบสงัด “หยุดพูดสักที!” ผมคำราม “มินตราไม่ใช่ของเล่นของคุณอีกต่อไปแล้ว!” ทันใดนั้นเอง เสียงปรบมือดังขึ้นจากมุมมืดของลานจอดรถ มันเป็นเสียงปรบมือที่เชื่องช้าและจงใจยั่วยุ ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงาของเสาคอนกรีต รินรดายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัว เธอปัดเส้นผมที่ปรกหน้าออกก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เรา “ว้าว... ดุเดือดจังเลยนะคะโซ่” รินรดาหัวเราะเบาๆ “แต่ถ้าคุณคิดจะปกป้องผู้หญิงที่เก็บความลับไว้มากมายขนาดนี้ได้ตลอดรอดฝั่งละก็... ฉันว่าคุณคิดผิดถนัด” เมโลดี้สะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นรินรดา เธอถอยกรูดไปด้านหลังจนเกือบจะล้มลงไปในพุ่มไม้ มือของเธอสั่นเทามากกว่าเดิมเสียอีก เธอจ้องไปที่รินรดาสลับกับผู้ชายคนนั้นด้วยความตื่นตระหนกที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด “พวกเธอ... สองคน...” เมโลดี้ครางออกมา “พวกเธอ... ร่วมมือกัน?” รินรดาเดินไปหยุดข้างผู้ชายคนนั้นแล้วคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม “ความลับของนิ้วมือที่เล่นกีตาร์ไม่ได้... มันเป็นบทเรียนที่น่าจดจำไม่ใช่เหรอเมโลดี้? และถ้าอยากรู้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นที่ห้องซ้อมดนตรีเก่า... ก็ลองถาม ‘แฟนเก่า’ ของเธอคนนี้ดูสิ ว่าทำไมเขาถึงต้องเป็นคนเดียวที่รู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่วันแรก” ผมชะงักไป ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย เมื่อสายตาของผมหันไปมองกัปตันที่ยืนหอบหายใจอยู่ห่างออกไป สายตาของเพื่อนรักไม่ได้มองไปที่ศัตรู แต่กลับหลบเลี่ยงไม่กล้าสบตาผม ความรู้สึกอึดอัดที่ผมเคยสัมผัสได้จากรินรดากลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปทันที เมื่อความจริงบางอย่างที่ผมมองข้ามมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมาจากเงามืด และสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่เรื่องของคนเก่า แต่เป็นแผนการที่ทำลายชีวิตของเมโลดี้มาตั้งแต่วันแรกที่เราได้เจอกัน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองของพวกเขานะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง