การประลองแห่งศักดิ์ศรี

"ก้าวถอยหลังไปสามนิ้ว ส้นเท้าจิกพื้นให้มั่น แล้วคอยดูว่าไอ้ท่าไม้ตายที่เจ้าพากเพียรฝึกมาทั้งคืนน่ะ มันจะน่าสมเพชขนาดไหนตอนที่กลายเป็นเศษเหล็ก" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลานประลองอาวุธเวทมนตร์ กลิ่นอายของละอองเวทที่ปะทะกันจนเกิดประจุไฟฟ้าจางๆ ลอยอบอวลไปทั่วอากาศ ฝั่งตรงข้ามคือ 'ซีค' อัจฉริยะนักดาบผู้มั่นใจในพลังทำลายล้างของดาบอัคคีที่แผ่ความร้อนจนพื้นหินศิลาแดงก่ำ แต่ในสายตาของเรย์ ชายหนุ่มผู้กำลังยืนกอดอกพิงเสาหินด้วยท่าทีสบายอารมณ์นั้น คู่ต่อสู้คนนี้ไม่ได้ต่างจากตุ๊กตาไขลานที่เคลื่อนไหวเป็นรูปแบบเกินไป "ปากดีให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะ เรย์!" ซีคตะโกนลั่น แววตาของเขาฉายชัดถึงความโกรธเกรี้ยวที่ถูกยั่วยุด้วยความนิ่งเฉยของอีกฝ่าย เขาพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง รัศมีเปลวเพลิงที่คมกริบกรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว เรย์ไม่ได้ชักอาวุธ เขาเพียงแต่ขยับแว่นสายตาที่สวมอยู่ช้าๆ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองวิถีการเคลื่อนไหวของซีคราวกับกำลังอ่านหนังสือที่เปิดทิ้งไว้ ในจังหวะที่ดาบอัคคีจะปะทะกับร่างกายเพียงเศษเสี้ยววินาที เรย์ก็โน้มตัวไปข้างหลังอย่างฉับพลันราวกับมีสปริงติดอยู่ที่กระดูกสันหลัง ปลายดาบเฉียดผ่านปลายจมูกเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด "จังหวะที่สามของการสวิงดาบ... พลังเวทที่แกอัดลงไปมันล้นเกินจำเป็น ส่งผลให้ศูนย์ถ่วงของแกเสียสมดุลไปทางซ้ายทุกครั้งที่ลงน้ำหนัก" เรย์พึมพำขณะสไลด์ตัวลอดใต้แขนของซีค เขาไม่ได้ใช้วิชาดาบที่เรียนมาจากตำราเล่มไหน แต่เขาใช้ทฤษฎีแรงเหวี่ยงที่เขาคุ้นเคยจากคดีฆาตกรรมในโลกก่อนมาปรับใช้ เรย์หยิบเหรียญเงินขนาดเล็กออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วดีดมันออกไปอย่างรวดเร็ว *เปรี๊ยง!* เหรียญนั้นกระทบเข้ากับข้อต่อชุดเกราะเวทมนตร์ที่ต้นขาของซีคพอดี แรงดีดที่แม่นยำดุจจับวางส่งผลให้กลไกเวทมนตร์ของเกราะเกิดการ 'ลัดวงจร' ทันที ซีคที่กำลังเสียหลักเพราะน้ำหนักดาบที่เหวี่ยงวืด ร้องลั่นเมื่อขาซ้ายไร้แรงพยุงจนถลาลงไปคุกเข่ากับพื้น "เกมโอเวอร์ครับ" เรย์ก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าซีค ก่อนจะใช้นิ้วชี้แตะที่โคนดาบของอีกฝ่ายเบาๆ แล้วออกแรงบิดเพียงนิดตามจุดหมุน แรงส่งเพียงเล็กน้อยทำให้ดาบอัคคีหลุดจากมือซีคกระเด็นไปปักอยู่กลางสนาม เอลิน่าที่ยืนดูอยู่บนอัฒจันทร์ชั้นลอยอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เธอรู้ดีว่าเรย์ไม่ได้มีพลังเวทมหาศาลหรือทักษะดาบที่เหนือชั้นเหมือนทหารระดับสูง แต่ความสามารถในการมองทะลุปรุโปร่งถึงจุดตายและกลไกของทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุด เขากำลังเล่นสนุกกับศักดิ์ศรีของคู่ต่อสู้ด้วยการทำลายความมั่นใจผ่านตรรกะที่เถียงไม่ได้ "แก... แกทำอะไรกับเกราะฉัน!" ซีคคำรามพลางพยายามยันตัวขึ้น แต่ทว่าเหรียญที่เรย์ดีดไปนั้นกลับกลายเป็น 'ตัวล่อ' ที่ทำให้ระบบเวทมนตร์ของสนามประลองทำงานผิดพลาด พื้นหินรอบๆ ตัวซีคเริ่มเปลี่ยนเป็นกับดักน้ำแข็งหนามแหลมที่โผล่ขึ้นมาตามจุดที่เรย์คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าอย่างแม่นยำ "ผมไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ใช้กฎทางฟิสิกส์เล็กๆ น้อยๆ บวกกับความผิดพลาดในระบบเกราะของแกนิดหน่อยเท่านั้นเอง" เรย์ยักไหล่พลางเดินหันหลังกลับไปหาเอลิน่า "ครูฝึกครับ ผมคิดว่าการประลองรอบนี้น่าจะจบลงแล้วนะ" เอลิน่ากระโดดลงมาจากอัฒจันทร์ ร่างกายของเธอพลิ้วไหวราวกับสายลม เธอเดินมาหยุดตรงหน้าเรย์ ดวงตาสีไพลินจ้องมองเขานิ่ง "นายไม่ได้แค่ชนะ แต่ทำลายความเชื่อมั่นของคู่ต่อสู้จนหมดสิ้น นี่คือนิสัยเสียของนายที่ฉันไม่ค่อยจะชอบใจนัก" "นั่นไม่ใช่การทำลายครับเอลิน่า แต่มันคือการสอนให้เขารู้ว่า ความพยายามอย่างเดียวมันไม่พอ ถ้าไม่รู้จักสังเกตให้รอบด้าน" เรย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคย ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย เสียงสัญญาณเตือนจากกำไลข้อมือของทั้งสองคนก็ดังขึ้นพร้อมกัน มันไม่ใช่เสียงสัญญาณเตือนการประลองปกติ แต่มันเป็นเสียงโทนต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องรอยการแทรกแซงจากมิติภายนอก] [เป้าหมายตรวจพบ: ภัยคุกคามระดับ SSS กำลังปรากฏขึ้น ณ ใจกลางสนามประลองนี้] ท้องฟ้าเหนือลานประลองที่เคยโปร่งใสพลันมืดมิดลงทันที รอยแยกสีม่วงเข้มค่อยๆ ปริแตกออกราวกับกระจกที่ถูกทุบจากภายใน ร่างเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากรอยแยกนั้น กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เรย์หุบยิ้มทันที แววตาของเขากลายเป็นจริงจังในแบบที่เอลิน่าไม่เคยเห็นมาก่อน "นี่มันไม่ใช่เหตุการณ์จำลอง... เอลิน่า ถอยไปข้างหลังผม!" ก่อนที่เขาจะทันได้ขยับตัว เสียงกระซิบที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจก็ดังขึ้นข้างหูของเขา พร้อมกับมือปริศนาที่วางลงบนไหล่ของเรย์ "นักสืบผู้เก่งกาจ... นายคิดจริงๆ หรือว่าทุกอย่างที่ผ่านมา เป็นเพียงแค่เกมที่นายควบคุมได้?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงวินาทีระทึกขวัญนี้กับผมนะครับ นักสืบแว่นขยายสัญญาว่าจะพาคุณไปถึงความจริงในตอนถัดไปครับ!