แผนการของกัปตัน

"มึงหยุดตีหน้านิ่งเหมือนหมาหงอยแบบนั้นได้ไหมวะโซ่ เห็นแล้วมันขัดตาสูตรไอ้มือกลองอย่างกูจริงๆ" เสียงฝ่ามือตบลงบนบ่าผมดังปึกใหญ่จนตัวผมโยก กัปตันลากเก้าอี้มานั่งประจันหน้าในห้องซ้อมที่ความเงียบยังคงทำหน้าที่เป็นตัวเอกของเรื่อง มันมองผมด้วยสายตารู้ทัน แววตาของมันที่เคยดูขี้เล่นกลับจริงจังขึ้นมาอย่างผิดสังเกต "เมโลดี้เขาไม่ได้กลัวมึงหรอกโซ่... เขาแค่กลัวความรู้สึกตัวเองที่มึงดันไปสะกิดเข้าอย่างจัง" ผมถอนหายใจยาว พิงหลังกับผนังห้องซ้อมที่คุ้นเคย กลิ่นอายของหยาดเหงื่อและฝุ่นผงจางๆ ไม่ได้ช่วยให้ความอึดอัดในใจจางลงเลยแม้แต่น้อย ภาพดวงตาคู่สวยของเมโลดี้ที่เบิกกว้างสั่นระริกยามถอยหนีผมเมื่อครู่ มันเหมือนมีดที่กรีดลงบนอกผมซ้ำๆ "ถ้ากูทำพังล่ะกัปตัน? ถ้าสิ่งที่กูพยายามสร้างมาตลอด กลับกลายเป็นกำแพงที่ขังเขาไว้จนเขาต้องหนี... กูก็คงไม่กล้ามองหน้าเขาอีก" ผมพึมพำ น้ำเสียงขาดช่วง ผมเป็นถึงมือกีตาร์ที่ใครต่างบอกว่ามีความมั่นใจล้นเหลือ แต่ต่อหน้าเมโลดี้ ผมเป็นได้เพียงแค่เด็กหนุ่มที่ทำคอร์ดเพลงรักผิดจังหวะ กัปตันแค่นหัวเราะ มันหยิบไม้กลองขึ้นมาหมุนเล่นในมือคล่องแคล่ว "มึงมันก็แค่พวกขี้ขลาดในคราบมือกีตาร์โปรไฟล์ดี ความรักมันไม่ใช่การโซโล่กีตาร์ที่มึงจะเล่นตามโน้ตได้เป๊ะๆ ทุกครั้งหรอกนะเว้ย บางทีคนฟังเขาก็ชอบท่อนที่มันผิดคีย์ แต่มันจริงใจกว่าเยอะ... เอาเป็นว่า ตอนเย็นนี้ มึงทำตามแผนกู" มันโน้มตัวเข้ามาใกล้ กระซิบแผนการที่ทำเอาผมต้องเบิกตากว้าง --- เย็นวันนั้น... ที่สวนพฤกษศาสตร์หลังมหาวิทยาลัย แสงสีส้มทองของพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าทอดตัวยาวลงบนทางเดินหินอ่อน เมโลดี้ยืนกอดกระเป๋ากีตาร์โปร่งคู่ใจไว้แน่น สายตาของเธอมองไปที่ม้านั่งไม้ตัวยาวที่มีเพื่อนร่วมชมรมคนอื่นๆ นั่งกันอยู่ครบ... ยกเว้นโซ่ "ทุกคนหายไปไหนหมดคะ?" เธอถามเสียงแผ่ว ความระแวงในแววตาดูจะลดลงไปบ้างเมื่อเห็นเพื่อนๆ คุยกันสนุกสนาน แต่ความเงียบที่โซ่ทิ้งไว้เมื่อเช้ายังคงทำงานหนักในใจเธอ "อ๋อ... พอดีพวกเราลืมของไว้ที่ตึกคณะน่ะมินตรา" กัปตันโผล่มาจากไหนไม่รู้ พร้อมกับทำหน้าตาเลิ่กลั่กไม่เนียนเอาเสียเลย "โซ่มันอาสาไปเอาให้น่ะ แต่อีกทีนะ มันดันหลงทิศ... มึงช่วยเดินไปแถวๆ ลานน้ำพุหลังอาคารดนตรีทีได้ไหม เห็นมันบอกว่าถังขยะแถวนั้นมันทำของตกไว้" "ทำของตกในถังขยะ?" เมโลดี้ขมวดคิ้วสงสัย "เออ! พวกลืมของน่ะ มึงรีบไปเถอะ ก่อนที่มันจะไปนั่งซึมเศร้าจนลืมทางกลับหอ" กัปตันรีบโบกมือไล่ ก่อนจะหันไปส่งซิกให้เพื่อนในชมรมที่เหลือเก็บของเตรียมตัวแยกย้ายอย่างรวดเร็ว