การลอบวางแผนของรินรดา

"ถ้าพวกเธอคิดว่าการซ้อมดนตรีไปวันๆ จะช่วยกอบกู้ชื่อเสียงของคณะเราได้... ก็ลองถามความรู้สึกของเด็กปีหนึ่งที่กำลังจะลาออกจากวงดูสิครับ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยพิษสงของรินรดาดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องชมรมดนตรีในทันทีที่บานประตูถูกผลักเปิดออก กลิ่นอายของความตึงเครียดลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นฝุ่นจางๆ ประตูห้องซ้อมสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากการผลัก ร่างของรองอธิการบดีฝ่ายวินัยก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่มีเครื่องดนตรีวางระเกะระระกะ และมีสมาชิกในวงยืนรวมกลุ่มกันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ผม—ธันวา หรือที่เพื่อนๆ เรียกกันว่าโซ่ กำลังยืนถือสายแจ็คกีตาร์ไฟฟ้าค้างไว้กลางอากาศ นิ้วที่เพิ่งจะทาบลงบนเฟรตอร์ดชะงักกึก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วกับภาพตรงหน้า รินรดายืนอยู่ด้านหลังสุดของกลุ่มอาจารย์ เธอไม่ได้มีท่าทีร้อนรนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้ผมมันช่างเยือกเย็นและเต็มไปด้วยชัยชนะที่ถูกวางแผนมาอย่างแยបคาย "อาจารย์ครับ เรื่องเสียงดังรบกวนการสอบของตึกข้างๆ ตามที่ร้องเรียนมา..." เสียงของเจ้าหน้าที่ฝ่ายวินัยเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้ไปยังกองเอกสารในมือ "ผมขออธิบายเรื่องนี้ก่อนครับท่านอาจารย์!" กัปตัน มือกลองประจำวงก้าวพรวดออกมาข้างหน้าด้วยใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ "พวกเราควบคุมระดับเสียงตามกำหนดทุกประการครับ และนี่มันเวลานอกราชการ..." "เงียบก่อนคุณกัปตัน!" อาจารย์รองอธิการบดีตวาดเสียงแข็ง "ผมไม่ได้มาพูดเรื่องเสียงดังอย่างเดียว แต่มีคนร้องเรียนมาว่าชมรมนี้มีการใช้พื้นที่ผิดวัตถุประสงค์ และมีการกลั่นแกล้งข่มขู่เพื่อนร่วมชั้นเรียนจนเด็กปีหนึ่งเสียขวัญกำลังใจ ถึงขนาดจะขอถอนตัวจากการเป็นตัวแทนคณะ... จริงไหมครับ คุณมินตรา?" ทูกสายตาในห้องหันขวับไปมองที่มุมห้องทันที เมโลดี้ หรือมินตรา มือเบสสาวผู้เงียบขรึมและมีโลกส่วนตัวสูง กำลังยืนถือสายสะพายเบสค้างไว้ นิ้วเรียวยาวที่เคยพาดอยู่บนคอเบสสั่นเทาเล็กน้อย เธอก้มหน้ามองพื้น ผมยาวสลวยตกลงมาปรกใบหน้าด้านข้างจนมองไม่เห็นแววตา แต่ผมสังเกตเห็นไหล่บางๆ นั้นกำลังไหวริกด้วยความอึดอัด "มินตรา..." ผมเอמהเรียกชื่อเธอเบาๆ หัวใจกระตุกวูบ นี่คือแผนการที่รินรดากลั่นกรองมาอย่างดี... เธอไม่ได้แค่ต้องการทำลายชื่อเสียงของผม แต่เธอต้องการทำลาย "ความเชื่อใจ" ระหว่างสมาชิกในวง โดยเฉพาะเมโลดี้ คนที่มีบาดแผลในใจเรื่องความสัมพันธ์และการถูกหักหลังมาเป็นทุนเดิม การถูกกล่าวหาว่าสร้างปัญหาและทำให้เพื่อนเดือดร้อน คือจุดตายที่จะทำให้เมโลดี้เลือกที่จะ "ถอยหลังกลับเข้าถ้ำ" และปิดตายกำแพงในใจอีกครั้ง "อาจารย์คะ..." เสียงหวานๆ แต่แฝงความเสแสร้งของรินรดาดังแทรกขึ้น เธอเดินเข้าไปใกล้เมโลดี้ เอื้อมมือไปแตะไหล่บางเบาๆ ทำทีเป็นปลอบโยน ทั้งที่สายตาเยาะเย้ยส่งมาทางผมอย่างเปิดเผย "น้องมินตราเขาเป็นคนขี้อายค่ะ อาจารย์ก็รู้... น้องคงไม่กล้าพูดหรอกว่าถูกบังคับให้ซ้อมหนักเกินไปจนไม่มีเวลาพักผ่อน แถมยังต้องมารับภาระความกดดันจากคนบางคนในวงอีก" รินรดากำลังปั่นหัวทุกคนอย่างแนบเนียน เธอใช้ความอ่อนโยนจอมปลอมสร้างความน่าเชื่อถือ และใช้ความเงียบของเมโลดี้เป็นเครื่องมือในการมัดตัวพวกเรา "จริงเหรอครับ คุณมินตรา?" อาจารย์หันไปคาดคั้น ผมเห็นเมโลดี้เงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้านั้นซีดเผือด ดวงตาคู่สวยที่เคยมีความมุ่งมั่นและประกายความสุขเวลาเล่นดนตรี บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสั่นไหวและความหวาดระแวง เธอมองหน้าผม... สายตานั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความ "ลังเล" ที่บาดลึกยิ่งกว่ามีดโกน บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กลับฟังดูน่ารำคาญขึ้นมาถนัดใจ กัปตันหันมามองหน้าผมด้วยสายตาที่ส่งสัญญาณว่า *'เอาไงดีวะไอ้โซ่ สถานการณ์เริ่มคุมไม่อยู่แล้ว'* ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก้าวเท้าผ่านหน้ากัปตันไปยืนอยู่ตรงกลางระหว่างอาจารย์และเมโลดี้ ร่างกายแผ่รังสีความสุขุมออกมาโดยอัตโนมัติ ถึงแม้ในอกจะร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุมก็ตาม ผมคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มแบบสุภาพบุรุษที่ผ่านเวทีและสถานการณ์มาโชกโชน เพื่อแสดงให้อาจารย์เห็นว่าพวกเราไม่ได้ตื่นตระหนกจนสูญเสียการควบคุม "ท่านอาจารย์ครับ ก่อนที่ท่านจะเชื่อคำกล่าวหาฝ่ายเดียว ผมคิดว่าเราควรให้เกียรติเจ้าของเรื่องได้พูดความจริงด้วยตัวเองนะครับ" ผมเอמהด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นพอที่จะดึงสติทุกคนกลับมา ผมหันไปสบตากับเมโลดี้โดยตรง ถ่ายทอดความจริงใจผ่านทางสายตา ไม่มีความโกรธ ไม่มีการบังคับ มีเพียงคำถามเดียวที่ดังก้องอยู่ในความเงียบ... *'เธอเชื่อใจฉันไหม มินตรา?'* เมโลดี้สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสายตาเราประสานกัน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น มือที่กำสายสะพายเบสสั่นน้อยๆ เธอกำลังต่อสู้กับอดีตอันเจ็บปวดและเสียงกระซิบมารยาของรินรดาก้องอยู่ในหัว รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจยิ่งขึ้น เธอขยับเข้าไปกระซิบเบาๆ ข้างหูเมโลดี้ด้วยประโยคที่ผมไม่ได้ยิน แต่ผมเห็นเมโลดี้สะท้านเฮือกทันที ดวงตาคู่นั้นไหววูบอย่างรุนแรงก่อนจะหลุบต่ำลงอีกครั้ง "ว่ายังไงล่ะครับคุณมินตรา..." อาจารย์เร่งเร้า เมโลดี้สูดลมหายใจเข้าลึก เธอยกมือขึ้นจับสายเบสของตัวเองแน่นราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจไว้ในโลกใบนี้ เธอกวาดสายตามองหน้าเพื่อนๆ ในวงทีละคน... มองกัปตันที่ยืนกำหมัดแน่น มองหน้าผมที่รอคอยคำตอบด้วยความหวัง... และสุดท้ายเธอก็เงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์ตรงๆ "หนู..." เสียงของเธอแหบพร่าแต่ชัดเจนก้องไปทั่วห้อง "หนูขอพูดความจริงทั้งหมดค่ะ..." รินรดายิ้มกริ่ม รอคอยฟังประโยคที่จะทำลายพวกเราให้พินาศ ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่เมโลดี้จะทันได้เอ่ยคำพูดใดออกมา เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากหน้าประตูด้านนอก พร้อมกับเสียงเปิดประตูกระแทกผนังดังปัง! จนทุกคนต้องสะดุ้งสุดตัว ร่างสูงใหญ่ของรุ่นพี่ประธานชมรมดนตรีสากลปีสี่ ที่ทุกคนคิดว่าจบการศึกษาและเดินทางไปต่างจังหวัดแล้ว ก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าถมึงทึง ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งชูขึ้นสูงให้ทุกคนได้เห็นหน้าจอชัดเจน "อาจารย์ครับ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจครับ!" รุ่นพี่ตะโกนเสียงดังลั่นห้อง "ผมมีหลักฐานสำคัญ... คลิปภาพจากกล้องวงจรปิดตัวจริงที่ไม่ได้ถูกตัดต่อ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าใครกันแน่ที่เป็นคนจ้างวานให้นักศึกษาปีหนึ่งคนนั้นกุเรื่องขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายชมรมนี้!" ทุกสายตาหันขวับไปที่หน้าประดันทันที รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของรินรดานิ่งค้าง เปลือกตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด สีหน้าซีดเผือดลงในพริบตาเดียวเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ปรากฏอยู่ในคลิปบนแท็บเล็ตนั้น... เป็นใบหน้าของ "คนสนิท" ที่เธอใช้เป็นเครื่องมือในการปล่อยข่าวลือ ผมหันกลับไปมองรินรดาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ดูท่าทางแผนการของเธอ... จะรั่วไหลตั้งแต่โน้ตตัวแรกแล้วนะครับ รินรดา" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเสียงเพลงของพวกเรานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!