ห้องพักที่จัดสรรพลาด

"กุญแจห้อง 402 กับ 403 อยู่ในมือผมแล้วครับอาจารย์... แล้วทำไมสายตาของอาจารย์ถึงดูเหมือนคนกำลังทำภารกิจกู้ระเบิดพลาดแบบนั้นล่ะครับ?" ผมขยับแว่นสายตา พลางจ้องมองอาจารย์ฝ่ายกิจกรรมนิสิตที่เหงื่อซึมตามไรผมในหอพักคณะช่วงค่ายดนตรีฤดูร้อน กลิ่นอับชื้นของตึกเก่าคลุกเคล้ากับกลิ่นน้ำยาถูพื้นจางๆ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่นิด "คือ... ธันวา" อาจารย์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะส่งคีย์การ์ดสองใบสุดท้ายในกล่องมาให้ผม "ระบบจองห้องพักออนไลน์มันรวนตอนช่วงปิดปรับปรุง หอพักหญิงเต็มกะทันหัน ส่วนหอพักชาย... ก็ไม่มีห้องว่างเหลือแล้วนอกจากสองห้องติดกันนี่ที่กันไว้เป็นโซนพักอาศัยของเจ้าหน้าที่... แต่ตอนนี้ต้องเอามาใช้แก้ขัดก่อน" ผมก้มมองคีย์การ์ดในมือ ‘402’ และ ‘403’ ผมจำได้แม่นว่ารายชื่อผู้เข้าพักห้อง 403 คือใคร "เมโลดี้?" ผมเอ่ยชื่อเธอเบาๆ อาจารย์พยักหน้าอย่างจนใจแทนคำตอบ ผมไม่ได้โต้ตอบอะไร เดินออกมาจากห้องธุรการด้วยความรู้สึกที่เหมือนจังหวะกลองของกัปตันตอนโซโล่พลาด—มันทั้งตื่นเต้นและหน่วงๆ ในอก ผมเดินขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสี่ เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นปูนดังก้องไปทั่วทางเดินที่เงียบเชียบ เมโลดี้กำลังยืนอยู่หน้าห้อง 403 มือของเธอกำสายสะพายกีตาร์โปร่งแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าเรียบเฉยที่มักจะซ่อนอารมณ์อยู่ภายใต้กรอบแว่นนั้นหันมาสบตาผมทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า "เธอคงรู้เรื่องแล้วใช่ไหม?" ผมทักด้วยน้ำเสียงสุภาพ แม้ภายในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะ เมโลดี้ไม่ตอบ เธอเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย เปิดโอกาสให้ผมไขประตูห้อง 402 ซึ่งอยู่ติดกัน ความเงียบระหว่างเรามันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่มันเหมือนช่องว่างระหว่างคอร์ดที่รอการเติมเต็มด้วยตัวโน้ตที่ใช่ "โซ่" เธอเรียกชื่อผมน้ำเสียงแผ่วเบา "นายรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่ารินรดาจะมาที่ค่ายนี้ในฐานะสตาฟฟ์พิเศษ?" ผมชะงักมือที่กำลังไขประตู กุญแจกระทบลูกบิดดัง 'กริ๊ก' ผมหันไปมองเธอ สายตาของเมโลดี้ไม่ได้แสดงความหึงหวง แต่มันคือความกังวล... ความกังวลที่ทำให้ใจผมกระตุกวูบ "ผมเพิ่งรู้เมื่อกี้ครับ" ผมตอบสั้นๆ "และต่อให้เธอจะมา ผมก็ไม่ได้มีอะไรต้องกังวล... นอกเสียจากว่าเธอจะมาทำอะไรที่ทำให้คนสำคัญของผมต้องไม่สบายใจ" เมโลดี้เม้มปากแน่น เธอหลบสายตาไปมองทางเดินมืดๆ เบื้องหลังผม "ฉันไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอก โซ่... อย่าให้ความใจดีของนายทำร้ายตัวนายเองเลย" พูดจบเธอก็หมุนตัวไขกุญแจห้อง 403 ทันที จังหวะที่ประตูห้องของเธอกำลังจะปิดลง ผมเห็นเพียงแววตาที่ซ่อนความอ่อนแอเอาไว้ชั่วขณะหนึ่ง แต่มันก็ถูกบดบังด้วยความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นมาเป็นเกราะกำบังอีกครั้ง ผมนั่งลงบนเตียงที่บุด้วยฟองน้ำเก่าๆ กลิ่นห้องพักนี้มันช่างดูเหงาจับใจ ผมหยิบกีตาร์ไฟฟ้าตัวเก่งออกมาวางบนตัก นิ้วมือลองกดคอร์ด Em เพิ่มความถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดเสียงครางหึ่งๆ ของแอมป์ขนาดเล็กที่ต่อทิ้งไว้ ครืด... เสียงข้อความจากโทรศัพท์ดังขึ้น ผมหยิบขึ้นมาดู หัวใจผมเกือบหยุดเต้นเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง *‘ถึงที่พักหรือยังคะธันวา? รินเห็นรายชื่อห้องพักแล้วนะคะ เราอยู่ชั้นเดียวกันเลย หวังว่าคืนนี้เราจะได้มีโอกาสคุยเรื่องเก่าๆ กันนะ’* ผมยังไม่ทันจะได้วางโทรศัพท์ เสียงเคาะประตูห้อง 402 ก็ดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะที่ผมจำได้แม่น... จังหวะการเคาะแบบคนประหม่า ผมเดินไปเปิดประตู ภาพที่เห็นคือรินรดายืนยิ้มหวานในชุดสตาฟฟ์สีดำสนิท ผมสีน้ำตาลลอนสวยพาดบ่า เธอส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจมาให้ผม ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเข้ามาในห้องของผม ประตูห้อง 403 ของเมโลดี้ก็เปิดผางออกมา เมโลดี้ไม่ได้มองมาที่ผม เธอจ้องไปที่รินรดาด้วยแววตาที่คมกริบราวกับจะกรีดรอยแผลเก่าให้ฉีกขาดอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะพูดประโยคที่ทำให้ผมถึงกับยืนนิ่งเป็นหิน "ขอโทษนะรินรดา... แต่คืนนี้โซ่เขามี 'นัด' ที่ต้องซ้อมเพลงใหม่กับฉันที่ห้องนี้แล้ว" เมโลดี้ก้าวออกมาขวางระหว่างผมกับรินรดา มือของเธอจับขอบประตูห้องผมไว้แน่นจนสั่น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความมุ่งมั่นที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ "นัดซ้อม? ในเวลาดึกขนาดนี้เนี่ยนะ เมโลดี้... เธอคิดว่าคนอย่างธันวาจะยอมทิ้งผู้หญิงที่เขาเคยรัก เพื่อมานั่งดีดกีตาร์โปร่งง๊องแง๊งกับเด็กมนุษย์ฯ อย่างเธอจริงเหรอ?" ผมมองหน้าเมโลดี้ที่เริ่มหน้าถอดสี แต่ทันใดนั้น เธอก็หันมาสบตาผม... แววตาคู่นั้นมันอ้อนวอน แฝงด้วยความเจ็บปวดที่เธอกลั้นไว้มานาน เธอไม่ได้ต้องการให้ผมแก้ปัญหา แต่นี่คือวิธีที่เธอเลือกเพื่อปกป้องพื้นที่หัวใจของเธอเอง ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เมโลดี้จนไหล่เราชิดกัน ผมหันไปสบตารินรดาด้วยแววตาที่เรียบเฉยที่สุดเท่าที่สุภาพบุรุษคนหนึ่งจะทำได้ "รินครับ... ผมว่าคุณเข้าใจอะไรผิดไปนิดหน่อยนะครับ" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่หนักแน่น "เพลงที่ผมกำลังจะซ้อม มันสำคัญกว่าเรื่องของ 'เรา' ที่มันจบไปนานแล้วมาก และเมโลดี้... เธอคือคนเดียวที่ผมอนุญาตให้เข้ามาอยู่ในจังหวะชีวิตนี้ครับ" รินรดาหน้าเสีย เธอกำหมัดแน่นก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด เมโลดี้ปล่อยมือจากขอบประตู เธอสั่นไปทั้งตัวจนผมต้องเอื้อมมือไปคว้าไหล่เธอไว้ "ขอบคุณ... ที่ช่วยแก้ต่าง" เธอพูดเสียงสั่น "ผมพูดความจริงครับ" ผมตอบพลางมองเข้าไปในห้องที่มืดสลัว "แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมยังไม่ได้บอก... คุณรู้ใช่ไหมว่ากำแพงห้องนี้มันบางมากจนได้ยินทุกอย่าง... และตอนนี้ ผมว่ามีคนอื่นกำลังแอบฟังอยู่ข้างนอกนั่นด้วย" ผมพยักหน้าไปที่มุมมืดปลายทางเดิน ที่นั่น... กัปตันเพื่อนรักของผมยืนตัวแข็งทื่ออยู่ พร้อมกับโทรศัพท์ในมือที่กำลังกดบันทึกวิดีโอเหตุการณ์ทั้งหมดไว้ตั้งแต่ต้น! ทุกท่านครับ เรื่องราวมันกำลังจะยุ่งยากกว่าที่ผมคิดไว้เสียแล้วนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่งหวังว่าทุกท่านจะคอยเป็นกำลังใจให้ผมกับเมโลดี้ผ่านคืนนี้ไปให้ได้นะครับครับ