แผนการมืดในเงามืด

"ถ้าคุณจะให้ผมประเมินความฉลาดของแผนการนี้ ผมคงต้องบอกว่ามันเป็นแผนที่... ห่วยแตกสิ้นดีครับ" เรย์กล่าวพลางโยนแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนา เสียงกระดาษปึกใหญ่กระทบพื้นผิวไม้ดังก้องไปทั่วห้องประชุมลับใต้ดิน สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รอยคราบหมึกบนเอกสารฉบับนั้น ซึ่งไม่ใช่รอยเปื้อนธรรมดา หากแต่เป็นสัญลักษณ์รูปตาประทับลึกลับที่เรย์เคยเห็นในบันทึกโบราณของสถาบันเมื่อหลายปีก่อน เอลิน่าที่ยืนกอดอกพิงผนังหินอยู่มุมห้องไม่ได้ขยับกาย เธอทำเพียงแค่นัยน์ตาสีเทาเย็นชาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท "การด่าทอแผนการของศัตรูไม่ได้ช่วยให้เรามีชีวิตรอดเกินคืนนี้หรอกนะ เรย์ นายก็รู้ว่า 'พวกมัน' ไม่ใช่แค่นักฆ่ากระจอกๆ ที่นายเคยจัดการในเมืองหลวง แต่นี่คือกลุ่มอำนาจมืดที่ฝังรากอยู่ในสถาบันมานานกว่าศตวรรษ" "ผมรู้ครับ" เรย์ถอนหายใจยาว พลางขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ร่องรอยความอ่อนล้าปรากฏชัดในดวงตาที่เคยฉายแววคมกริบ "แต่การที่พวกมันทิ้งเบาะแสไว้อย่างจงใจแบบนี้ มันไม่ใช่ความประมาท แต่มันคือการ 'ต้อน' เราให้ไปในที่ที่พวกมันต้องการต่างหาก เอลิน่า... คุณไม่รู้สึกหรือว่าทุกย่างก้าวที่เราเดินมาตั้งแต่วันแรก มันเหมือนมีคนเขียนบทไว้ให้เราเดินตาม?" เอลิน่าขมวดคิ้ว เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจากชุดฝึกของเธอ "นายหมายความว่า... คนบงการอยู่ใกล้กว่าที่คิด?" "ใกล้จนเกือบจะหายใจรดต้นคอเราแล้วล่ะครับ" เรย์หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ "ดูนี่สิ" เขากดปุ่มที่แหวนประจำตัว สลับหน้าต่างระบบโฮโลแกรมขึ้นมา ข้อมูลการเคลื่อนไหวของพลังเวทในเขตหวงห้ามแสดงขึ้นเป็นเส้นกราฟที่บิดเบี้ยว "ดูจังหวะการไหลของมานาพวกนี้สิครับ มันไม่ได้เกิดจากความผิดปกติของชั้นบรรยากาศ แต่มันเกิดจากการปรับจูนความถี่เพื่อให้ 'ตัวตนบางอย่าง' หลุดรอดผ่านเกราะป้องกันสถาบันเข้ามาได้ และถ้าผมเดาไม่ผิด... สิ่งนั้นไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่มันคือ 'กุญแจ'" ทันใดนั้น เสียงเตือนเบาๆ จากอุปกรณ์สื่อสารของเอลิน่าก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาอ่าน ข้อความเพียงบรรทัดเดียวทำให้ใบหน้าเรียบเฉยของเธอซีดเผือดลงทันที "เกิดเรื่องแล้ว" เธอหันมามองเรย์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "หอสมุดหลวง... มีผู้บุกรุกระดับ SSS และที่แย่กว่านั้น ระบบป้องกันสถาบันกำลังถูกแฮ็กจากภายใน" เรย์นิ่งไปชั่วอึดใจ สมองของเขาประมวลผลความเร็วสูง เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่เขากลับยิ้มออกมา... ยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของนักสืบผู้ถือไพ่ตายไว้ในมือเสมอ "ในที่สุดพวกมันก็เผยตัวออกมาจนได้นะครับ" เรย์ลุกขึ้นยืนพลางจัดปกเสื้อ "ดูเหมือนว่าแผนการมืดในเงามืดคราวนี้ จะไม่ได้มีไว้เพื่อกำจัดพวกเรา แต่มันมีไว้เพื่อ 'ทดสอบ' ว่าพวกเราพร้อมจะรับมือกับหายนะที่จะตามมาในตอนที่ 40 หรือไม่" เขาก้าวเท้าออกไปที่ประตู แต่ก่อนจะเปิดออก เขาหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมามองเอลิน่าด้วยสายตาที่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ "เตรียมอาวุธให้พร้อมครับ เพราะจากนี้ไป กฎเกณฑ์ทุกอย่างในสถาบันแห่งนี้จะไม่มีความหมายอีกต่อไป" ทั้งสองวิ่งฝ่าโถงทางเดินที่สั่นสะเทือนด้วยแรงสั่นสะเทือนจากเวทมนตร์ระดับสูงที่กำลังปะทะกัน เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากชั้นบนสุดของหอสมุด เมื่อพวกเขาไปถึงหน้าประตูบานใหญ่ที่ถูกปิดตายด้วยผนึกมานาสีเลือด เรย์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากด้านใน แรงกดดันที่คุ้นเคย... มันคือจิตสังหารของคนคนหนึ่งที่เขาพยายามลืมไปตลอดชีวิต เขาสูดหายใจเข้าลึก เอื้อมมือไปแตะผนึกนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ระบบในสมองของเรย์ก็แจ้งเตือนด้วยเสียงที่เย็นเยียบและดังชัดเจนกว่าครั้งใดๆ [ตรวจพบตัวตนเป้าหมาย: 'ผู้ทรยศลำดับที่ 0'] [ภารกิจลับระดับ SSS: เผชิญหน้ากับเศษเสี้ยวแห่งอดีต เริ่มต้นแล้ว] [คำเตือน: หากท่านก้าวเข้าไปในห้องนี้ ความลับที่ท่านปิดบังไว้จะถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน] ประตูบานยักษ์ค่อยๆ เคลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนหันหลังให้พวกเขาอยู่กลางห้องที่เต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์สีเลือดที่ลอยวนเวียนอยู่กลางอากาศ เงานั้นค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ยินดีต้อนรับกลับมา... เรย์" เสียงทุ้มต่ำและแสนคุ้นเคยเอ่ยทักทายพร้อมกับแรงกดดันที่ทำให้พื้นหินแตกร้าว "ข้าเฝ้ารอเวลานี้มานานเหลือเกิน วันที่นายจะเดินเข้ามาในหลุมศพที่ข้าเตรียมไว้ให้ด้วยตัวเอง" เรย์กำหมัดแน่นเมื่อเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำนั้น ใบหน้าที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบในฐานะศัตรู... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงวินาทีระทึกขวัญนี้กับผมนะครับ นักสืบแว่นขยายสัญญาว่าจะพาคุณไปถึงความจริงในตอนถัดไปครับ!