ความลับใต้สายกีตาร์

“เดี๋ยวสิครับเมโลดี้!” ผมตะโกนไล่หลังไปท่ามกลางเสียงอึกทึกของโถงทางเดินคณะมนุษย์ฯ ผู้คนรอบข้างหันมามองด้วยความสนใจ แต่ในจังหวะนั้น ผมไม่สนหรอกว่าใครจะคิดอย่างไร ภาพแผ่นหลังบางที่สั่นเทานิดๆ ของเมโลดี้ภายใต้กระเป๋าเบสใบใหญ่ใบนั้น มันกำลังบีบหัวใจผมให้ตีบตันจนหายใจแทบไม่ออก ผมสาวเท้าเร็วๆ จนไปดักหน้าเธอไว้ที่หน้าประตูทางออก กลิ่นอายความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะกับไออุ่นจากร่างกายที่กำลังหอบเหนื่อย เมโลดี้ชะงักฝีเท้าทันที เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผม แววตาของเธอหลุบต่ำ จ้องมองเพียงปลายรองเท้าผ้าใบสีซีดที่เปื้อนฝุ่นของตัวเอง “คุณเป็นอะไรไปครับ? เมื่อกี้ยังเล่นดนตรีด้วยกันดีๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึง...” “หลบไปค่ะ” น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย แต่มันสั่นเครือจนน่าใจหาย เธอพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ผมก็ขยับตัวตามไปขวางไว้อย่างไม่ยอมแพ้ “ผมคงปล่อยให้คุณเดินไปแบบนี้ไม่ได้หรอกครับ ความเงียบของคุณมันน่ากลัวกว่าคำด่าตรงๆ ของคุณเสียอีก เมโลดี้... บอกผมได้ไหม ว่าผมไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจ หรือว่า... เรื่องเมื่อครู่ตอนที่รินรดาเดินเข้ามาทัก?” คำว่า ‘รินรดา’ ทำให้ไหล่บางนั้นกระตุกขึ้นมาทันที เมโลดี้เงยหน้าขึ้นสบตาผมชั่วขณะ หนึ่งวินาทีที่สายตาเราประสานกัน ผมเห็นมัน... ความโศกเศร้าที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มจางๆ และความนิ่งเฉยที่เธอมักใช้เป็นหน้ากาก แต่วันนี้มันแตกสลายจนเกือบหมดสิ้น ในดวงตาคู่นั้นมีความเปราะบางที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณไม่เข้าใจหรอกโซ่...” เธอแค่นยิ้ม สมองผมประมวลผลคำพูดของเธออย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้เรียกผมว่า ‘นาย’ เหมือนที่เคยทำ แต่นี่คือครั้งแรกที่เธอยอมเปิดช่องว่างให้ผมเข้าใกล้ “คนอย่างคุณ... ไม่เคยต้องแบกความทรงจำที่อยากจะลืมทิ้งไว้ในสายกีตาร์หรอก” “ถ้าผมอยากจะแบกมันไปกับคุณด้วยล่ะครับ?” ผมโน้มตัวลงไปเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาเราเท่ากัน ความจริงจังในน้ำเสียงของผมดูจะทำให้เธอชะงักไปชั่วครู่ “ผมไม่ใช่คนฉลาดนักหรอกนะเรื่องความรู้สึก แต่ถ้ามันทำให้คุณอึดอัดจนหายใจไม่ออกแบบนี้ ผมยินดีจะเป็นที่พักให้คุณได้ระบายมันออกมา” เมโลดี้เม้มริมฝีปากแน่น มือของเธอที่จับสายสะพายเบสอยู่กำแน่นจนขึ้นข้อขาว ผมเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่หลังมือของเธอ มันเป็นแผลที่ผมเคยสังเกตเห็นหลายครั้งแต่ไม่เคยกล้าถาม และในจังหวะที่ผมกำลังจะยื่นมือออกไปเพื่อขอให้เธอใจเย็นลง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามา “อ้าว ธันวา มาทำอะไรตรงนี้เหรอจ๊ะ?” เสียงหวานแหลมที่แฝงไปด้วยความมั่นใจนั่น... รินรดา เธอเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่วงท่าสง่างามตามฉบับดาวคณะนิเทศฯ ในอดีต รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษนั้นส่งตรงมาที่ผม ก่อนจะปรายตามองเมโลดี้ด้วยสายตาที่ดูแคลนอย่างเปิดเผย “นี่เธอ... มือเบสวงของนายสินะ? หน้าตาก็ดีนี่นา แต่ทำไมชอบทำตัวเหมือนคนแบกโลกไว้คนเดียวแบบนี้ล่ะจ๊ะ?” บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนเป็นความกดดันทันที ผมรู้สึกได้ว่าเมโลดี้กำลังจะถอยหลังกลับไปสู่เซฟโซนของเธออีกครั้ง เธอก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ความมั่นใจที่ผมเพิ่งจะเห็นประกายขึ้นมาเมื่อครู่ดับวูบลงเหลือเพียงความว่างเปล่า “ไปเถอะครับรินรดา เราไม่ได้มีธุระอะไรต้องคุยกันตรงนี้” ผมหันไปบอกเธอด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ทว่ารินรดากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเลื่อนหน้าจอ ก่อนจะโชว์รูปถ่ายใบหนึ่งให้ผมเห็น รูปภาพที่ถ่ายจากมุมหนึ่งในห้องซ้อมดนตรี เป็นภาพที่เมโลดี้กำลังนั่งกอดกีตาร์โปร่งร้องไห้อยู่เพียงลำพังเมื่อตอนต้นเทอม และในรูปนั้น... มีของบางอย่างวางอยู่บนตักของเธอ “ฉันแค่จะเอาของมาคืนน่ะโซ่” รินรดาพูดพลางส่งยิ้มให้เมโลดี้ “เห็นเธอทำ ‘สิ่งนี้’ ตกไว้ตอนที่แอบไปร้องไห้ในห้องซ้อม... ดูท่าทางจะเป็นของสำคัญมากสินะ เห็นพกติดตัวตลอดเลยนี่” ผมมองไปที่มือของรินรดา สิ่งที่เธอยื่นมาให้ไม่ใช่แค่สมุดโน้ตเพลงเก่าๆ แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งที่พับจนยับยู่ยี่ และเมื่อเมโลดี้เงยหน้าขึ้นเห็นสิ่งที่อยู่ในมือนั้น ร่างกายเธอก็แข็งทื่อไปทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เธอพุ่งตัวเข้ามาเพื่อจะแย่งรูปนั้นคืน แต่รินรดาถอยหลบอย่างรวดเร็ว “อยากได้คืนเหรอจ๊ะ? งั้นบอกโซ่ไปสิ ว่าทำไม ‘คนในรูป’ ถึงได้มีหน้าตาเหมือนคนที่น่าจะตายไปแล้วแบบนี้!” เมโลดี้ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เสียงลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนคนกำลังขาดอากาศ ผมรีบเข้าไปประคองเธอไว้ แต่สิ่งที่รินรดาทิ้งไว้เป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินจากไปกลับทำให้ผมถึงกับตัวชา “อ้อ... ลืมบอกไป รูปนี้รินเพิ่งไปสืบมาได้ว่า มันไม่ใช่รูปถ่ายธรรมดา แต่มันคือ ‘คำสารภาพผิด’ ที่อยู่ในคดีอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน... จริงไหมจ๊ะมินตรา?” เมโลดี้สั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนผม ผมมองรูปถ่ายในมือรินรดาที่ปลิวลงมาตกที่พื้น ใบหน้าของผู้ชายในรูปนั้น... มันคือใบหน้าเดียวกับพี่ชายของผมที่หายสาบสูญไปเมื่อสองปีก่อน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองแห่งความลับนี้กับผมนะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!