แก๊งเพื่อนป่วนชมรม

"รูปนี้... คุณไปได้มันมาจากไหน รินรดา" เสียงของผมแหบพร่าเกินกว่าที่จะควบคุมให้นิ่งสนิท มือที่กำกระดาษอัดรูปใบนั้นสั่นเทาจนขอบกระดาษยับยู่ เมโลดี้ที่ยังอยู่ในอ้อมแขนผมดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายผม เธอค่อยๆ ดันตัวออกห่าง สายตาคู่สวยจับจ้องมาที่ใบหน้าผมด้วยความสับสนและเป็นห่วง รินรดายืนนิ่ง ใบหน้าที่เคยฉาบด้วยความมั่นใจดูซีดเผือดลงชั่วขณะ เธอเหลือบมองรูปถ่ายในมือผมสลับกับใบหน้าของเมโลดี้ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "โลกมันกลมกว่าที่โซ่คิดนะ... ไม่ใช่เหรอคะ?" เธอยังไม่ทันตอบคำถาม แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในห้องซ้อมที่เงียบเชียบจนน่าอึดอัด "เฮ้ย! มาสุมหัวอะไรกันตรงนี้วะ บรรยากาศดูมาคุจนคนนอกอย่างกูเสียวสันหลังเลยนะเนี่ย" กัปตันเดินนำหน้าแก๊งเพื่อนฝูงในชมรมดนตรีเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ ตามสไตล์ของมัน มือข้างหนึ่งถือไม้กลองควงเล่นไปมา อีกข้างหิ้วถุงขนมขบเคี้ยวพะรุงพะรัง ตามหลังมาด้วยสมาชิกในวงที่หัวเราะร่าเริงกันมาไม่ขาดสาย บรรยากาศความตึงเครียดที่ผมพยายามจะไขความลับเมื่อครู่ถูกทำลายลงในพริบตา กัปตันกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดชะงักที่เมโลดี้ แล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างหยอกล้อ "อ้าว... คุณมือกีตาร์โปร่ง ทำไมหน้าตาดูซีดๆ เหมือนเห็นผีแบบนั้นล่ะครับ?" "เปล่าสักหน่อย กัปตันอย่าพูดมากน่า" ผมรีบแทรกขึ้นพลางเก็บรูปถ่ายใบนั้นเข้ากระเป๋ากางเกงอย่างรวดเร็ว พยายามฝืนยิ้มให้เป็นธรรมชาติที่สุด ทั้งที่ในใจกำลังเดือดพล่านด้วยคำถามนับพัน "โห... จะซ้อมเพลงกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมทำหน้าเหมือนกำลังจะแยกวงกันล่ะ" กัปตันยังคงไม่หยุดพูด มันหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้กลองแล้วเริ่มเคาะจังหวะเบาๆ เป็นจังหวะตื่นเต้น "นี่พวกเราอุตส่าห์ซื้อเสบียงมาสมทบ เพราะกลัวว่าคู่นี้จะอดตายคาสตูดิโอเสียก่อน รินรดาด้วย... มาทำอะไรตรงนี้ล่ะครับ หรือจะมาช่วยดีดกีตาร์เสริม?" รินรดาปรายตามองกัปตันด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหันมามองผมอีกครั้งด้วยแววตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ "คงไม่ต้องแล้วล่ะค่ะ พอดีฉันมีธุระด่วน... ไว้เจอกันนะคะโซ่ หวังว่าเราคงมีเรื่องต้อง 'คุยกันยาว' กว่านี้" เมื่อร่างของรินรดาเดินจากไป ความกดดันในห้องก็เริ่มคลายลง แต่ความกระวนกระวายในใจผมกลับเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เมโลดี้เดินไปหยิบกีตาร์โปร่งของเธอขึ้นมาโอบกอดไว้เหมือนเป็นเกราะป้องกันตัว เธอนิ่งเงียบจนผมเริ่มใจคอไม่ดี "โซ่... ผู้หญิงคนนั้น" เมโลดี้เอ่ยขึ้นเบาๆ ในขณะที่กัปตันและเพื่อนๆ กำลังวุ่นวายกับการจูนเสียงเครื่องดนตรี "รูปในมือนั่น... คือพี่ชายโซ่จริงๆ เหรอ?" ผมเม้มปากแน่น มองไปที่กัปตันที่กำลังแกล้งแหย่เพื่อนร่วมวงอยู่ข้างๆ ผมไม่สามารถพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคนเยอะๆ ได้ แต่แววตาของเมโลดี้มันบังคับให้ผมต้องตอบ "ใช่ครับ" ผมตอบสั้นๆ "ผมไม่รู้ว่ารินรดามีส่วนเกี่ยวข้องยังไง แต่ผมจะหาคำตอบให้ได้" "เฮ้ย! พวกมึง เลิกซุบซิบกันได้แล้ว! วันนี้ต้องเคาะเพลงใหม่ไม่ใช่เหรอ ไหนบอกจะโชว์ลีดกีตาร์ไฟฟ้าเทพๆ ให้พวกกูฟังไงวะธันวา!" กัปตันตะโกนเรียกเสียงดังพร้อมกับรัวกลองเป็นจังหวะเร้าใจ เพื่อนๆ ต่างโห่ร้องกดดันให้ผมหยิบกีตาร์ขึ้นมา ผมจำใจต้องสะพายกีตาร์ไฟฟ้าขึ้นบ่า นิ้วสัมผัสสายเหล็กที่เย็นเฉียบ เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงขึ้นด้วยท่วงทำนองที่เร้าใจ แต่ในใจผมกลับมีเพียงภาพใบหน้าของพี่ชายที่หายสาบสูญไปเมื่อสองปีก่อนซ้อนทับกับรอยยิ้มเยือกเย็นของรินรดา ผมรัวนิ้วลงบนเฟรตบอร์ดอย่างดุดันเหมือนกำลังระบายความอัดอั้นผ่านเสียงเพลง เมโลดี้ดีดกีตาร์โปร่งตามจังหวะของผม แม้เธอจะดูเงียบขรึมและมีกำแพงกั้น แต่ทุกโน้ตที่เธอส่งออกมานั้นเข้ากันกับกีตาร์ไฟฟ้าของผมได้อย่างประหลาด เหมือนเราสองคนกำลังโต้ตอบกันผ่านทำนองที่ไม่มีใครเข้าใจนอกจากเรา "ยอดเยี่ยม! เอ้า อีกรอบ! เอาให้ไฟลุกไปเลย!" กัปตันตะโกนอย่างคึกคะนอง ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังแทรกขึ้นมาเหนือเสียงดนตรี เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ผมไม่คุ้นเคย ผมหยุดเล่นกะทันหันจนเสียงกีตาร์หวีดหวิวไปชั่วขณะ เพื่อนๆ หยุดมองมาที่ผมอย่างสงสัย กัปตันทำท่าจะเอ่ยปากแซว แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสีหน้าของผมที่เปลี่ยนไป ผมเปิดข้อความนั้นอ่านเพียงสั้นๆ แต่ทว่าลมหายใจกลับติดขัด *‘พี่ชายของเธอไม่ได้หายสาบสูญไปไหน... เขาอยู่กับฉันที่นี่ และถ้าอยากเจอเขา ก็ห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร โดยเฉพาะยัยมือเบสที่เธอรักนักรักหนา’* ผมเงยหน้าขึ้นมองเมโลดี้ที่กำลังมองมาด้วยความกังวล ก่อนจะหันไปสบตากับกัปตันที่ยืนจ้องด้วยความสงสัยเต็มแก่ และในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยคนที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้... รินรดาเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสองคนที่ยืนขนาบข้างเธอ และในมือของเธอนั้น... ถือตลับบันทึกเสียงรุ่นเก่าที่ผมจำได้ขึ้นใจว่ามันเคยเป็นของพี่ชายผมก่อนวันที่เขาจะหายตัวไป! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองแห่งความลับครั้งนี้ครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง