สมาชิกใหม่ชมรมดนตรี

“ถ้าจะเล่นแค่คอร์ด C ไปตลอดกาล ก็กลับไปดีดในห้องน้ำที่หอเถอะครับ ตรงนี้คือชมรมดนตรี ไม่ใช่สถานพักใจสำหรับคนเล่นดนตรีไม่เป็น” เสียงทุ้มต่ำของกัปตัน มือกลองประจำชมรมดังกังวานขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องซ้อมดนตรีขนาดใหญ่ บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอายของสายกีตาร์เก่าๆ และคราบฝุ่นที่เกาะอยู่ตามเครื่องดนตรีชิ้นต่างๆ ผมยืนพิงกำแพง กอดอกมองสถานการณ์เบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ขณะที่โซ่—หรือผมนั่นแหละ—กำลังจดจ้องมองหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งก้มหน้าอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวกลางห้อง เธอคือมินตรา หรือที่ใครต่อใครเรียกว่า ‘เมโลดี้’ เธอกำลังสั่นเทา มือเรียวบางของเธอกำคอกีตาร์โปร่งไม้สีน้ำตาลเข้มไว้แน่น ราวกับว่านั่นคือสิ่งเดียวในโลกที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเธอเอาไว้ได้ เธอยังไม่ได้ตอบโต้กัปตันแม้แต่คำเดียว แต่หยดน้ำใสๆ ที่ร่วงเผาะลงบนหน้าขาของกางเกงยีนส์ตัวเก่งของเธอนั้น มันสื่อสารออกมาได้ชัดเจนยิ่งกว่าถ้อยคำใดๆ “กัปตัน... นายพูดแรงไปนะ” ผมพูดขึ้นพลางขยับตัวเดินเข้าไปใกล้ น้ำเสียงของผมเรียบราบแต่แฝงด้วยความกดดันที่ทำให้เพื่อนสนิทถึงกับยอมถอยร่นไปหนึ่งก้าว ผมทรุดตัวลงนั่งยองๆ เบื้องหน้าเธอ กลิ่นหอมจางๆ เหมือนดอกลาเวนเดอร์ลอยเตะจมูกผมท่ามกลางกลิ่นอับของห้องซ้อม ผมไม่ได้ต้องการจะต้อนเธอให้จนมุม แต่เหตุการณ์เมื่อวานที่ผมเผลอไป ‘เดิมพัน’ กับรุ่นพี่ในชมรมเอาไว้ว่าผมจะหา ‘สมาชิกใหม่ที่ทำให้อะดรีนาลีนในตัวผมสูบฉีดได้’ เข้ามาให้ได้นั้น มันกำลังบีบคั้นให้ผมต้องพิสูจน์บางอย่าง “ทำไมถึงอยากเข้าชมรมนี้ครับ?” ผมเอ่ยถาม น้ำเสียงอ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย เมโลดี้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตของเธอแดงก่ำ แต่มันไม่ได้ดูน่าเวทนา มันกลับดูดื้อรั้นอย่างประหลาด เธอจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาผม เหมือนจะค้นหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่หนักแน่น “ฉันไม่ได้มาเพื่อเล่นดนตรีให้พวกคุณฟัง... แต่ฉันมาเพื่อหาที่ที่เสียงเพลงของฉัน... จะไม่ถูกกลบด้วยความเงียบของตัวเองอีกต่อไป” คำตอบนั้นทำให้ผมชะงักไปครู่หนึ่ง กัปตันที่ยืนอยู่ข้างหลังถึงกับเลิกคิ้วมองอย่างประหลาดใจ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดกลายเป็นความเงียบเชียบที่ชวนขนลุก ผมมองดูนิ้วมือของเธอ มันมีรอยแผลเป็นจากการฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วง สิ่งนี้ไม่ได้โกหก เธอไม่ใช่แค่มือสมัครเล่นที่อยากหาเพื่อนคุย แต่เธอคือคนที่ซ่อนอะไรบางอย่างไว้ในเสียงเพลง “งั้นลองเล่นให้ฟังหน่อย” ผมยื่นโอกาสนั้นให้เธอ “แค่เพลงเดียว ถ้ามันทำให้ฉันรู้สึกถึงสิ่งที่เธอพูดได้... เธอได้เป็นสมาชิกคนใหม่ของชมรมนี้ทันที” เมโลดี้สูดหายใจเข้าลึก นิ้วเรียวเริ่มดีดสายกีตาร์โปร่งตัวนั้นจังหวะแรกที่กังวานออกมาไม่ใช่เพลงรักหวานแหววทั่วไป แต่มันคือทำนองที่เต็มไปด้วยความเหงา ความโหยหา และความเศร้าสร้อยที่ถูกขัดเกลามาอย่างดีเยี่ยม กีตาร์โปร่งในมือเธอดูจะมีชีวิตขึ้นมาทันที ทุกตัวโน้ตที่เธอดีดเหมือนจะสะท้อนภาพของตัวเธอเองที่กำลังแตกสลายแต่ก็ยังพยายามจะยืนหยัด ผมมองดูเธอบรรเลงเพลงนั้นอย่างใจจดใจจ่อ หัวใจของผมที่ไม่เคยหวั่นไหวกับเสียงเพลงของใครมานาน กลับรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง นี่ไม่ใช่แค่ทักษะ แต่มันคือ ‘จิตวิญญาณ’ แต่แล้ว... จังหวะที่อารมณ์เพลงกำลังพุ่งถึงจุดพีค ประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น “โซ่คะ! รินมีเรื่องจะคุยด้วย!” รินรดาเดินเข้ามาด้วยชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิง ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีนั่นดูบูดบึ้งเมื่อเห็นว่าผมกำลังนั่งอยู่ใกล้กับผู้หญิงคนอื่น เธอเดินตรงเข้ามา หวังจะคว้าแขนผม แต่เมโลดี้ที่กำลังบรรเลงเพลงอยู่กลับดีดสายผิดจังหวะเสียงดังกังวานจนแสบแก้วหู เธอหยุดกะทันหันก่อนจะรีบลุกขึ้นคว้ากีตาร์เตรียมจะวิ่งหนีออกไปทางประตู “เดี๋ยวสิ!” ผมตะโกนเรียก แต่รินรดากลับขวางทางผมไว้ “อย่าไปสนใจยัยเด็กนั่นเลยค่ะโซ่ รินมีธุระสำคัญกว่านั้น” รินรดาพูดพร้อมส่งสายตาจิกกัดไปที่เมโลดี้ที่กำลังลนลานอยู่หน้าประตู วินาทีนั้นเอง เมโลดี้หันกลับมามองผม แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเศร้ากลายเป็นความว่างเปล่าที่น่าใจหาย เธอพึมพำประโยคหนึ่งที่ทำให้ผมถึงกับยืนแข็งทื่อ “ฉันรู้แล้ว... ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน เพราะความเหงาของฉัน... มันเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวฉานที่คุณกำลังเผชิญอยู่” เธอวิ่งออกไปทิ้งให้ผมยืนอึ้งอยู่กลางห้องซ้อม ในขณะที่รินรดาเผยรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย ก่อนจะหยิบจดหมายซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือแล้วยัดใส่มือผม “อ่านซะโซ่... แล้วนายจะรู้ว่าทำไมฉันถึงกลับมา และทำไมยัยนั่นถึงต้องรีบหนีไปก่อนที่จะได้รู้ ‘ความจริง’ เกี่ยวกับชมรมนี้” ข้อความในจดหมายมีเพียงประโยคสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ ‘คนที่จะทำลายชมรมนี้ ไม่ใช่คนนอก... แต่เป็นคนในที่นายไว้ใจที่สุด’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองในหัวใจของผมนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง