ความมั่นใจที่หายไป

"เลิกมองตัวเองแบบนั้นเสียที เมโลดี้... เธอไม่ได้แย่อย่างที่สมองพยายามจะปั่นหัวเธอหรอกนะ" กัปตันวางไม้กลองลงบนถังเบียร์เก่าๆ เสียงไม้กระทบโลหะดัง 'กึก' ฟังดูหนักแน่นผิดกับท่าทางกวนประสาทของเขาเป็นประจำ เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดสายกีตาร์โปร่งตัวเก่งซ้ำไปซ้ำมา จนนิ้วมือนั้นแดงก่ำ เมโลดี้ไม่ตอบ เธอเพียงแค่นิ่งเงียบ มือที่สั่นเทานิดๆ ยังคงขยับผ้าเช็ดวนไปมาเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ผิดพลาด เธอได้ยินเสียงแว่วจากห้องซ้อมข้างๆ เป็นเสียงกีตาร์ไฟฟ้าโซโล่ริฟฟ์เพลงร็อกหนักหน่วง แต่ท่วงทำนองนั้นกลับไพเราะและจับใจราวกับกำลังสื่อสารกับใครบางคน... โซ่กำลังซ้อม และเขาก็ซ้อมเพื่อโชว์เคสใหญ่ที่เธอกำลังจะเป็นคนร่วมเวทีด้วย "ฉันแค่..." เสียงของเธอแหบพร่า "ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นฉัน กัปตัน นายก็เห็น รินรดาเขาสมบูรณ์แบบแค่ไหน... เขาเดินเข้ามาในห้องซ้อมเหมือนเจ้าหญิงที่หลุดออกมาจากนิตยสารดนตรี ส่วนฉัน... ก็แค่เด็กมนุษยศาสตร์ที่เล่นกีตาร์เป็นงานอดิเรก" กัปตันถอนหายใจยาว พิงหลังกับกำแพงห้องซ้อมที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนของวงดนตรีรุ่นพี่ "เธอกำลังเอา 'แสงไฟ' ของคนอื่น มาเผา 'ความเชื่อมั่น' ของตัวเองอยู่นะครับเมโลดี้ โซ่ไม่ได้มองหาเจ้าหญิงในนิตยสาร เขาต้องการคนที่จะช่วยคุมจังหวะให้เขาตอนที่เขาหลุดวงโคจร และคนคนนั้น... ก็คือเธอ" เมโลดี้หยุดเช็ดสายกีตาร์ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสุกสกาวกลับหม่นแสงลง "ถ้าฉันทำพลาดบนเวทีล่ะ? ถ้าฉันทำให้โชว์ของเขากลายเป็นจุดด่างพร้อย เพราะความประหม่าของฉัน? โซ่เขาแบกรับความคาดหวังมามากพอแล้ว ผมไม่อยากเป็นภาระของเขา" "นั่นคือปัญหาของเธอ" น้ำเสียงหนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตูห้องซ้อม ทั้งคู่หันไปมอง โซ่ยืนพิงกรอบประตูในชุดเสื้อยืดสีดำตัวเก่ง เหงื่อซึมตามไรผม แต่สายตาที่เขามองมาที่เมโลดี้กลับไม่ได้มีความรำคาญใจแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้พลางคว้าเก้าอี้ไม้มานั่งลงตรงหน้าเธอ "ผมเป็นคนเลือกคนร่วมเวทีด้วยตัวเอง" โซ่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าจริงจัง "ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเป็นภาระ นั่นหมายความว่าคุณกำลังดูถูกการตัดสินใจของผมอยู่หรือเปล่าครับ? เมโลดี้" เมโลดี้เบือนหน้าหนี "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น..." "งั้นก็เงยหน้าขึ้น" โซ่สั่งเบาๆ เขาเอื้อมมือไปจับปลายกีตาร์โปร่งของเธอไว้มั่น "คุณจำวันที่เราเล่นแจมกันที่สวนหลังคณะได้ไหม? ตอนนั้นคุณไม่ได้กังวลเรื่องใครจะมองยังไง คุณแค่เล่นไปตามจังหวะที่หัวใจคุณบอก สิ่งที่คุณต้องทำตอนนี้ไม่ใช่การพยายามเป็นใครที่ดูดีพอสำหรับผม แต่เป็นการรักษา 'ท่วงทำนอง' ของตัวคุณเองไว้" "แต่เขากลับมาแล้วนะ โซ่" เมโลดี้พูดชื่อบุคคลที่สามที่ไม่ได้เอ่ยถึงตรงๆ แต่ทุกคนในห้องเข้าใจดี "รินรดา... เธอมีทุกอย่างที่ฉันไม่มี" โซ่ปล่อยมือจากกีตาร์แล้วถอนหายใจ เขาดูเหมือนจะอยากพูดอะไรบางอย่างที่ติดอยู่ในลำคอ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินสถาบัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ตัดกับกลิ่นอับของห้องซ้อมดนตรีโชยมาก่อนตัวเจ้าของ รินรดาก้าวเข้ามาในห้องซ้อมด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ เธอกวาดสายตามองเมโลดี้เหมือนมองมดปลวก ก่อนจะไปหยุดที่ใบหน้าของโซ่ "ซ้อมกันหนักจังเลยนะคะ" รินรดาเอ่ยพลางเลิกคิ้ว "โซ่... ฉันเอาลิสต์เพลงที่เคยกิ๊กกั๊กกันสมัยปีหนึ่งมาให้ดู เผื่อเธอจะอยากปรับโชว์ให้มันดู 'สมฐานะ' กว่านี้หน่อย ไม่ใช่งานวัดอย่างที่เห็น" คำพูดนั้นเหมือนเข็มแหลมที่ทิ่มแทงเข้ากลางอกของเมโลดี้ เธอรู้สึกถึงก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในคอ ความมั่นใจที่เหลืออยู่น้อยนิดมลายหายไปในพริบตา เธอคว้ากีตาร์ใส่เคสอย่างรวดเร็วโดยไม่สบตาใคร "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" เมโลดี้กล่าวเสียงสั่น "เมโลดี้! เดี๋ยวสิ!" โซ่เรียก แต่เขาถูกรินรดาจับข้อมือไว้ เมโลดี้ก้าวออกจากห้องซ้อมอย่างรวดเร็ว เธอเดินตรงไปยังดาดฟ้าของตึกคณะ ลมแรงพัดปะทะใบหน้าจนน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเศษชิ้นส่วนที่ไม่เข้าพวกในจิ๊กซอว์ของโซ่ เธอไม่ควรเอาตัวเองเข้ามาอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยแสงสีและคนสวยงามแบบรินรดาเลย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งตามมาจนถึงดาดฟ้า เมโลดี้หันกลับไป แต่คนตรงหน้าไม่ใช่โซ่ กลับเป็นกัปตันที่หอบแฮ่กและสีหน้าดูเคร่งเครียดผิดปกติ "แย่แล้วเมโลดี้... ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องอัด" กัปตันพูดด้วยเสียงขาดห้วง "เกิดอะไรขึ้นคะ?" เมโลดี้ถามด้วยความตกใจ "โซ่เขากำลังจะประกาศถอนตัวจากการขึ้นโชว์ครั้งนี้" เมโลดี้เบิกตากว้าง "ทำไม?!" "เพราะเขาบอกว่า ถ้าไม่มีเธออยู่บนเวที เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องแสดงให้ใครเห็นอีก" หัวใจของเมโลดี้เต้นรัวเหมือนกลองที่รัวผิดจังหวะ เธอยังไม่ทันได้ซึมซับคำพูดนั้น เสียงกีตาร์ไฟฟ้าที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากห้องอัดชั้นล่าง แต่มันไม่ใช่ท่วงทำนองที่สดใสเหมือนทุกที มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและแหบพร่าราวกับกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า... พร้อมกับเสียงตะโกนของรินรดาที่ตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสจังหวะรักไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง