บรรยากาศริมทะเล

“ถ้าเธอยังวางมือไม่ได้แบบนี้ เพลงนี้ก็ไม่มีวันจบหรอกนะ เมโลดี้” เสียงทุ้มของผมดังขึ้นท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งจังหวะสม่ำเสมอ ผมไม่ได้หันไปมองคนข้างๆ แต่สายตาจับจ้องไปที่สายกีตาร์ไฟฟ้าในมือที่เพิ่งดีดคอร์ดสุดท้ายค้างไว้ เมโลดี้ชะงัก นิ้วเรียวของเธอสั่นระริกอยู่เหนือสายกีตาร์โปร่งตัวเก่ง แววตาของเธอหม่นแสงลงราวกับท้องฟ้ายามเย็นที่กำลังถูกความมืดกลืนกิน “ฉันรู้ค่ะ... เอ้ย! ผมหมายถึง... ฉันรู้แล้วน่า” เธอรีบแก้คำพูดพลางหลบสายตาไปทางผืนน้ำกว้างใหญ่ที่สะท้อนแสงไฟจากกองไฟเล็กๆ ริมหาด “แต่มันยากนะโซ่ ที่จะให้เล่นเพลงนี้โดยไม่นึกถึงเรื่องเมื่อก่อน” กัปตันที่นั่งเคาะไม้กลองอยู่บนท่อนไม้ใกล้ๆ พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง “โถ่คุณหนูเมโลดี้ครับ ทะเลสวยขนาดนี้ ดนตรีก็กำลังไปได้สวย จะเอาอดีตมาปนกับปัจจุบันให้คอร์ดมันเพี้ยนทำไมล่ะครับ? เดี๋ยวผมตีกลองรัวกลบอดีตให้เอาไหม?” “เงียบไปเลยนะกัปตัน” เมโลดี้ค้อนขวับ แต่ผมเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอ นั่นเป็นสัญญาณที่ดีครับ สำหรับคนที่มีกำแพงสูงลิ่วอย่างเธอ การยอมให้กัปตันแหย่ได้ขนาดนี้ถือเป็นความก้าวหน้าอย่างยิ่ง พวกเรามาซ้อมกันที่รีสอร์ตส่วนตัวของรุ่นพี่เพื่อเตรียมตัวสำหรับงานเทศกาลดนตรีที่จะถึงนี้ บรรยากาศริมทะเลตอนกลางคืนมันเงียบเหงาสำหรับบางคน แต่สำหรับพวกเรา มันคือสตูดิโอชั้นดีที่ไม่มีกำแพงห้องมาจำกัดจินตนาการ ผมวางกีตาร์ไฟฟ้าลง แล้วขยับเข้าไปใกล้เมโลดี้ กลิ่นอายทะเลผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้ผมใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ผมยื่นมือไปจับข้อมือเธอเบาๆ แล้วค่อยๆ ดึงให้เธอวางนิ้วลงบนคอร์ดที่ถูกต้อง “ไม่ต้องรีบครับ เมโลดี้” ผมกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของผมจริงจังขึ้น “ถ้ามันยังเล่นไม่ได้ ก็แค่หยุดฟังเสียงคลื่นไปก่อน เพลงของเราไม่ใช่การแข่งความเร็ว แต่มันคือการถ่ายทอดว่าเรา ‘รู้สึก’ ยังไง ณ ตอนนี้” เมโลดี้เงยหน้าขึ้นสบตาผม ดวงตาคู่สวยของเธอมีประกายความสับสนซ่อนอยู่ “แล้วนายล่ะโซ่... นายรู้สึกยังไง?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนโซโล่กีตาร์ที่กรีดลงกลางใจผม มันฉับพลันและบาดลึก ผมกำลังจะอ้าปากตอบ แต่จังหวะที่หัวใจผมเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนผืนทรายก็ดังแทรกเข้ามา เราสามคนหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสีขาวพลิ้วไหวเดินฝ่าความมืดเข้ามาหาพวกเรา แสงไฟจากกองไฟเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยดี ใบหน้าที่ผมพยายามลบออกจากความทรงจำตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา รินรดา... เธอเดินเข้ามาหยุดอยู่ห่างจากเราเพียงไม่กี่ก้าว รอยยิ้มที่ผมเคยหลงใหลในอดีตถูกฉาบไว้บนใบหน้าของเธอ แต่แววตากลับเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยนัยยะบางอย่าง “ซ้อมกันดึกดื่นแบบนี้ ขยันกันจังเลยนะโซ่” รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอหวานหูทว่าแฝงด้วยความคมกริบ เธอปรายตามองเมโลดี้ที่รีบดึงมือออกจากผมอย่างรวดเร็ว “แล้วนั่น... น้องเมโลดี้ใช่ไหม? เพลงที่พวกเธอเพิ่งหยุดไปเมื่อกี้... ดูเหมือนจะเป็นเพลงที่ ‘เรา’ เคยแต่งด้วยกันนะ?” บรรยากาศรอบข้างที่เคยอบอุ่นด้วยเสียงดนตรีกลับกลายเป็นความเย็นยะเยือก กัปตันวางไม้กลองลงทันทีด้วยท่าทางที่ดูไม่สบอารมณ์ ส่วนเมโลดี้กลับดูเหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำ เธอหลุบตาต่ำลงทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามรักษาความสงบในใจ แม้ว่าภายในจะเริ่มสั่นไหวด้วยความไม่พอใจ “เราซ้อมกันแค่เรื่องงานครับริน และเพลงนี้... มันเป็นของเมโลดี้แล้ว” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินตรงเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นจนกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยทำเอาผมชะงัก “ของเมโลดี้งั้นเหรอ? นายแน่ใจเหรอโซ่ ว่าเธอกล้าที่จะเล่นมันต่อ... หลังจากที่รู้ความจริงเรื่องที่ฉันตั้งใจจะบอกนายในคืนนี้?” มือของเมโลดี้กำสายกีตาร์ไว้แน่นจนเส้นเอ็นขึ้นชัด เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่สั่นไหว ความหวาดกลัวที่ผมพยายามจะรักษาให้หายดี กำลังถูกมือที่สามฉีกกระชากให้เปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง รินรดาล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าถือ มันคือซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่ถูกปิดผนึกไว้แน่นหนา เธอยื่นมันมาตรงหน้าผม “ฉันไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นเรื่องเก่าหรอกนะโซ่ แต่ฉันมาเพื่อส่งคืน ‘หลักฐาน’ ที่นายอาจจะอยากเห็น... ก่อนที่นายจะตัดสินใจมอบเพลงนั้นให้ใคร” ผมชะงัก ใจสั่นระรัวเมื่อเห็นตราประทับบนซองจดหมายนั้น มันคือตราเดียวกับที่ผมเคยได้รับเมื่อสามปีก่อน... ก่อนที่ทุกอย่างในชีวิตดนตรีของผมจะพังทลายลง ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!