คืนแรกในห้องซ้อม

"เบสไม่ใช่แค่ตัวประกอบที่คอยคุมจังหวะนะเมโลดี้ ถ้าเธอปล่อยให้ตัวโน้ตมันแห้งแล้งแบบนี้ เพลงของเราก็เหมือนคนขาดใจตายกลางทางนั่นแหละครับ" ผมกดคอร์ด A major ทิ้งท้ายให้เสียงกีตาร์ไฟฟ้าสั่นสะเทือนอยู่ในห้องซ้อมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของพรมและหยาดเหงื่อ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวคนข้างๆ ทำให้ผมเสียสมาธิไปวูบหนึ่ง แต่มันก็ยังไม่เท่ากับสายตาที่เธอตวัดมองมา เมโลดี้วางนิ้วลงบนสายเบสตัวเก่ง เสียงถอนหายใจของเธอเบาหวิวราวกับคลื่นที่กระทบฝั่งก่อนพายุจะเข้า เธอไม่ได้เถียงกลับทันที แต่เลือกที่จะดีดเส้นลวดหนาๆ นั้นด้วยน้ำหนักที่เปลี่ยนไป... หนักแน่น ลึกซึ้ง และสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะคะ... ในเมื่อดนตรีมันก็แค่เรื่องของการส่งผ่านความรู้สึก ถ้าฉันใส่ลงไปหมดแล้วคุณดันรับมันไม่ไหว จะให้ฉันทำยังไง" เธอถามกลับ เสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแววตาที่หลบวูบไปทางอื่นนั้นกลับฟ้องว่ามีอะไรบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้กำแพงสูงลิบ บรรยากาศในห้องซ้อมเริ่มเปลี่ยนไป จากความเฮฮาในตอนแรกที่กัปตันพยายามปล่อยมุกตลกเพื่อละลายพฤติกรรม ตอนนี้เหลือเพียงผมและเธอที่นั่งอยู่กลางห้อง ท่ามกลางเสียงแอมป์ที่ยังคงหึ่งอยู่เบาๆ "คนอย่างผม ไม่เคยกลัวที่จะรับความรู้สึกใครหรอกครับ โดยเฉพาะกับคนที่ตั้งใจส่งมันมาให้" ผมขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ กลิ่นดอกไม้จางๆ จากเส้นผมของเมโลดี้เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนผมต้องแสร้งจูนสายกีตาร์เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าของตัวเอง "โซ่... อย่ามาพูดจาให้ความหวังคนอื่นด้วยการดีดกีตาร์เลย" เธอเงยหน้าขึ้นมองผมตรงๆ คราวนี้แววตาของเธอสั่นระริกเหมือนสายเบสที่เพิ่งถูกดีด "ความรักในนิยายของคุณมันดูสวยงาม แต่ความจริงน่ะ... ทุกโน้ตที่เล่นออกมามันมีราคาที่ต้องจ่ายนะ" ผมหยุดมือที่กำลังหมุนลูกบิดกีตาร์ มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เคยดูเงียบเหงาเกินไปคู่นั้น "ผมไม่ใช่นักเขียนนิยายหรอกครับ ผมก็แค่นักดนตรีคนหนึ่งที่อยากจะสร้างท่วงทำนองให้มันสมบูรณ์แบบ และความสมบูรณ์แบบที่ผมพูดถึง มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลยถ้าไม่มีเธอ" มือของผมเผลอเอื้อมไปแตะที่ปลายสายเบสของเธอ สัมผัสเบาๆ ที่เกิดขึ้นทำให้เราทั้งคู่ชะงัก ลมหายใจของเมโลดี้สะดุดไปครู่หนึ่ง เธอไม่ได้ชักมือหนี แต่กลับนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น ราวกับว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นกำลังถูกเจาะรูเล็กๆ ด้วยความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็น จังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามในอกผม มันเริ่มจะดังกว่าเสียงแอมป์ที่เปิดทิ้งไว้เสียอีก บรรยากาศดูบีบคั้นแต่กลับงดงามอย่างประหลาด ในห้องซ้อมเล็กๆ แห่งนี้ โลกภายนอกดูเหมือนจะหายไป เหลือเพียงจังหวะดนตรีที่เต้นเร่าอยู่ในอากาศ และสายตาที่ผูกมัดเราไว้ด้วยกัน "ลองอีกรอบไหม" ผมกระซิบ เสียงแหบพร่าลงอย่างลืมตัว "เริ่มจากคอร์ดเดิม แต่คราวนี้... ให้มันเป็นจังหวะของเราจริงๆ ไม่ใช่ตามโน้ตที่เขียนไว้" เมโลดี้ไม่ตอบ เธอเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนเฟรตเบสอีกครั้ง คราวนี้เธอหลับตาลง ผมเริ่มดีดทำนองที่นุ่มนวลขึ้น ตอบรับกับจังหวะเบสที่เธอบรรเลงออกมา มันไม่ใช่แค่การซ้อมดนตรี แต่มันคือการสนทนาผ่านตัวโน้ตที่เราไม่เคยเปิดปากพูดใส่กัน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องซ้อม เสียงเคาะประตูที่รัวและเร่งเร้าขัดจังหวะห้วงอารมณ์ของเราจนขาดสะบั้น เมโลดี้ลืมตาขึ้นทันที เธอกระชากมือออกห่างจากผมราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ประตูห้องซ้อมถูกผลักเข้ามาอย่างแรง กัปตันที่ควรจะไปซื้อน้ำกลับมา กลับยืนนิ่งอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนกผิดปกติ ข้างหลังเขา ร่างโปร่งบางในชุดเดรสสีแดงสดที่คุ้นตาของใครบางคนก้าวตามเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็น "ขอโทษที่ขัดจังหวะการซ้อมนะจ๊ะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด ทว่าสายตาที่จ้องมองมายังมือของผมและเมโลดี้กลับเต็มไปด้วยความจงเกลียดจงชัง "พอดีได้ยินว่าพวกเธอซ้อมกันดึก เลยเอาขนมมาฝาก... หรือว่าฉันควรจะมาก่อนเวลามากกว่านี้?" หัวใจของผมหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นเมโลดี้รีบสะพายเบสขึ้นหลังและก้มหน้าเดินหนีไปที่ประตูโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองผมเลยแม้แต่นิดเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามจังหวะหัวใจของผมและเมโลดี้ต่อไปนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง