สายลมกับกีตาร์โปร่ง

“ถ้าคุณยังกดสายนั้นด้วยน้ำหนักเดิม เพลงนี้ก็ไม่มีวันไปถึงจุดที่มันควรจะเป็นหรอกครับเมโลดี้” ผมพูดพร้อมกับวางกีตาร์ไฟฟ้าลงบนตัก แล้วเอื้อมมือไปคว้าคอกีตาร์โปร่งในมือเธอเบาๆ ไม่ใช่เพราะจะแย่งมาเล่นเอง แต่เพื่อหยุดนิ้วเรียวที่กำลังสั่นไหวนั่นไว้ ก่อนที่สายเหล็กจะบาดผิวจนเลือดซิบเหมือนเมื่อวาน มินตรา หรือ ‘เมโลดี้’ ของพวกเราในชมรมดนตรี ช้อนสายตาขึ้นมองผม ดวงตาคู่นั้นดูอ่อนล้าและหม่นแสงลงเล็กน้อย เธอไม่ได้ตอบโต้เหมือนทุกครั้งที่ผมชอบสอนจู้จี้เรื่องโน้ต แต่มือของเธอที่จับคอกีตาร์กลับเย็นเฉียบผิดปกติ “โซ่... นายว่าเสียงเพลงมันโกหกเราได้ไหม?” เธอถามขึ้นท่ามกลางความเงียบของสวนสาธารณะท้ายมหาวิทยาลัย เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านกิ่งไม้ แสงแดดช่วงบ่ายคล้อยที่ทะลุร่มเงาลงมาทาบทับใบหน้าของเธอเป็นริ้วๆ “ดนตรีไม่เคยโกหกครับ มีแต่คนเล่นนั่นแหละที่ใช้มันปกปิดความจริง” ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “อย่างเช่นตอนนี้... มือที่สั่นของเธอไม่ได้เกิดจากเทคนิคการดีด แต่มันเกิดจากอะไรบางอย่างที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ ใช่ไหมครับ?” เมโลดี้ถอนหายใจยาว เธอปล่อยกีตาร์โปร่งให้นอนราบไปกับตัก กลิ่นไม้ของตัวกีตาร์จางๆ ผสมกับกลิ่นหญ้าสดที่เพิ่งตัดใหม่ลอยมาแตะจมูก ผมเอนหลังพิงพนักม้านั่งไม้ตัวยาว พยายามรักษาระยะห่างไม่ให้ดูคุกคามจนเกินไป แม้ใจผมจะอยากขยับเข้าไปใกล้กว่านี้อีกสักนิดก็ตาม “รินรดามาหาฉันที่คณะเมื่อเช้านี้” เธอพูดชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงแบนราบ แต่ผมสัมผัสได้ถึงคลื่นใต้น้ำที่พัดกระหน่ำในใจเธอ “เขาบอกว่าเขากับนาย... ยังจบกันไม่ลง” บรรยากาศรอบข้างที่เคยดูผ่อนคลายพลันหยุดชะงัก ผมรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อคอของตัวเองตึงเปรี้ยะ รินรดา... ผู้หญิงที่ผมเคยให้ความสำคัญ แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นเพียงอดีตที่ผมเลือกจะทิ้งไว้ข้างหลังไปนานแล้ว การที่เธอเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาปั่นหัวเมโลดี้แบบนี้ มันเกินขีดจำกัดที่ผมจะอดทนได้ “ผมกับเขาจบกันไปนานแล้วครับ เมโลดี้” ผมโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนตรงหน้า “และผมไม่เคยให้โอกาสใครเข้ามาแทรกระหว่างความสัมพันธ์ที่ผมกำลังสร้าง... โดยเฉพาะกับคนที่ผมให้ความสำคัญมากที่สุดแบบนี้” “ความสำคัญ?” เธอทวนคำนั้นเบาๆ ก่อนจะแค่นยิ้ม “นายเป็นคนฮอตของคณะ เป็นหนุ่มในฝันของใครหลายคน การที่นายมานั่งสอนกีตาร์ให้คนเก็บตัวแบบฉันที่นี่ มันก็แค่บททดสอบความอดทนของนายไม่ใช่หรือไง” ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะคว้ากีตาร์โปร่งตัวนั้นขึ้นมา