ศิษย์ทรยศและการสังหาร

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งหนาแน่นจนแทบจะเคี้ยวได้ในความเงียบงันของโถงอสูรโลหิต แสงจากคบเพลิงสีชาดสั่นไหววูบวาบ ทอดเงายาวเหยียดราวกับภูตผีที่กำลังเริงระำบ บนพื้นศิลาเย็นเฉียบ ร่างของผู้อาวุโสแปดแห่งสำนักกระบี่อัคคีทอดร่างไร้วิญญาณ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกถึงขีดสุด ลมปราณในตันtian (จุดตันเถียน) แตกสลายจนหมดสิ้น ไม่มีแม้แต่โอกาสจะกรีดร้องด้วยซ้ำ หลิวเหยียนยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าศพนั้น ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือไม่ได้เปื้อนคราบโลหิตแม้แต่หยดเดียว ตัวกระบี่โปร่งใสราศรีก่อตัวจากไอปราณบริสุทธิ์ สะท้อนแสงสีเลือดวับแวม สายตาของเขาทอดมองร่องรอยบาดแผลบนลำคอของผู้ตายด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน รอยกระบี่นี้... รวดเร็ว เด็ดขาด และใช้เคล็ดวิชา "วารีกลืนวิญญาณ" ที่สูญหายไปจากยุทธภพเมื่อร้อยปีก่อนอย่างแนบเนียน "เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือว่า ไม่มีความเกี่ยวข้องกับสำนักเหมันต์นิรันดร์" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง มู่หรงเซวียนก้าวออกมาจากเงาอับชื้น อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางตัดกับบรรยากาศนองเลือดอย่างสิ้นเชิง ทว่ารอบกายกลับแผ่ไอเย็นเยือกที่ทำให้หยาดเหงื่อบนหน้าผากของเหล่าศิษย์ผู้รอดชีวิตแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ดวงตาสีรัตติกาลของนางจ้องมองหลิวเหยียนด้วยความระแวงระวังและเจ็บปวดในคราเดียวกัน หลิวเหยียนไม่หันกลับไปมอง นางยังคงรักษาท่าทีเยชาดชาดเช่นเคย เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบราบ "หากข้าเป็นคนลงมือฆ่าเขาจริงๆ เหตุใดข้าต้องยืนรอให้เจ้ามาเห็นด้วยตาตนเองเล่า มู่หรง... ผู้ที่ต้องการให้สำนักกระบี่อัคคีและสำนักเหมันต์นิรันดร์ห้ำหั่นกันจนตายไปข้างหนึ่ง หาใช่ข้า แต่เป็นหนอนบ่อนไส้ที่ยืนอยู่หลังฉากมาตลอดต่างหาก" "คำแก้ตัวของคนยุทธ์ผู้ละทิ้งกฎเกณฑ์!" มู่หรงเซวียนสะบัดแขนเสื้อ ไอปราณเหมันต์พวยพุ่งออกมาราวกับพายุหิมะขนาดย่อม อุณหภูมิในโถงลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กระบี่น้ำแข็งในมือนางชี้ตรงมาที่หัวใจของหลิวเหยียน "ป้ายคำสั่งหยกโลหิตที่พบในมือของผู้อาวุโสแปด เป็นสิ่งของประจำกายของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักเจ้า... หลิวเหยียน เจ้าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร!" ชั่วขณะนั้น ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านเข้ากดทับหัวใจของทั้งสองฝ่าย หลิวเหยียนขมวดคิ้วมุ่น ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อน วันที่ตระกูลของเขาถูกกวาดล้างอย่างไร้ความปรานีผุดขึ้นมาในหัว ป้ายหยกโลหิตนี้... มันคือสัญลักษณ์ของ "กลุ่มเงาอสูรทมิฬ" ที่เคยสังหารคนในครอบครัวของเขา เหตุใดมันจึงมาปรากฏอยู่ที่นี่ได้? หรือว่า... ผู้อำนวยการสร้างโศกนาฏกรรมในอดีตกับผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นองเลือดในวันนี้ จะเป็นบุคคลคนเดียวกัน? "เซวียนเอ๋อร์..." หลิวเหยียนเอ่ยเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเป็นครั้งแรก แววตาที่เคยแข็งกร้าวทอประกายความเจ็บปวดลึกล้ำ "เจ้าเชื่อใจข้าสักครั้งไม่ได้หรือ? ตลอดเวลาที่เราบำเพ็ญเพียรฝืนลิขิตฟ้าด้วยกันมา ข้าเคยโกหกเจ้าสักคำหรือไม่" มู่หรงเซวียนชะงักไปเล็กน้อย ปลายกระบี่ที่เคยเล็งตรงจุดตายสั่นระริกเล็กน้อย นางหลับตาลงเพื่อข่มความลังเลที่ตีรันอยู่ในใจ ลึกๆ แล้วนางรู้ดีว่าชายหนุ่มผู้นี้มิใช่คนทรยศ แต่หลักฐานตรงหน้ามันชัดเจนเกินกว่าจะมองข้ามได้ ความโดดเดี่ยวที่นางแบกรับมาตลอดในฐานะเจ้าสำนักเหมันต์นิรันดร์บีบคั้นให้นางต้องเลือก... ระหว่างหน้าที่และหัวใจ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันปกคลุมจนน่าอึดอัด เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ลอยมาจากมุมมืดของโถงอสูรโลหิต *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นภาพที่น่าซาบซึ้งใจเสียจริง ความรักของหนุ่มสาวในยุทธภพช่างงดงามและเปราะบางยิ่งนัก" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากรูปอสูรยิ้มหยัน กลิ่นอายพลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นทรงพลังจนถึงขั้นขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์! หลิวเหยียนและมู่หรงเซวียนหันขวับไปมองพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ ผู้มาใหม่หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเสียดสีประสาท "หลิวเหยียน เจ้าตามหาความจริงเรื่องตระกูลของเจ้ามาสิบปี แต่เจ้ากลับโง่เขลาจนมองไม่เห็นว่า ใครคือผู้ที่มอบวิชาดาบให้แก่เจ้าในวันนั้น... ส่วนเจ้า มู่หรงเซวียน สำนักเหมันต์นิรันดร์ของเจ้า ถูกควบคุมโดยคนใกล้ตัวมานานเท่าไหร่แล้ว รู้ตัวบ้างหรือไม่?" หน้ากากอสูรถูกถอดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง ทันทีที่เห็นรอยแผลเป็นรูปจันทร์เสี้ยวที่พาดผ่านแก้มขวา หลิวเหยียนก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายแข็งทื่อราวน้ำแข็งเกาะกุม ลมปราณในกายปั่นป่วนจนเกือบแตกซ่าน "ทะ... ท่านอาจารย์?!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่ากระแสลมปราณและคมกระบี่นี้ไปกับ "เพลิงโอสถสวรรค์" นะครับ