ความฝันที่อยากบอกเธอ

“ถ้าจะกลับมาเพื่อพูดแค่เรื่องเดิมๆ ผมว่าคุณรินไปหาที่พักผ่อนเถอะครับ ตรงนี้มันไม่มีพื้นที่สำหรับอดีตที่ไม่ได้ถูกเชิญ” ผมเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่หันกลับไปมอง สายตาของผมยังคงจับจ้องอยู่ที่แววตาไหวระริกของเมโลดี้ที่นั่งอยู่ตรงข้าม กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกกุหลาบผสมวานิลลาที่รินรดาชอบใช้ มันอบอวลจนน่าอึดอัด กลิ่นที่ครั้งหนึ่งผมเคยคิดว่ามันช่างหอมหวาน แต่ในเวลานี้กลับรู้สึกเหมือนเป็นกลิ่นของกรงขังที่ผมเพิ่งตะเกียกตะกายหนีออกมาได้ “ธันวา... คุณใจร้ายขึ้นนะ” เสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อย แต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งที่ฝังรากลึก “ฉันแค่จะมาทักทายเพื่อนเก่า ไม่เห็นต้องทำตัวห่างเหินเหมือนคนไม่รู้จักกันเลย” เมโลดี้เม้มริมฝีปากแน่น เธอก้มหน้าลงมองสายกีตาร์โปร่งในมือที่เธอกำลังปรับจูนอยู่ นิ้วเรียวสวยสั่นเบาๆ จนเสียงสายเหล็กกระทบเฟรตดัง ‘กริ๊ก’ ออกมาเป็นระยะ มันไม่ใช่เสียงดนตรีที่ไพเราะ แต่มันคือเสียงของความกังวลที่กำลังก่อตัวขึ้น “ไปนั่งรอที่โต๊ะโน้นก่อนไหมเม?” ผมหันไปพูดกับเมโลดี้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้เธอ “ไม่เป็นไรค่ะ” เมโลดี้เงยหน้าขึ้น สบตาผมด้วยแววตาที่พยายามจะเข้มแข็ง “เราคุยกันค้างไว้... เรื่องความฝันของฉัน คุณอยากฟังต่อไม่ใช่เหรอคะ?” เธอกำลังพยายามดึงจังหวะของตัวเองกลับมา เธอเลือกที่จะไม่สนใจการปรากฏตัวของรินรดา และเลือกที่จะให้ความสำคัญกับ ‘เรา’ มากกว่า นั่นทำให้ความมั่นใจในใจผมพุ่งสูงขึ้น “ว่ามาสิครับ ผมฟังอยู่ทุกตัวโน้ต” ผมยิ้มให้เธอ เป็นยิ้มที่ตั้งใจส่งไปให้ถึงใจของคนตรงหน้า เมโลดี้สูดลมหายใจเข้าลึก มือของเธอดีดสายกีตาร์เบาๆ เป็นคอร์ด G Major ที่ดูเรียบง่ายแต่กังวาน “ตอนเด็กๆ ฉันเคยฝันว่าอยากเล่นดนตรีในที่ที่ไม่มีใครรู้จักฉันเลย ไม่ใช่ในฐานะลูกสาวเจ้าของค่ายเพลง ไม่ใช่ในฐานะคนที่ต้องแบกความคาดหวังของใคร... แต่เป็นแค่คนๆ หนึ่งที่สื่อสารความรู้สึกผ่านเสียงเพลงให้คนแปลกหน้าฟัง แล้วหวังว่าสักวันจะมีใครสักคนหยุดฟังเพลงของฉัน แล้วบอกว่า ‘ฉันเข้าใจความรู้สึกในเพลงนั้นนะ’” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดีดสายดึงจังหวะให้ช้าลง “ตอนที่ฉันเห็นคุณเล่นกีตาร์ไฟฟ้าบนเวทีวันนั้น... มันไม่ใช่แค่ความเก่งกาจที่ฉันมองเห็นนะโซ่ แต่ฉันเห็นคนๆ หนึ่งที่กำลังปลดปล่อยตัวตนออกมาจริงๆ คุณดูเหมือนคนที่มีความสุขที่สุดในโลก และนั่นคือความฝันที่ฉันอยากจะมี... ความกล้าที่จะเปล่งเสียงของตัวเองโดยไม่กลัวคำตัดสินของใคร” คำพูดของเมโลดี้ราวกับมีเวทมนตร์ มันร้อยเรียงเข้ากับจังหวะหัวใจของผม รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังเรายังคงยืนนิ่ง แต่ผมสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากสายตาของเธอที่มองมาที่หลังของเมโลดี้อย่างอาฆาต “ความฝันของเธอสวยงามมากครับ” ผมเอื้อมมือไปแตะหลังมือเธอเบาๆ “และผมเชื่อว่าคนๆ นั้นที่เธอตามหา... คนที่เข้าใจท่วงทำนองในใจเธอ... เขาอยู่ตรงนี้มานานแล้วนะ” เมโลดี้หน้าแดงระเรื่อ เธอหลุบตาลงมองกีตาร์ของตัวเองอีกครั้ง แต่รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะ ทันใดนั้น รินรดาก็เดินอ้อมมาข้างหน้า เธอยืนแทรกกลางระหว่างเราสองคนด้วยท่าทางถือดี เธอมองดูเมโลดี้ด้วยสายตาที่หยามเหยียดก่อนจะหันมาหาผม “ฝันกลางวันงั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี” รินรดาหัวเราะในลำคอ “ธันวา คุณลืมไปแล้วเหรอว่าทำไมคุณถึงเลิกทำตามความฝันแบบที่ผู้หญิงคนนี้พูดมา เพราะความเป็นจริงมันไม่ได้สวยหรูเหมือนนิยายวัยรุ่นหรอกนะ... ถ้าคุณยังอยากไปต่อในเส้นทางที่บ้านคุณปูไว้ให้ คุณควรจะปล่อยมือจากของเล่นชิ้นนี้ซะ” ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนาของเรา บรรยากาศรอบข้างเริ่มตึงเครียดจนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมา “ของเล่นงั้นเหรอครับ?” ผมถามเสียงเรียบแต่หนักแน่น “ความฝันของคนอื่นอาจเป็นเรื่องตลกสำหรับคุณ แต่สำหรับผม... เธอคือแรงบันดาลใจที่ทำให้ผมกล้าจะทิ้งเส้นทางที่บ้านขีดไว้ แล้วกลับมาเดินบนทางของตัวเองอีกครั้ง” ผมก้าวเข้าไปใกล้รินรดาจนเธอต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว “รินครับ ต่อให้วันนี้คุณจะเอาอะไรมาขู่ผม หรือเอาอดีตมาอ้าง ผมก็ไม่มีวันกลับไปเป็นธันวาคนเดิมที่คุณเคยควบคุมได้อีกแล้ว” เมโลดี้ลุกขึ้นยืนข้างๆ ผม เธอไม่ได้พูดอะไร แต่การที่เธอเลือกจะยืนเคียงข้างผมในจังหวะนี้ มันคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด รินรดาแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะควักโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดส่งบางอย่าง เธอจ้องมองหน้าจอด้วยแววตาสมเพช “งั้นก็ดี... ถ้างั้นก็ลองดูว่า ถ้าความลับที่คุณพยายามปิดบังเรื่องโปรเจกต์ลับของชมรมดนตรีถูกเปิดเผยต่อหน้าอธิการบดีในอีกห้านาทีข้างหน้า ความฝันที่เธอว่าสวยหรูนี้ จะยังพังลงมาเหมือนปราสาททรายหรือเปล่า” คำพูดของเธอกลายเป็นก้อนน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจผมทันที เมโลดี้หน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินชื่อโปรเจกต์ลับที่พวกเราทุ่มเทกันมาทั้งเทอม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนดังใกล้เข้ามาจากทางเดินหน้าห้องชมรม เสียงรองเท้าที่คุ้นเคยของรองอธิการบดีฝ่ายวินัยดังสลับกับเสียงซุบซิบของนักศึกษาคนอื่นที่เดินตามมา รินรดาหันมายิ้มให้ผมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถอยออกไปยืนรอผลลัพธ์ด้วยความมั่นใจ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของโซ่และเมโลดี้มาจนถึงจุดนี้นะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่งจะขอพักจังหวะไว้เพียงเท่านี้ แล้วเรามาลุ้นกันต่อในตอนหน้าครับ