ลูกอ้อนฉบับมือกีตาร์

“ถ้ารู้สึกว่านิ้วมันแข็งเพราะไม่ได้ซ้อมนาน ก็แค่ยอมรับออกมาตรงๆ ครับ ไม่เห็นต้องทำตัวเป็นกำแพงหินขวางทางผมขนาดนี้เลย” โซ่พิงสะโพกกับขอบโต๊ะในห้องซ้อมดนตรี สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเมโลดี้ที่กำลังกอดกีตาร์โปร่งคู่ใจไว้แน่นราวกับเป็นโล่กำบัง เธอถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชิดกับผนังห้องซ้อมที่บุด้วยฟองน้ำกันเสียง กลิ่นอายของไม้สนจากตัวกีตาร์โปร่งและกลิ่นโคโลญจน์จางๆ ของเขากำลังทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ นี้ดูจะเบาหวิวผิดปกติ เมโลดี้เม้มปากแน่น เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่จ้องกลับด้วยแววตาที่สั่นไหวราวกับผิวน้ำที่ถูกหย่อนหินลงไป “ฉันไม่ได้ขวาง... แค่ไม่ชอบวิธีที่นายพยายามจะบงการจังหวะเพลงของคนอื่น โซ่” “ผมไม่ได้บงการ ผมแค่กำลัง ‘สื่อสาร’” โซ่ก้าวเข้าไปอีกครึ่งก้าว ร่างสูงโปร่งบดบังแสงไฟนีออนเหนือหัวจนเกิดเงาทอดทับร่างเล็ก “ถ้าใจคุณไม่เปิดให้เสียงของผมเข้าไปจูนกับเสียงของคุณ เราก็ไม่มีวันเล่นเพลงนี้ให้สมบูรณ์ได้หรอก” เขายืดตัวตรงขึ้น ก่อนจะคว้ากีตาร์ไฟฟ้าที่วางพิงอยู่ข้างๆ มาคล้องคอ ปลายนิ้วเรียวยาวของมือกีตาร์ตัวท็อปแห่งนิเทศฯ เริ่มตวัดดีดสายด้วยท่วงทำนองที่เชื่องช้า แต่มันกลับดึงดูดและมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ เขาจงใจเล่นคอร์ดที่ต่อเนื่องมาจากโน้ตตัวสุดท้ายที่เธอเพิ่งดีดค้างไว้เมื่อครู่ มันคือการ ‘ขัดดอก’ อย่างจงใจเพื่อให้เธอต้องเล่นต่อ “นายมัน...” เมโลดี้กัดฟัน พยายามจะวางกีตาร์ลง แต่เสียงโซโล่ของโซ่กลับเร่งเร้าขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่ความเร็วที่น่ารำคาญ แต่มันคือจังหวะที่ยั่วเย้าให้หัวใจเต้นตาม กัปตันที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่ที่มุมห้องเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็รีบก้มหน้าลงแทบไม่ทัน เขาอมยิ้มกริ่มพลางขยับแว่นสายตา “เออ... กูไปซื้อน้ำข้างนอกดีกว่า อยู่ตรงนี้แล้วรู้สึกเป็นหลอดไฟวัตต์สูงชะมัด” เสียงประตูปิดลงทิ้งให้ห้องเหลือเพียงเสียงกีตาร์ที่กำลังโต้ตอบกัน โซ่หยุดมือลงกะทันหัน เสียงดนตรีที่กำลังเร่งเร้าพลันเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ โซ่เดินเข้าไปใกล้จนแทบจะสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างบาง เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น “เพลงนี้คือเพลงที่ผมแต่งให้คุณ” โซ่กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและจริงจังกว่าครั้งไหนๆ “และถ้าวันนี้คุณไม่ยอมดีดคอร์ดสุดท้ายร่วมกับผม... ผมจะถือว่าคุณปฏิเสธความรู้สึกของผมจริงๆ ไม่ใช่แค่ฝีมือการเล่น” เมโลดี้ชะงัก เธอรับรู้ได้ว่าสิ่งที่โซ่พูดไม่ได้มีแค่เรื่องดนตรี แต่มันหมายรวมถึงกำแพงในใจที่เขากำลังพยายามพังทลายลงด้วยความดื้อรั้นและลูกอ้อนที่ทำเอาเธอตั้งตัวไม่ติด เธอหลับตาลง พยายามระงับอาการมือสั่น ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนสายกีตาร์โปร่งอีกครั้ง ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะดีดคอร์ดโต้ตอบกลับไป เสียงประตูก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง “โซ่! นี่เธออยู่ตรงนี้จริงๆ ด้วย” เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยทำให้โซ่ชะงัก เขาหมุนตัวกลับไปมองด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยทันที รินรดายืนอยู่ตรงหน้าประตู ผมยาวสลวยยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการรีบเดินเข้ามา สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่อื่นเลย นอกจากจ้องเขม็งมาที่มือของเมโลดี้ที่ถือคอร์ดกีตาร์ค้างไว้ “ฉันโทรหานายตั้งกี่สายทำไมไม่รับ แล้วนั่น...” รินรดากวาดสายตามองเมโลดี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการดูแคลน “เธอกำลังทำอะไรของเธอ? คิดจะใช้ดนตรีมาปั่นหัวโซ่เพื่อความดังหรือไง?” บรรยากาศในห้องซ้อมที่เคยอบอวลไปด้วยมวลความรู้สึกพิเศษพลันแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บ โซ่ก้าวไปขวางหน้าเมโลดี้ไว้โดยสัญชาตญาณ แต่ในจังหวะนั้นเอง เมโลดี้กลับลุกขึ้นยืนแล้วก้าวถอยห่างจากโซ่ทันที เธอไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง แต่ดวงตาของเธอกลับว่างเปล่าอย่างน่าใจหาย “งั้นเราคงไม่มีอะไรต้องซ้อมกันแล้วล่ะ” เมโลดี้พูดเสียงเรียบก่อนจะคว้าเคสกีตาร์ของตัวเอง “เชิญคุณสองคนคุยกันตามสบายเถอะค่ะ ส่วนเรื่องเพลง... ไว้ฉันจะตัดสินใจอีกที” “เมโลดี้! อย่าเพิ่งไป!” โซ่คว้าแขนเธอไว้ แต่ถูกเธอสะบัดออกอย่างนุ่มนวลทว่าเด็ดขาด ในจังหวะที่เมโลดี้กำลังจะเดินผ่านรินรดา รินรดาก็ขยับตัวเข้ามาขวางพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก “อ้อ... เกือบลืมบอกไปนะ พอดีฉันเพิ่งรับงานเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับงานมหาลัยฯ ที่โซ่กำลังจะไปขึ้นโชว์... และดูเหมือนฉันจะต้องเป็นคน ‘เคาะ’ เพลงที่จะใช้แสดงด้วยตัวเองเลยล่ะนะ” เมโลดี้หยุดชะงัก โซ่หน้าถอดสีทันที เขาหันไปจ้องหน้ารินรดาด้วยสายตาที่เดือดดาลที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา “เธอทำแบบนี้ทำไม ริน?” โซ่ถามเสียงต่ำ รินรดาไม่ได้ตอบ แต่กลับหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาโชว์ภาพบันทึกหน้าจอแชทลับของคณะกรรมการดนตรีให้โซ่เห็น ก่อนจะหันไปทางเมโลดี้แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำลายความหวังของอีกฝ่ายจนหมดสิ้น “และน่าเสียดายนะ... รายชื่อคนที่จะได้ขึ้นโชว์เดี่ยวปีนี้ มีชื่อแค่โซ่คนเดียว ส่วนมือกีตาร์โปร่งน่ะ... ไม่จำเป็นหรอก” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจังหวะชีวิตที่สั่นคลอนนี้ไปกับผมนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง