โปรเจกต์มหาลัยโจทย์หิน

"ผมขอคู่กับเมโลดี้ครับอาจารย์" เสียงของผมดังกังวานก้องไปทั่วห้องเลกเชอร์ที่กำลังโกลาหลได้ที่ อาจารย์วิชาดนตรีร่วมสมัยชะงักมือที่กำลังเขียนโจทย์โปรเจกต์ใหญ่ลงบนกระดานไวท์บอร์ด บรรยากาศภายในห้องที่เคยเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบเรื่องการจับคู่ดูโอ้เงียบกริบลงทันตาเห็น เพื่อนร่วมคลาสหลายคนหันมามองด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก บางคนยิ้มกริ่ม บางคนทำหน้าเหวอ โดยเฉพาะกัปตันที่นั่งอยู่ข้างหลังผม มันถึงกับสำลักน้ำเปล่าจนไอออกมาไม่หยุด ผมไม่สนสายตาใครทั้งนั้น... ยกเว้นสายตาคู่คมที่ตวัดขึ้นมองผมจากโต๊ะตัวถัดไป เมโลดี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาเรียบนิ่งคู่นั้นดูเหมือนจะกำลังประมวลผลคำพูดของผม เธอไม่ได้แสดงอาการดีใจ หรือแม้แต่ความแปลกใจที่มากเกินพอดี มีเพียงความเยือกเย็นที่ผมพยายามจะละลายมันมาตลอดหลายสัปดาห์ "ธันวา... นายแน่ใจนะ?" อาจารย์เลิกคิ้วถามพลางหมุนปากกาในมือ "โปรเจกต์นี้ต้องใช้เวลาซ้อมเกินกว่าที่ตารางเรียนปกติกำหนดไว้มาก และคะแนนของงานนี้มีผลต่อเกรดเฉลี่ยรายวิชาศิลปะการแสดงของพวกเธอถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์" "ผมมั่นใจครับ" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ขยับตัวไปนั่งบนขอบโต๊ะของเมโลดี้โดยไม่ขออนุญาต ซึ่งเธอก็ทำเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขยับหนีออกไป "ฉันยังไม่ได้ตกลง" เมโลดี้พูดขึ้น เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความรู้สึก "งานนี้ต้องการความเข้ากันได้ของจังหวะและทำนอง... โซ่ นายเล่นกีตาร์ไฟฟ้า ส่วนฉันชอบความเรียบง่ายของกีตาร์โปร่ง เราไปกันไม่ได้หรอก" "ดนตรีไม่ใช่แค่เรื่องของเครื่องดนตรีที่เหมือนกันครับ แต่มันคือการหาพื้นที่ที่เสียงสองเสียงจะมาบรรจบกันได้ต่างหาก" ผมยิ้มมุมปาก พยายามส่งสายตาที่สื่อถึงความจริงใจไปให้ "ให้โอกาสผมได้ลองพิสูจน์สักครั้ง... แค่ครั้งเดียว ถ้าโปรเจกต์ออกมาแย่ ผมจะเป็นคนเดินไปบอกอาจารย์เองว่าผมขอคะแนนศูนย์คนเดียว" กัปตันที่นั่งอยู่ข้างหลังแอบกระซิบแซวเบาๆ "โห... ทุ่มสุดตัวเลยนะมึง" เมโลดี้ก้มหน้าลงมองนิ้วมือตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยคอลลัสจากการฝึกซ้อมหนัก ผมรู้ดีว่ากำแพงในใจของเธอหนาแค่ไหน เธอไม่ได้กลัวงานพัง แต่เธอกลัวการที่ต้องเปิดเผยตัวตนผ่านท่วงทำนองให้ใครสักคนได้รับรู้มากกว่า ผมวางกีตาร์ไฟฟ้าของตัวเองไว้ข้างๆ กีตาร์โปร่งของเธอ ความต่างของรูปลักษณ์ที่วางเคียงกันมันสะท้อนความสัมพันธ์ของเราในตอนนี้ได้ดีที่สุด "พรุ่งนี้เย็น ที่ห้องซ้อมชมรม" เธอเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะเก็บสมุดโน้ตลงกระเป๋าและลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันมามองอีก ผมมองตามแผ่นหลังบางนั้นไปด้วยรอยยิ้ม กัปตันรีบวิ่งเข้ามาตบไหล่ผมจนเกือบเซ "เห้ยไอ้โซ่ มึงเอาจริงดิ? ยัยนั่นขึ้นชื่อว่า 'น้ำแข็งแห่งคณะมนุษย์' นะเว้ย ใครเข้าไปจีบก็ละลายไม่เป็นสักราย มึงจะเอาลูกคอร์ดไปหักล้างความหนาวหรือไง?" "กูไม่ได้จะหักล้าง" ผมหยิบสายสะพายกีตาร์ขึ้นมาพาดบ่า สายตามองไปยังบานประตูที่เธอเพิ่งเดินออกไป "กูแค่จะลองเล่นให้เธอฟัง จนกว่าเธอจะรู้ว่าจังหวะของหัวใจเธอไม่ได้มีไว้สำหรับความเงียบแค่คนเดียว" ค่ำวันนั้น ผมขลุกอยู่กับการเลือกคอร์ดเพลงที่จะใช้เป็นโจทย์ทดสอบความเข้ากันของเรา กัปตันนั่งตีกลองล้อไปกับจังหวะกีตาร์ของผมในห้องซ้อมส่วนตัว แต่ไม่ว่าผมจะพยายามใส่ลูกเล่นพิสดารขนาดไหน หัวใจผมกลับไปจดจ่ออยู่กับการนัดหมายในวันพรุ่งนี้จนเกือบจะหลุดโฟกัสไปหลายรอบ "มึงเป็นอะไรไปโซ่? เพลงเดิมมึงเล่นเละมาสามรอบแล้วนะ" กัปตันหยุดไม้กลองแล้วมองผมด้วยสายตาจับผิด "เปล่า... กูแค่รู้สึกว่าเพลงที่เตรียมไว้มันยังขาดบางอย่าง" ผมถอนหายใจ ก่อนจะวางกีตาร์ลง ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะเดินไปหยิบน้ำดื่ม เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าห้องซ้อม ผมหันไปมองกัปตันที่ทำหน้าเหวอไม่แพ้กัน เพราะปกติเวลานี้เมโลดี้ไม่มีทางมาโผล่ที่ชมรมดนตรีเด็ดขาด ประตูห้องซ้อมถูกผลักออกช้าๆ ร่างบางในชุดนักศึกษาที่ไม่เรียบร้อยนักเหมือนเพิ่งผ่านการวิ่งมา ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู เธอไม่ได้มองมาที่ผม แต่สายตาเธอกลับจ้องเขม็งไปยังโทรศัพท์ในมือที่สั่นไม่หยุด "เมโลดี้? มีอะไรรึเปล่า?" ผมถามด้วยความตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำและสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาให้ผมดู บนหน้าจอเป็นข้อความจากบุคคลที่ไม่ระบุชื่อ แต่เนื้อหาภายในนั้นทำเอาลมหายใจของผมแทบหยุดชะงัก "หยุดยุ่งกับโซ่ซะ ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องคืนนั้นที่งานประกวดวงดนตรีต้องหลุดออกไป... มินตรา" หัวใจผมกระตุกวูบ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเมโลดี้อีกครั้ง ผมเห็นรินรดาเดินเลี้ยวพ้นมุมตึกเข้ามาทางหน้าห้องซ้อมด้วยรอยยิ้มที่ดูใจร้ายที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองในหัวใจของผมนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง