น้ำตาที่แอบร่วง

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งในห้องซ้อมดนตรีดังสนั่นจนสายกีตาร์โปร่งที่พาดอยู่บนขาตั้งถึงกับสั่นพ้องสะท้อนเสียงฮัมต่ำๆ ออกมา "ฉันถอนตัว" คำพูดของเมโลดี้ห้วนสั้นและเย็นชา ผิดวิสัยของหญิงสาวผู้มักจะถ่ายทอดความรู้สึกผ่านปลายนิ้วที่บรรเลงคอร์ดกีตาร์โปร่งเสมอ ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววดื้อรั้นและเต็มไปด้วยประกายแห่งความฝัน บัดนี้กลับแดงก่ำและมีร่องรอยของการอดนอนอย่างเห็นได้ชัด เธอยืนนิ่งอยู่หน้าตารางซ้อมใหญ่ประจำคณะ ยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลที่มีตราประทับของคณะกรรมการจัดการแข่งขันดนตรีมหาวิทยาลัยให้ผม ผม—ธันวา หรือที่เพื่อนๆ เรียกกันว่าโซ่ มือกีตาร์ไฟฟ้าประจำวง—ค่อยๆ วางปิ๊กกีตาร์ในมือลงบนโต๊ะ ช้าๆ และระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าการเคลื่อนไหวที่กะทันหันเกินไปจะทำให้บางสิ่งที่เปราะบางตรงหน้าแตกสลายคามือ "เมโลดี้... เธอพูดเล่นอะไรของเธอน่ะ อีกสามวันจะถึงวันออดิชันรอบสุดท้ายแล้วนะ" ผมพยายามแย้มยิ้มกลบเกลื่อนความตึงเครียด ส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ ออกมาตามความคุ้นชินยามสถานการณ์เริ่มอึดอัด "กัปตัน! บอกเพื่อนเธอทีสิว่าอย่ามาอำกันเล่นแบบนี้ มันไม่ตลกเลยนะ" กัปตัน มือกลองร่างท้วมใจดีที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าของพ่อหนุ่มนักชงมุกประจำกลุ่มไม่มีเค้าลางความสนุกสนานเหลืออยู่เลย เขากลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ก่อนจะหลบสายตา "ฉันไม่ได้พูดเล่น โซ่" เมโลดี้พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เธอพยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด มือเรียวบางทั้งสองข้างกำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "ฉันตัดสินใจดีแล้ว วงของเรา... ไม่มีฉัน มันน่าจะไปได้ไกลกว่านี้" บรรยากาศภายในห้องซ้อมอับทึบไปด้วยกลิ่นอายความอึดอัด เสียงแอร์ตัวเก่าส่งเสียงครางหึ่งๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะผิดเพี้ยนของผม ภาพเหตุการณ์เมื่อวานซืนผุดขึ้นมาในหัว รินรดา อดีตคนรักเก่าที่เดินกลับเข้ามาในชีวิตผมราวกับพายุร้าย เธอทิ้งคำพูดแสบสันไว้กับเมโลดี้ที่หลังตึกคณะมนุษยศาสตร์ แม้ผมจะพยายามอธิบายและไล่รินรดาให้ออกไปจากชีวิตผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ดูเหมือนว่ารอยแผลเป็นในอดีตของเมโลดี้ที่ถูกสะกิดขึ้นมาใหม่ มันจะลึกเกินกว่าที่ผมคาดคิดไว้เสียแล้ว "เพราะเรื่องเมื่อวานใช่ไหม..." ผมก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละก้าวอย่างระมัดระวัง หัวใจบีบตัวแน่นจนเจ็บแปลบที่หน้าอก "เพราะรินรดาใช่ไหม เมโลดี้ เธอก็รู้ว่าฉันกับผู้หญิงคนนั้นมันจบไปนานแล้ว ไม่มีอะไรเกี่ยวกันเลย!" "มันไม่ใช่เรื่องของเขา!" เมโลดี้ตวาดกลับเสียงดังลั่น ดวงตาที่พยายามกลั้นน้ำมานานระเบิดหยดน้ำตาใสๆ ให้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจอดGั้นไว้ได้อีกต่อไป เสียงสะื้นฮื้นเล็กๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากสั่นระริกของเธอมันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผมยิ่งกว่าคมมีดใดๆ "แต่มันเป็นเรื่องของฉันเอง! ฉันมันก็แค่มือสมัครเล่นที่เข้ามาเกะกะในพื้นที่ของพวกนาย! ฉันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่บนเวทีเดียวกับนายด้วยซ้ำ โซ่!" "ใครบอกเธอว่าเธอเป็นแค่คนเกะกะ!" ผมขึ้นเสียงบ้าง ความอดทนที่สะสมมานานขาดผึ่ง ผมพุ่งเข้าไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้เบาๆ แต่สัมผัสได้ถึงแรงสั่นเทานั้น "เธอก็รู้ว่าเพลงที่เราแต่งขึ้นมา มันมีความหมายแค่ไหน! กีตาร์โปร่งตัวนั้น... เสียงร้องของเธอ... มันคือหัวใจของวงเรานะเมโลดี้!" "หัวใจงั้นเหรอ..." เมโลดี้แค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา รอยยิ้มสมเพชตัวเองปรากฏบนใบหน้าหวานล้ำที่ผมคุ้นเคย เธอดึงแขนตัวเองกลับจากการกุมมือของผมอย่างเด็ดเดี่ยว "หัวใจอะไรกัน ที่ผ่านมาฉันมันก็แค่ตัวตลกที่วิ่งตามจังหวะของคนอื่น ปล่อยฉันไปเถอะโซ่... กลับไปหากีตาร์ไฟฟ้าคลาสสิกของนาย ไปยืนเฉิดฉายกับคนที่เหมาะสมกับนายเถอะ อย่ามาเสียเวลากับคนอย่างฉันอีกเลย" พูดจบเธอก็คว้าสายสะพายกีตาร์โปร่งคู่ใจขึ้นมาพาดบ่าอย่างรีบร้อน หันหลังให้ผมแล้วก้าวเดินไปที่ประตูห้องซ้อมทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง "เมโลดี้! เดี๋ยวสิ!" ผมพยายามจะวิ่งตามออกไป แต่กัปตันกลับเอื้อมมือมาคว้าไหล่ผมไว้แน่น แรงกดหนักหน่วงนั้นทำให้ผมต้องหยุดชะงัก "ปล่อยเธอไปก่อนเถอะ โซ่..." กัปตันถอนหายใจยาวเหยียด แววตาของเพื่อนรักเต็มไปด้วยความเห็นใจและกังวลใจ "ตอนนี้ ยิ่งนายตามไปพูดอะไร มันก็มีแต่จะยิ่งแย่ลง ให้เวลาเธอก่อนนะเพื่อน" ผมนิ่งงัน มองบานประตูห้องซ้อมที่ปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงสะท้อนของความเงียบงันที่น่ากลัว ความรู้สึกผิดโถมซัดเข้ามาในอกราวกับคลื่นลมมรสุม ปลายนิ้วของผมสั่นเทาเมื่อนึกถึงรอยน้ำตาบนใบหน้าของหญิงสาวผู้กุมท่วงทำนองในหัวใจของผมไว้ทั้งหมด ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรงบนเก้าอี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับหน้าจอที่แสดงข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปลอมที่ส่งตรงมาถึงผม *[ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องอดีตของเมโลดี้ถูกแฉกลางเวทีประกวด... พรุ่งนี้เที่ยงตรง มาพบฉันที่ดาดฟ้าตึกคณะนิเทศฯ คนเดียว... โซ่]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ท่วงทำนองรักบทนี้ก้องกังวานไปด้วยกันนะครับ!