รอยร้าวที่ยากจะประสาน

“ถ้านายยังแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับชื่อเสียงของชมรมไม่ได้ คณะกรรมการกิจการนักศึกษาคงต้องทบทวนสถานภาพสมาชิกชมรมดนตรีสากลของนายใหม่ทั้งหมด... ธันวา” น้ำเสียงเรียบเฉยแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนของอาจารย์กรวิชญ์ หัวหน้าฝ่ายวินัยนักศึกษา ดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องพักครูที่เงียบเชียบ แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ที่มีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะวางอยู่ตรงกลาง ด้านในนั้นบรรจุภาพถ่ายและข้อความร้องเรียนที่ผมไม่ได้เป็นคนก่อขึ้นด้วยซ้ำ ผม (โซ่) นั่งอยู่บนเก้าอี้เบาะหนังสีดำที่ให้ความรู้สึกอึดอัดราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนจริงๆ สมชื่อ นัยน์ตาคมกริบมองตรงไปยังอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งอึดอัด ขัดเคือง และเป็นห่วงความรู้สึกของใครบางคน—ใครคนนั้นที่กำลังยืนรอผมอยู่หน้าตึก “ผมอธิบายไปแล้วนะครับอาจารย์ ว่าภาพพวกนั้นมันเป็นมุมกล้องและการจงใจจัดฉาก ผมกับรินเราจบกันไปนานแล้ว และผมไม่ได้มีเจตนาจะสร้างความเสื่อมเสียให้ชื่อเสียงของชมรมเลยแม้แต่น้อย” ผมพยายามควบคุมน้ำเสียงให้สุภาพและหนักแน่นที่สุด แม้ในใจจะร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟสุมอยู่ “แต่ภาพที่ปรากฏบนเพจสาธารณะของมหาวิทยาลัยมันไม่ได้บอกแบบนั้นนะโซ่...” อาจารย์กรวิชญ์ถอนหายใจยาว วางปากกาในมือลงแล้วประสานมือเข้าหากัน “นายเป็นถึงประธานชมรมดนตรี เป็นหน้าเป็นตาของคณะนิเทศฯ และที่สำคัญ... นายกำลังทำโปรเจกต์ใหญ่ร่วมกับคณะมนุษยศาสตร์ ถ้านักศึกษามีเรื่องพรรค์นี้ในยามที่ใกล้จะถึงงานมหกรรมดนตรีประจำปี มันย่อมกระทบต่อความน่าเชื่อถือของมหาวิทยาลัยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้” ผมขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความโกรธระอุขึ้นในอกไม่ใช่เพราะกลัวโดนลงโทษทางวินัย แต่เพราะผมรู้ดีว่าเบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ฝีมือใคร... รินรดา อดีตคนรักเก่าที่พยายามใช้เล่ห์เหลี่ยมทุกวิถีทางเพื่อดึงผมกลับไปอยู่ในวังวนเดิมๆ ของเธอ โดยไม่สนเลยว่ามันจะเหยียบย่ำอนาคตและความรู้สึกของคนอื่นมากแค่ไหน โดยเฉพาะ... เมโลดี้ ภาพใบหน้าเศร้าสร้อยแต่พยายามเก็บอาการของหญิงสาวเจ้าของกีตาร์โปร่งสีไม้ธรรมชาติคนนั้นผุดขึ้นมาในหัว เมโลดี้ผู้มีกำแพงในใจหนาทึบ เมโลดี้ผู้เพิ่งจะเปิดใจยอมให้เสียงดนตรีของเราประสานกันเป็นท่วงทำนองเดียว เมโลดี้ที่ผมให้คำมั่นสัญญาไว้ว่าจะปกป้องเสียงเพลงของเธอด้วยหัวใจ “ผมขอเวลาพิสูจน์ความจริงเรื่องนี้ครับอาจารย์” ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงจริงจังจนกระทั่งอาจารย์กรวิชญ์ต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตา “ฉันให้เวลานายถึงวันศุกร์นี้ ธันวา... ถ้าเรื่องนี้ยังเคลียร์ไม่จบและยังมีผลกระทบเชิงลบต่อมหาวิทยาลัย นายรู้ใช่ไหมว่ามาตรการขั้นเด็ดขาดคืออะไร” “ครับ ขอบพระคุณอาจารย์มากครับ” ผมลุกขึ้นโค้งตัวเคารพด้วยความนอบน้อมตามวิสัยของสุภาพบุรุษ ก่อนจะเดินออกจากห้องพักครูด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง บรรยากาศรอบตัวในยามบ่ายของมหาวิทยาลัยดูช A่างหมองหม่นราวกับสภาพจิตใจของผมในนาทีนี้ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูตึกบริหาร กัปตัน มือกลองเพื่อนสนิทของผมที่ยืนกระวนกระวายรออยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ก็รีบสาวเท้าเข้ามาหาทันที สีหน้าของมันเคร่งเครียดเสียยิ่งกว่าตอนซ้อมเพลงยากๆ เสียอีก “ไอ้โซ่! เป็นไงบ้างวะอาจารย์ว่าไงบ้าง?” กัปตันรัวคำถามใส่ทันที มือหนาตบไหล่ผมเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ “กูเห็นรินมันเดินยิ้มระรื่นออกจากตึกนี้ไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วนี่เอง มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนชัดๆ!” “เออ... อาจารย์เรียกไปตักเตือนเรื่องความประพฤติ และให้เวลาเคลียร์ข่าวฉาวภายในวันศุกร์นี้ ไม่งั้นอาจจะมีผลกระทบต่อตำแหน่งประธานชมรมและโปรเจกต์งานดนตรี” ผมตอบเสียงเรียบ ทอดสายตาไปยังลานกว้างเบื้องหน้าที่มีนักศึกษาเดินกันขวักไขว่ “ไอ้เวรเอ๊ย! แบบนี้มันตั้งใจจะตัดอนาคตมึงชัดๆ!” กัปตันสบถออกมาอย่างหัวเสีย เสยผมสีเข้มของตัวเองด้วยความหงุดหงิด “แล้วนี่... เมโลดี้รู้เรื่องนี้หรือยังวะ? กูเป็นห่วงความรู้สึกน้องเขา มึงก็รู้ว่ายัยนั่นเซนซิทีฟเรื่องความเชื่อใจแค่ไหน” คำถามของกัปตันเหมือนมีเข็มมาทิ่มแทงหัวใจ ผมนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ความกังวลที่พยายามกดทับไว้ทะลักล้นออกมาจนจุกที่คอหอย นั่นคือสิ่งที่ผมกลัวที่สุด... กลัวว่ารอยร้าวที่กำลังก่อตัวขึ้นนี้จะกลายเป็นกำแพงสูงใหญ่ที่พังทลายความสัมพันธ์ที่เราสองคนเพิ่งจะร่วมกันสร้างขึ้นมา “ยัง... ฉันยังไม่ได้บอกน้องเขา” ผมถอนหายใจยาว ปล่อยให้สายลมอ่อนๆ พัดผ่านความร้อนรุ่มบนใบหน้า “ฉันอยากเคลียร์เรื่องนี้ด้วยตัวเองก่อน ไม่อยากให้เมโลดี้ต้องมาแบกรับปัญหาโสโครกที่ฉันไม่ได้ก่อ” “มึงคิดผิดแล้วล่ะเพื่อน...” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้ผมและกัปตันต้องหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ในชมรมเดินเข้ามาพร้อมกับสมาร์ตโฟนในมือ สีหน้าของเขาดูไม่สู้ดีนัก ดวงตาฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด “มึงไม่ต้องลำบากไปบอกหรอกโซ่... ตอนนี้ในเพจสาธารณะของคณะมนุษยศาสตร์ มันมีคนเอาภาพที่รินรดาโพสต์ไปแชร์ พร้อมกับข้อความบิดเบือนหาว่าเมโลดี้เป็นมือที่สามที่เข้ามาแย่งมึงไปจากรินแล้วว่ะ” โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น ข้อมูลที่ไหลเข้ามากระแทกโสตประสาททำให้ผมชาไปทั้งตัว “ว่าไงนะ?!” กัปตันอุทานเสียงดังลั่นจนคนแถนั้นหันมามอง “ใครมันบังอาจทำแบบนั้นวะ!” ผมไม่ได้ฟังเสียงสบถของกัปตันอีกต่อไป สมองของผมประมวลผลด้วยความเร็วสูง รินรดานอกจากจะเล่นงานผมทางวินัยแล้ว เธอยังจงใจพุ่งเป้าไปที่เมโลดี้ หญิงสาวผู้เปราะบางและเกลียดการตกเป็นเป้าสายตาที่สุดในโลก เพื่อบีบให้เมโลดี้ถอยห่างจากผมด้วยความอับอายและเจ็บช้ำ ฝ่ามือผมกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านไปทั่วอณูเลือด นี่มันไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้งเด็กๆ แต่มันคือการประกาศสงครามประสาทที่สกปรกสิ้นดี “มึงจะไปไหนวะโซ่!” กัปตันร้องทักเมื่อเห็นผมหันหลังกลับและก้าวยาวๆ ไปทางคณะมนุษยศาสตร์ด้วยแววตาที่ดุดัน “ไปหาเมโลดี้...” ผมตอบเสียงลอดไรฟัน “ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป” ผมวิ่งฝ่าฝูงชนในมหาวิทยาลัยด้วยความร้อนรน หัวใจเต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ ยิ่งเข้าใกล้ตึกคณะมนุษยศาสตร์มากเท่าไหร่ ความหวาดกลัวลึกๆ ก็ยิ่งกัดกินขั้วหัวใจมากเท่านั้น ภาพห้องซ้อมดนตรีที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงกีตาร์โปร่งอันอบอุ่นผุดขึ้นมาซ้อนทับกับความจริงอันโหดร้ายในตอนนี้ ผมก้าวขึ้นบันไดจนมาถึงห้องซ้อมดนตรีประจำของเมโลดี้ ประตูห้องไม่ได้ปิดสนิท มีช่องว่างเล็กๆ ที่เผยให้เห็นบรรยากาศภายใน หัวใจของผมกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมโลดี้ยืนถือสมาร์ตโฟนหน้าซีดเผือด ร่างบางสั่นเทาน้อยๆ ขณะที่สายตาเหม่อมองไปยังหน้าจอที่แสดงคอมเมนต์นับร้อยที่เต็มไปด้วยถ้อยคำถากถางและดูหมิ่น เธอกำกีตาร์โปร่งตัวโปรดไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ราวกับนั่นคือสิ่งเดียวที่ช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจเธอไว้ในวินาทีนี้ และข้างกายเธอนั้น... มีร่างของใครบางคนที่ผมคาดไม่ถึงเลยว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในเวลานี้ หญิงสาวผมยาวสลวยหันมาสบตากับเมโลดี้ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังลอดออกมานอกประตูจนผมได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ “เธอคิดจริงๆ เหรอจ๊ะน้องเมโลดี้... ว่าเด็กกะโปโลอย่างเธอ จะมีปัญญา দাঁড়เคียงข้างคนอย่างโซ่ได้จริงๆ?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ท่วงทำนองรักบทนี้ก้องกังวานไปด้วยกันนะครับ!