ผมเริ่มเกาคอร์ดเพลงที่เธอชอบอย่างช้าๆ เสียงกังวานของสายเหล็กก้องสะท้อนในความเงียบ เป็นจังหวะที่เรียบง่ายแต่หนักแน่น ผมมองมือตัวเองที่ขยับไปตามความรู้สึก ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดจนไหล่ของเราแตะกันเบาๆ “ถ้าเป็นบททดสอบ ผมคงสอบตกไปนานแล้วครับ เพราะทุกครั้งที่เห็นเธอเสียใจเพราะเรื่องไร้สาระแบบนี้ ผมแทบจะอยากหยุดโลกทั้งใบเพื่อมานั่งฟังเธอระบายความรู้สึกแทนการซ้อมดนตรี” มินตรานิ่งไป เธอหันมามองผม ดวงตากลมโตคู่นั้นวูบไหวราวกับถูกกระทบด้วยคลื่นอารมณ์ที่รุนแรง ความเงียบเริ่มทำหน้าที่ของมันแทนคำพูด เราสองคนนั่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางสวนที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงนกกระจิ๊บที่ส่งเสียงแว่วมาไกลๆ ผมไม่ได้รอคำตอบ เพราะการที่เธอไม่หลบสายตาผม นั่นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับผมแล้ว ผมวางนิ้วทับลงบนนิ้วของเธอที่วางอยู่บนสายกีตาร์ ความอบอุ่นจากมือผมส่งผ่านไปถึงปลายนิ้วของเธอ และในจังหวะที่หัวใจของเราดูเหมือนจะเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง “โซ่! อยู่นี่เองเหรอ!” เสียงตะโกนแหวกอากาศของกัปตันดังลั่นมาจากทางเดินฝั่งขวา ทำเอาเราสองคนสะดุ้งสุดตัวและรีบขยับห่างออกจากกันทันที ผมถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อหันไปเห็นสีหน้าของกัปตันที่ดูตื่นตระหนกจนหน้าซีด ผมก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องที่เขาจะพูดนั้นไม่ธรรมดา “มีอะไรกัปตัน ทำไมต้องหน้าตาตื่นขนาดนั้น?” ผมถาม กัปตันวิ่งมาหยุดตรงหน้าเรา หอบหายใจถี่จนพูดแทบไม่เป็นภาษา “ริน... รินรดาเขาไลฟ์สดที่หน้าหอพักนาย บอกว่า... บอกว่าเธอกำลังจะทำในสิ่งที่โซ่จะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต” เมโลดี้หน้าซีดเผือดลงทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เธอหันมามองหน้าผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่ผมเองก็หาคำตอบให้ไม่ได้ ในขณะที่ผมกำลังจะลุกขึ้น มือถือในกระเป๋ากางเกงของผมก็สั่นไม่หยุด หน้าจอแสดงข้อความจากรินรดาที่เด้งขึ้นมาพร้อมรูปถ่ายของบางอย่างที่วางอยู่หน้าห้องพักของผม มันคือกล่องของขวัญใบเดิมที่ผมเคยให้เธอในวันครบรอบ... แต่ตอนนี้มันถูกห่อด้วยริบบิ้นสีดำสนิท พร้อมกับโน้ตที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า ‘ถ้าไม่มาหาฉันภายในสิบนาที ความลับที่นายปิดบังไว้เรื่องทุนการศึกษาของชมรม... จะถูกแฉให้ทุกคนรู้ในไลฟ์นี้’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสจังหวะรักไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง