ความรู้สึกที่ยากจะเก็บงำ

"นั่นมันตราประทับของค่ายเพลงที่คุณแม่ของรินเป็นเจ้าของ... ทำไมมันถึงมาอยู่ในมือคุณได้ในตอนนี้ครับ โซ่?" เสียงของเมโลดี้ไม่ได้แผดเผาด้วยความโกรธ แต่มันเย็นเยียบและสั่นไหวอย่างน่ากลัว เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องซ้อมดนตรีที่เงียบสงัด แสงไฟนีออนบนเพดานสะท้อนกับสายกีตาร์ไฟฟ้าในมือผมจนเกิดเป็นประกายวับวาวที่ดูบาดตา ผมกำซองจดหมายในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะราวกับคอร์ดที่เล่นผิดคีย์ในเพลงรักที่กำลังจะถึงบทสรุป ผมไม่ได้ตอบคำถามเธอในทันที สายตาของผมจ้องมองซองสีครีมที่มีตราประทับขี้ผึ้งสีแดงเลือดนกนั่นอีกครั้ง สามปีก่อน มันคือจุดจบของวงดนตรีที่ผมรักที่สุด... และวันนี้ มันกำลังจะกลายเป็นตัวแปรที่ทำลายช่วงเวลาอันแสนสุขที่ผมมีกับเมโลดี้ "ผม... ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับเม" ผมเงยหน้าขึ้น สบตาคู่สวยที่กำลังคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสน "สาบานได้ว่าผมไม่ได้ติดต่อทางนั้นมานานมากแล้ว" "แล้วทำไมมันถึงมาอยู่ที่ล็อกเกอร์คุณล่ะ?" เธอถามต่อ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับว่าตอนนี้ผมคือคนที่เธอไม่รู้จัก ผมวางกีตาร์ลงบนขาตั้งอย่างใจเย็น พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ข้างในจะปั่นป่วนราวกับพายุเข้า "เม ฟังผมนะ... สิ่งที่อยู่ในซองนี้ไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่ผมกำลังจะพูดต่อจากนี้หรอกครับ" บรรยากาศในห้องซ้อมเริ่มเปลี่ยนไป กลิ่นของไม้กีตาร์เก่าๆ และจางของฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในอากาศดูจะอบอวลไปด้วยความอึดอัด กัปตันที่แอบฟังอยู่หลังประตูห้องซ้อมขยับตัวอย่างประหม่า ผมรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของมัน แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่าคนตรงหน้า "มีอะไรที่สำคัญกว่าความเชื่อใจที่ร้าวฉานนี่อีกเหรอครับ?" เมโลดี้แค่นยิ้ม มือที่ถือเคสกีตาร์โปร่งเริ่มสั่น ผมก้าวเข้าไปหาเธอ ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่แผ่วเบา ความรู้สึกที่ผมพยายามเก็บงำไว้ตลอดทั้งเทอมเริ่มทะลักล้นออกมา ผมไม่ได้ต้องการบอกรักท่ามกลางแสงเทียนหรือเพลงโรแมนติกแบบในหนัง ผมแค่อยากให้เธอรู้ ในวินาทีที่ทุกอย่างรอบตัวกำลังจะพังทลาย ว่าเธอมีความหมายกับผมแค่ไหน "สำหรับผม... ทุกโน้ตที่ผมเล่น ทุกครั้งที่ผมยืนอยู่บนเวทีแล้วมองลงมาหาคุณ คนที่ทำให้ผมอยากเป็นมือกีตาร์ที่ดีขึ้น ไม่ใช่อดีตที่ขมขื่นนั่น แต่เป็นคุณครับเม" ผมเว้นวรรค จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่สะท้อนเงาของผม "ความรู้สึกที่ยากจะเก็บงำไว้นี้... มันไม่ใช่แค่ความสนิทสนมแบบเพื่อน แต่มันคือ..." "โซ่... หยุดเถอะ" เธอพูดแทรกขึ้นมา แววตาของเธอวูบไหวเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมพัด "ถ้าคุณจะสารภาพรักเพียงเพราะคุณกำลังกลัวอดีต หรือแค่เพราะต้องการที่ยึดเหนี่ยวในตอนที่โลกของคุณกำลังสั่นคลอน... ผมว่าเราพอเถอะครับ" คำพูดของเธอเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดลงมากลางอก แต่มันกลับทำให้ผมตาสว่างขึ้นมาทันที เธอเข้าใจผิด... เธอคิดว่าผมหวั่นไหวกับซองจดหมายจนเผลอพูดจาเพ้อเจ้อ แต่ความจริงแล้ว... ผมไม่ได้หวั่นไหวเพราะอดีต ผมหวั่นไหวเพราะเธอคนเดียวมาตลอดสามปีที่ได้รู้จักกัน "คุณไม่ได้เข้าใจผิดหรอกเม" ผมคว้ามือเธอไว้เบาๆ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วเธอทำให้ผมมั่นใจขึ้น "ผมไม่ได้บอกรักเพราะกลัวอดีต แต่ผมกำลังจะบอกรักเพราะผมไม่มีพื้นที่เหลือในใจให้เรื่องอื่นอีกแล้ว นอกจากเรื่องของคุณ..." ผมกำลังจะเอ่ยคำพูดที่สำคัญที่สุดในชีวิต แต่มือถือในกระเป๋ากางเกงของเธอก็ดังขึ้นทำลายจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เมโลดี้ชะงัก เธอหยิบมือถือขึ้นมาดู แล้วสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนจากความเสียใจเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "โซ่... แม่ฉัน... ท่านกำลังมาที่นี่" เธอพูดด้วยเสียงที่แหบพร่า "ท่านบอกว่าท่านรู้เรื่องที่ฉันกลับมาเล่นดนตรีที่มหาลัยนี้แล้ว... และท่านไม่ได้มาคนเดียว" ทันใดนั้น ประตูห้องซ้อมที่ปิดสนิทก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าประตู เธอสวมชุดสูทสีเข้มดูภูมิฐานและเย็นชา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง และข้างหลังเธอคือรินรดาที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ไงคะโซ่... ไม่เจอกันนานเลยนะ ความลับที่เก็บไว้ในซองจดหมายนั่น... หวังว่าจะยังไม่ได้เปิดอ่านก่อนที่ฉันจะมาถึงนะ" รินรดาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหวานหูแต่แฝงด้วยหนามคมกริบ ก่อนจะหันไปหาหญิงวัยกลางคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ "คุณน้าคะ... นี่แหละค่ะ คนที่ทำให้ลูกสาวคุณน้าเสียคนไปกับเสียงดนตรีไร้สาระพวกนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมอีกครั้ง ครั้งนี้มันหนักอึ้งกว่าครั้งไหนๆ เมโลดี้ปล่อยมือผมและถอยกรูดไปจนเกือบชนกำแพง สายตาของเธอมองมาที่ผมด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ราวกับว่าทุกสิ่งที่ผมพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องเธอ กำลังจะพังทลายลงในชั่วพริบตา... โดยที่ผมยังไม่ได้มีโอกาสบอกรักเธอเลยสักคำเดียว ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางสายดนตรีและหัวใจของพวกเราในตอนนี้นะครับ ผมจะรีบกลับมาถ่ายทอดเรื่องราวให้เข้มข้นขึ้นในตอนหน้าครับ