เมโลดี้ถอนหายใจยาว เธอไม่ค่อยเชื่อใจกัปตันเท่าไหร่นัก แต่ความกังวลลึกๆ ในใจที่โหยหาคำอธิบายบางอย่างจากโซ่ ทำให้เธอเลือกที่จะเดินไปตามทางที่อีกฝ่ายบอก ทุกย่างก้าวของเธอบนทางเดินเงียบเชียบ ลมเย็นพัดผ่านจนผมปอยข้างแก้มไหวระริก เธอเห็นโซ่ยืนหันหลังให้เธออยู่ริมลานน้ำพุ เขากำลังยืนกอดอก มองดูผิวน้ำที่สะท้อนแสงไฟสลัว "กัปตันบอกว่าคุณลืมของ... ลืมอะไรคะ?" เมโลดี้เอ่ยทัก เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยจนคนฟังอย่างโซ่ที่หันขวับกลับมาต้องชะงัก โซ่ไม่ได้ตอบทันที เขามองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาเคยแสดงออก แววตาที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเปราะบางในเวลาเดียวกัน เขาเดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ "ผมไม่ได้ลืมของหรอกเมโลดี้..." เขาเว้นจังหวะ เสียงเขาทุ้มต่ำและจริงจัง "แต่ผมลืมความกล้าที่จะพูดสิ่งที่ค้างคาใจ... ผมอยากขอโทษเรื่องเมื่อเช้า ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณกลัว แต่การที่ต้องเห็นคุณถอยห่าง มันทำให้ผมตระหนักได้ว่า... ผมอาจจะรอนานเกินไปจนความกลัวของผมมันเริ่มทำลายโอกาสที่เราจะได้อยู่ด้วยกันจริงๆ" เมโลดี้หลบตาเธอจ้องมองปลายเท้าตัวเอง นิ้วมือเรียวบีบสายสะพายกีตาร์จนขาวซีด "คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกค่ะ... ฉันต่างหากที่..." "มินตรา" โซ่เรียกชื่อจริงของเธอ ซึ่งมันทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง "เรามาตกลงกันไหม... ลองใช้เวลาต่อจากนี้ไปแค่เราสองคน โดยไม่มีเสียงเพลง ไม่มีห้องซ้อม ไม่มีอดีตที่คอยรบกวนใจ" ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะดูเป็นใจ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของโซ่ก็ดังแทรกขึ้นมา เขาขมวดคิ้วหยิบมันขึ้นมาดู แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที ราวกับมีน้ำเย็นราดลงบนกองไฟที่กำลังโชติช่วง โซ่หน้าซีดลงถนัดตาเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อความ และประโยคที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจเขาเกือบหยุดชะงัก [ "โซ่... รินกลับมาแล้วนะ ตอนนี้รินยืนอยู่หน้าคณะคุณ... หันหลังกลับไปสิ" ] เขายังไม่ทันได้หันไปตามคำบอก แต่กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวก็ลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของเขาและเมโลดี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองในใจของตัวละครนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง